ಠಾವು

ಅಲರ್ ನಿಘಂಟು (ವಿ. ಕೃಷ್ಣ)

1. 1.
   noun

   a place, an area.

ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ ನಿಘಂಟು (Učida & Rajapurohit)

1. 1.
   n.

   (loc.) 1 place of stay, abode ű ಜಾನಕಮ್ಮ ಠಾವು ಇಲ್ಲದೆ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. Janakamma is moving about without any permanent abode. 2 place of stay (of homeless person, absconder, etc.) ű ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಹೋಟೆಲ್ ಮಹಾರಾಜದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಠಾವು. Whenever I come to Mysore, I stay in Hotel Maharaja. [H. ṭʰā̃vu *C13760] = ಠಿಕಾಣೆ (ṭʰikāṇe )

ಕಿಟ್ಟೆಲ್ ನಿಘಂಟು

1. 1.

   = ಟಾವು etc. (Śmd. 23). a place, a spot (ಅಯನ, ಸ್ಥಾನ Hlā.; Mr. 453; ಎಡೆ Nn. 128, o. r. ಬ/?/ C.; Mhr. ಠಾಯ cf. Sk. ಸ್ಥಾ, ಸ್ಥಾವ standing). ಆಡುವ ಠಾವು (ರಂಗ); ಆನೆಯ ಹಿಡಿವ ಠಾವು (ವಾರಿ); ಇರ್ಪ ಠಾವು (ಉಪಘ್ನ, ಆಶ್ರಯ); ಮುನಿಗಳ್ ಇರ್ಪ ಠಾವು (ಮಠ); ಶ್ರವಂಗೆಯ ಠಾವು (ಖಲೂರಿಕೆ Hlā.). ಮದ್ಯವ ಕೊಮ್ಬ ಠಾವು (ಶುಣ್ಡಾಪಾನ, ಮದಸ್ಥಾನ); ಕುಣಿದಾಡುವ ಠಾವು (ಅನರ್ತ); ನೀರು ನೆಲಿಲ್ಲದ ಠಾವು (ಮರು); ಯಾಗಂಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನೆರೆದು ಸುತ್ತಿಯಿಸುವ ಠಾವು (ಸಂಸ್ತಾವ); ಸವುಳು ಮಣ್ಟುಳ್ಳ ಠಾವು (ಊಷ Nr.). ಕೊಲ್ಲದೆ ಮೃಗವ ಹಿಡಿಯುವುದೆಲ್ಲ ಠಾವಿನೊಳು (a net, Sp.). see Bp. 9, 6; 13, 22; 24, 72; 30, 17; 43, 72; 50, 6; 55, 48. 51; J. 17, 4.

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ನಿಘಂಟು

1. 1.

   ಎಡೆ.