ಒಂದು ಮುಂಜಾನೆ

ಕೋಲೆಬಸವ

ನನ್ನೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ.


ಭಾವನೆಗಳನ್ನು,

ಪುಟಿದೇಳುತ್ತಿದ್ದ

ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು,

ತುಟಿಗೇರುತ್ತಿದ್ದ

ಮಾತುಗಳನ್ನು

ಮೆಟ್ಟಿ

ಕೂತುಬಿಟ್ಟ.


ಹೌದಾ ಬಸವಾ? ಹೌದು

ಅಲ್ಲವಾ ಬಸವಾ? ಅಲ್ಲ

ನನ್ನನ್ನೂ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ.


ಮೂಗುದಾಣ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದೆಳೆದವರ

ಆಣತಿಗೆ,

ಅವರೂದುವ ವಾದ್ಯಕ್ಕೆ,

ಕಂಡವರ ಮೋಜಿಗೆ

ತಲೆದೂಗಿದರಾಯ್ತು

ಜೀವನ ಸುಗಮ.


ಜೀವನದ ಮಾರ್ಗ ಮಾತ್ರ

ಅವರು ಹೋದಂತೆ;

ಅವರು ಎಳೆದಂತೆ;

ಅವರು ಕಂಡಂತೆ.


ನನ್ನ

ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬಟ್ಟೆ!

ಅಯ್ಯೋ!

ನಾನೂ

ಕೋಲೆಬಸವನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ!