ಪ್ರೇಮ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೇ ಪರಿಹಾರವೇ ??

ಎಲ್ಲೊ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಲಾಗದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಿರಬಹುದೆ?

ಆಯ್ತು, ಚರ್ಚಿಸೋಣ.

ಆತ್ಮೀಯ ಪ್ರೇಮ ವೈಫಲ್ಯ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ ಬದುಕನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಿದವನಿಗೆ ಜಗತ್ತೇ ಪ್ರೇಮಮಯವಾಗಿ ಕಾಣಬೇಕು ಮಧ್ಯೆ ಬ೦ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಾಗಿ ಮು೦ದೆ ಇರೋ ಬ೦ಗಾರದ೦ಥ ಬದುಕನ್ನ ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋನು ಮೂರ್ಖ ಇದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಆದ್ರೆ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೊ೦ದೇ ಪರಿಹಾರ ಅ೦ತ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೇ ಗೆಲ್ಲಲಾರದವನು ಜಗತ್ತೇನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾನೆ? ಪ್ರಾಣಕ್ಕ್೦ತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಅವಳ/ನನ್ನೇ ಬದುಕೆ೦ದುವಳಿ/ನಿಗೆ ಅದು ವಿಫಲವಾದಾಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ/ನ ಜೊತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನ ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಲಲಾಗದೆ ಚಡಪಡಿಸುವುದಕ್ಕಿ೦ತ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಲೇಸು ಹರಿ

ಪ್ರೇಮ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೇ ಪರಿಹಾರವೇ ?? --> ಅಲ್ಲ.. ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಕೊರತೆ.. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಪ್ರ‍ಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಆಗಿರಲ್ಲ.. ಅವರು ಯಾಕೆ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಆಗಿರಲ್ಲ ಅಂದ್ರ‍ೆ ಅವರಿಗೆ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳ ಅರಿವಿರಲ್ಲ.. ಒಂದೋ ಮನೇಲಿ ಅತಿ ಮುದ್ದಾಗ್ ಬೆಳೆಸಿರ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲ, ಅಪ್ಪನೋ ಅಮ್ಮನೋ ಪರಲೋಕ ಸೇರ್ಕೊಂಡು, ಅವರ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಿಹಾರ ಅಂತ ಇಲ್ದಿದ್ರು, ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಿಜ ಜೀವನದ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳ ಅರಿವು ಮಾಡಿಸಿಯೋ, ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ(ಎಷ್ಟಂತ ಕೇಳ್ಬೇಡಿ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಇನ್ನೂ :) ) ಯಿಂದ ಬೆಳಸಿ, ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ರೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ರೂ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಲ್ಲ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.. ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ರೆ, ದೊಡ್ಡವ್ರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಮದುವೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡ್ಬೇಕು... ಅದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು, ಕಡಿಯುವುದು ಕೊಚ್ಚುವುದನ್ನ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಯಾರಿಗೂ ಹಿತ ಇಲ್ಲ :)

ಹತಾಶೆ ಸರ್ ಹತಾಶೆ, ಪ್ರೇಮಿಗಳನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯವರೇ ತೈಮೂರ್ ನನ್ನು ನೋಡಿದ ಥರ ನೋಡ್ತಾರೆ.ಸುತ್ತಲೂ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನ ಎದುರಿಸೋಕೆ ಆಗದೆ ಕೆಲವರು ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದರೆ, ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ಜನ ಪ್ರೀತಿನ ಬಲಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ , ಉಳಿದವರು ತಮ್ಮನೇ ತಾವು ಕೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಇದೊಂತರ ಆತ್ಮಸಮ್ಮಾನ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಲೋ ವಿಧ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸೋದಿಲ್ಲ್ವಾ ? ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ತಾವಿನ್ನೂ ಸಾಯೋ ಅಧಿಕಾರನ ತಮ್ಮ ಕೈನಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಿವಿ, ಮಕ್ಳ ನಿಮ್ಮ ಕೈನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡೊಕೋಳ್ಳಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಮದ್ಯದ ಬೆರಳನ್ನ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿ ಮುಖಭಂಗ ಮಾಡೋ ವಿಧ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ್ವಾ. ಸಾಯೋದಕ್ಕೆ , ಸಾಯಿಸೋದಕ್ಕೆ ಗುಂಡಿಗೆ ಬೇಕು ಸರ್ , ಸಾಯೋದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭ ಅಲ್ಲ .ಹೇಡಿಗಳು ಸಾಯೋದಕ್ಕೂ ಹೆದರುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಒನ್ ವೇ ಪ್ರೀತಿ ಅಥ್ವಾ ಕಡೇ ಗಳಿಗೆನಲ್ಲಿ ಕೈ ಎತ್ತಿದ ಕಥೆ ಅದೊಂಥರ ಸರ್.. ಅಂತ ಕಡೆ ವೆಂಜೆನ್ಸ್ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂಥವರೂ ಕೂಡ ಮುಂದೆ ಬಂದೇ ಬರ್ತಾರೆ. ಯಾವಾಗಲೋ ಬರೆದಿದ್ದು .. ಇವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೊಗ್ಗು ಅವನ್ಯಾವನದೋ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿ ನಲುಗಿ ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಗೊಮ್ಮೆ ಹಮ್ಮು ಬಿಮ್ಮು ಇವನಿಗೋ ವರುಷಗಳ ಶೋಕ !!!!

ಆತ್ಮೀಯ ರಶ್ಮಿಯವರೇ ನಿಭಾಯಿಸುವಿಕೆ ಕೆಲಸದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸರಿ ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿಭಾವಣೆಗೆ ಜಾಗ ಇಲ್ಲ.ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋದಾಗ ಒದ್ದಾಡಿಬಿಡ್ತೀವಿ.ಆದರೆ ಜೊತೇಲೇ ಇದಾರೆ ಅನ್ನೋ ನ೦ಬಿಕೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿಬಿಡ್ತೀವಿ.ಯಾಕೇ೦ದ್ರೆ ಅವರು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ದೂರ ಹೋಗಲ್ಲ. ಯಾರು ಜೊತೆಗಿದ್ರೆ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಸ೦ತೋಷ ಇರುತ್ತೆ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ವೋ ಅ೦ಥವರು ದೂರಾದಾಗ ಸ೦ತೋಷದ ಜೊತೆಗೆ ನೋವು ಕಾಡುತ್ತೆ.ಯಾರು ಜೊತೆಗಿದ್ರೆ ಬದುಕನ್ನ ಗೆಲ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿರ್ತೀವೋ ಅ೦ಥವರು ದೂರಾದಾಗ ಬದುಕೇ ಬೇಡ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಅದೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ.ಯಾರು ಜೊತೆಗಿದ್ರೆ ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮೆರುಗು ಬರುತ್ತೆ ಮತ್ತು ನಾನು ನಾನಾಗ್ತೀನಿ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿರ್ತೀವೋ ಅ೦ಥವರು ದೂರಾದಾಗ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ತಮಗೇ ಬೇಸರವು೦ಟಾಗುತ್ತೆ. ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಅ೦ದ್ರೇನು?ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನೇ? ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ?ಬದುಕನ್ನೇ ?.ನಿರಾಕಾರವನ್ನ ಪ್ರೀತ್ಸೋದು ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ.ಅದುರಿಗಿರುವ ವಸ್ತುವನ್ನ ನೋಡುತ್ತಾ ಪ್ರೀತಿಸ್ಬಹುದು. ಕೆಲಸ ಕಳ್ಕೊ೦ಡಾಗ ಸತ್ತೋರೆಷ್ಟೋ ಜನ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದಾರೆ.ಇನ್ನೊ೦ದು ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ನ೦ಬಿಕೆ ಅವರಲಿಲ್ಲ.ಕೆಲವರು ’ಇದಲ್ಲಾ೦ದ್ರೆ ಇನ್ನೊ೦ದು ’ ಅ೦ತಾರೆ ಆದ್ರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗಲ್ಲ.ಇವಳು ಹೋದ್ರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಅ೦ತ೦ದ್ರೆ ಅದು ಪ್ರೀತೀನೇ ಅಲ್ಲ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಪ್ರೀತೀನ ಅನುಭವಿಸಿದವನಿಗೆ ಅದನ್ನ ಕಳ್ಕೊ೦ಡಾಗ ಆಗೋ ನೋವು ಅದರ ತೀವ್ರತೆ ಅವನನ್ನ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತ್ತೆ.ದ್ವ೦ದ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕೋದಕ್ಕಿ೦ತ ಸಾಯೋದೇ ವಾಸಿ.ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದವಳ/ನನ್ನ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಹೇಳೋರು ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಪ್ರೀತಿಸಿರಲ್ಲ.ಅಮ್ಮ ಸತ್ತಮೇಲೂ ಕೂಡ ಅವಳ ರೂಪ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಮ್ಜು೦ದೆ ಓಡಾಡ್ತಾನೇ ಇರುತ್ತೆ.ಮಾತಿಗೊಮ್ಮೆ (ಅವಳಿಲ್ಲದಿದ್ರೂ) "ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ರೆಡಿ ಮಾಡಿದ್ಯಾ" ಅ೦ತೀವಿ ಅವ್ಳಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತು ಆದ್ರೂ ಏನೋ ಒ೦ಥರಾ ಸಮಾಧಾನ. ಜೋರಾಗಿ ಹಾಗೆ ಕೂಗದಿದ್ರೂ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ "ಅಮ್ಮ, ಇವತ್ತು ಅವಾರ್ಡ್ ಬ೦ತು’ ಅ೦ತೀವಿ.ಆವ್ಳು ಸತ್ತಿದಾಳೆ ಅನ್ನೋದು ವಾಸ್ತವ ಗೊತ್ತಿದೆ ಆದ್ರೂ ಬದುಕಿರ್ತೀನಿ. ಆ ಹಿ೦ಸೆ ತಾಳಲಾರ್ದೆ ಬದುಕನ್ನ ಮುಗಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬಿಟ್ರೆ ವಾಸಿ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಸ೦ಕಟ ಆಳದಿ೦ದ ಎದ್ದು ಬರುತ್ತೆ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಒ೦ದೇ ಪರಿಹಾರ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ ಅದೇ ಪ್ರೇಯಸಿಯೋ ಪ್ರಿಯತಮನೋ ಸಾಯದೆ ಕಣ್ಮು೦ದೆ ಸುಳಿದಾಡ್ತಾ ಅವಳು/ನು ನೋವನ್ನ ಅನುಭವಿಸೋದನ್ನ ನೋಡ್ತಿದ್ರೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಜೀವಕ್ಕೆ ಹೇಗಾಗಬೇದ ಬೇಕಾ?ನಮಗೆ ಈ ಥ್ರಿಲ್. ಜೀವನವನ್ನ ಎದುರಿಸಬೇಕು ಅ೦ತೀರ ಹೇಗೆ? ಹೇಳಿ ಮರೆತುಬಿಟ್ರೆ ಎದುರಿಸಬಹುದು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ವಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಹಿ೦ಸೆಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತೆ.ಕಾಲ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆಸುತ್ತೆ ಅ೦ತಾರೆ.ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದವನಿ ಕಾಲ ಕಾಳಸರ್ಪದ೦ತೆ ಕಾಡುತ್ತೆ ಅವಳಿ.ನಿಲ್ಲದ ಜೀವನವನ್ನ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಕ್ಕೂ ಆಗದೆ ಇದ್ದಾಗ ಬದುಕಿ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು? ಸುಮ್ಮನೆ ಜೀವಚ್ಚವವಾಗಿ ಬದುಕೋದಕ್ಕಿ೦ತ ಸಾಯೋದೇ ವಾಸಿ.ಬಗೆಹರಿಸಲಾರದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಅ೦ತೀರ ಆದ್ರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲ ಯಾಕೇ೦ದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ಒ೦ದಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಅ೦ತ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ ಉಳಿದ ಪರಿಹಾರ ಅ೦ದ್ರೆ ಸಾಯುವುದು ಅವನು ಕೈ ಕೊಟ್ಟ ಅನ್ನೋ ನೋವಿಗಿ೦ದ ನಾನು ಕೈಕೊಡಿಸಿಕೊ೦ಡೆ ಅನ್ನೋ ನೋವು ಬಹಳ.ನಾವು ನಮ್ಮ ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನ ತಿಳ್ಕೊ೦ಡಿದ್ರೂ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅದು ಸಹಾಯ ಆಗಲ್ಲ.ಯಾಕೇ೦ದ್ರೆ ಪ್ರೀತಿ ಆಚರಣೆ ಅಲ್ಲ. ಮೋಸ ಹೋದೆ ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಾದ ತಕ್ಷಣ ಜನಗಳು ನೋಡೋ ನೋಟ ಬೇರೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೆ.ಆ ಅವಮಾನ ತಡ್ಕೋಬಹುದು ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಆದ ಅವಳು /ನು ದೂರಾಗಿಬಿಟ್ರೆ ಮಾನಸಿಕ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸೋದಕ್ಕಿ೦ತ ಸಯೋದು ಮೇಲಲ್ಲವೇ? ಹರೀಶ ಆತ್ರೇಯ