ಮೋಹಿನಿ-ಭಸ್ಮಾಸುರರ ಕಥೆ

ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅಂತ್ಯ ಎಂಬುದಿರಲೇಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಮಾನವ ಬೆಂಕಿ ಕಂಡುಹಿಡಿದ, ಅದನ್ನು ಬಳಸಿ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಬೇಯಿಸಿ ತಿನ್ನಲು ಕಲಿತ - ಆದರೆ ಅದೇ ಬೆಂಕಿ ತನಗೆ ಮೃತ್ಯುವೂ ಆದೀತೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಆಗ ಅವನಿಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಗ. ವಿದ್ಯುತ್ ಕಂಡು ಹಿಡಿದ, ಅದರಿಂದಲೂ ಸಾವು ನೋವುಗಳಾಗಿವೆ, ಚಕ್ರ ಕಂಡು ಹಿಡಿದು ವಾಹನ ರೂಪಿಸಿದ, ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತಗಳು, ರೈಲು ಅಪಘಾತಗಳು ಈಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ವಿಮಾನ ಬಂತು, ಜೊತೆಗೆ ಅವುಗಳಿಂದಲೂ ಸಾವು (ಇವತ್ತಿನ ಮಂಗಳೂರಿನ ದುರಂತ ಗಮನಿಸಿ), ಆಟಂ ಬಾಂಬ್ ಕಂಡು ಹಿಡಿದ ತನ್ನ ಶತ್ರುನಾಶಕ್ಕೆ, ಆದರೆ ಅದು ತನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗಿನ ಸುದ್ಧಿ ಹೊಸತು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಮುಂದೆ ನಾವು ಕಾಣಬೇಕಷ್ಟೇ. ಒಂದು ರೋಗಕ್ಕೆ ಮದ್ದು ಕಂಡು ಹಿಡಿದು ಸಾವನ್ನು ಗೆದ್ದೇ ಎಂದು ಬೀಗುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ, ಮತ್ತೊಂದು ಭೀಕರ ರೋಗ ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಉದಾ: ಮಲೇರಿಯಾ ಆಯ್ತು, ಕಾಲರಾ ಹೋಯ್ತು, ಪೋಲಿಯೋ, ಕ್ಷಯ, ಸಿಡುಬು, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ (ಅದರಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ಬಗೆ) ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೆ ಮದ್ದು ಕಂಡು ಹಿಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು, ಏಡ್ಸ್, ಡೆಂಗ್ಯೂ, ಚಿಕನ್ ಗುನ್ಯಾ, ಮತ್ತೀಗ ಹೆಚ್1 ಎನ್ 1 ಹೊಸ ಹೊಸ ರೋಗ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಸೃಷ್ಟಿ ಎದುರು ಮಾನವ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಬರ, ಪ್ರವಾಹ, ಚಂಡಮಾರುತ, ಬಿರುಗಾಳಿ ಇತ್ತು, ಮತ್ತೆ ಬಂತು ತ್ಸುನಾಮೀ. ಮತ್ತೀಗ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಗಳು ಜಾಗೃತವಾಗಿವೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬೇಕಲ್ಲ? ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಾರಣ ಬೇಕಲ್ಲ?