ಶಾಲಾ ಪಠ್ಯವಾಗಿ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಬೇಕೆ..? ಬೇಡವೇ..?

ನಿಜ.ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಿ೦ದ ಬಾದಾಮಿಯ ರುಚಿ ಕೂಡಾ ಮಣ್ಣಿಗಿ೦ತ ಕೆಟ್ಟದೆನಿಸುತ್ತದೆ

ನಿಜ.ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಿ೦ದ ಬಾದಾಮಿಯ ರುಚಿ ಕೂಡಾ ಮಣ್ಣಿಗಿ೦ತ ಕೆಟ್ಟದೆನಿಸುತ್ತದೆ

ಮಕ್ಕಳನ್ನು ‘ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವಿಗಳಾಗಿ’ ರೂಪಿಸುವುದು ‘ಸಮಾಜಪಾಠ’ ಬೋಧನೆಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿರಬೇಕು. ಅದು ವಾದ-ವ್ಯಾಕ್ಯಾರ್ಥಗಳ ವಸ್ತುವಾದ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಲ್ಲ. ಇದನ್ನೇ ಕುರಿತು ಹರಟಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ಡಿವಿಜಿಯವರ ‘ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ’ ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅಸ್ವಾದಿಸತೊಡಗಿದರು. ಹೌದಲ್ಲವೇ ಎನಿಸಿತು. ಇಂಥದೇ ಸ್ವಂತ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಅನುಭೂತಿ ಶಿಶುನಾಳ ಷರೀಫ ಸಾಹೇಬರ ಪದಗಳಲ್ಲೂ, ಅಲ್ಲಮಾದಿ ಶರಣರ ವಚನಗಳಲ್ಲೂ ಹೇರಳವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಈ ರೀತಿಯ ದಾಸರ ಪದಗಳೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಇವು ಶಾಲಾ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲೂ ಈಗಾಗಲೇ ಸೇರ್ಪತಡೆಯಾಗಿವೆ ಸಹ. ಆ ಪೈಕಿ ಭಗವದ್ಗೀತೆ, ಕೊರಾನ್, ಬೈಬಲ್ ಮತ್ತಿತರ ಉದಾತ್ತ ವಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಸೇರಿಸಬಹುದು; ಬೇಡವೆನ್ನುವವರ್ಯಾರರು? ಆದರೆ ಆದೇ Spiritನಲ್ಲೇ ಇವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂಥದು ಒಂದು “ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ” ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯ. ನಮ್ಮದು ಅಂಥಾ ಸಮಾಜವೇ?