"ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗಿ"

ನಿಮ್ಮ ಅಚ್ಚ ಕನ್ನಡ ಒರೆಗಳನ್ನು ನಾ ಮೆಚ್ಚಿದೆ..

ನಿಮ್ಮ ಕವನ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಆದರೆ .... ಅಲ್ಲಿ ’ಹ’ ಮತ್ತು ’ಅ’ ಕಾರಕ್ಕೆ ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟಂಗಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ’ಹೊದ್ದಾಡಿತ್ತಿದ್ರು’ ಅಂತ ಬರೆದಿದ್ದೀರಲ್ಲ, ಅದು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ರು ಅಂತ ಆಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಬಾಳ ವಿಚಿತ್ರ ಮನಶ್ಯಾರು ಮಾರಾಯ ನೀವು!!! ನಮ್ಮಪ್ಪಾ ಎಲ್ಲಿ ’ಹ’ ಅನ್ನಬೇಕು ಅಲ್ಲಿ ಅನ್ನಂಗಿಲ್ಲ...ಎಲ್ಲಿ ಅನ್ನಬಾರದು ಅಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಾಂ ಅಂತೀರಪಾ. ಕನ್ನಡಾನ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ರಿ ಮಾರಾಯ. ಇತಿ ನಿಮ್ಮವ, ಗಿರೀಶ ರಾಜನಾಳ.

ಹೋ ! ಅಷ್ಟೊ೦ದು ದು:ಖ ಆಗಿಲ್ಲಾ ಅ೦ದ್ಕೋತ್ತೀನಿ. ಏಕ೦ದರೆ ದು:ಖ ಆಗಿದ್ದರೆ ನೀವು ಹಾಡು ಬರೀ.....ತ್ತಿದ್ದೀರಾ. ನಿಜವಾಗಲೂ ದು:ಖ ಆಗಿದ್ದರೆ ಬಾಳು ಬದುಕು ಬೇಕಿತ್ತಾ ? ಜೀವನ ಕಹಿ ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು. ಹೆ೦ಡಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗ್ತಾ ಇದ್ದರೀ ಅಲ್ವಾ ? ಈಗ ಪದ್ಯಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೀರಾ ..ಒಳ್ಳೆದು.. ಇನ್ನೂ ಒ೦ದು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಆ ಹುಡುಗಿ ಕೈ ಕೊಡುವ ವರೆಗೂ ಹೊಸ ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆಯಿರಿ. ಕೈ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲೇ Release ಮಾಡ್ಸೀ...-

ಕೃಷ್ಣ, ನಿಮ್ಮ ಕವನ ತುಂಬಾ ಮನ ಮುಟ್ತುವಂತದ್ದು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ್ಲಿಂದ ಕಶ್ತಾಪಟ್ಟ್ ಬೆಳಸಿ, ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕೋಡ್ಸಿರೊ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ್ನ ಮರ್‍ತು, ನೆನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಬಂದವಳು ಕೈ ಕೊಟ್ಲು ಅಂತ ಕುಡಿಯೋಕೆ ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದ್ರೆ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಎಷ್ಟು ದುಃಕ್ಕ ಆಗ್‌ಬೋದು ಅಂತ ಯೋಚ್ನೆ ಯಾಕೆ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ. ನಿಜ ಪ್ರೀತಿಸಿದವರು ಮೋಸ ಮಾಡಿದ್ರೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಗತ್ತೆ ಆದರೆ ಜೀವನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯೋಲ್ಲಾ ನೋಡಿ.... ಏನಂತೀರಾ? Lakshdeep!!

ನಮಸ್ಕಾರ ಕ್ರ್‍ಇಷ್ಣ ಕವನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಕವನದ ಸ್ವಾರಸ್ವವೂ ಸುಂದರ, ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯಾಕೆ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ವ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆನೆ. ೧. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರು ಸರಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸದಿದ್ದರೆ, ೨. ಸಿಗಬೇಕಾದ ಪ್ರೀತಿ, ಮಮತೆ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ, ೩. ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನೋಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು, ೪. ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿ ಯೋಚನೆಗಳು, ಯೋಜನೆಗಳು ಅವಳನ್ನು ಸಂತೋಷಗೊಳಿಸಲು. ೫. ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗಿರುವ ಮೌನ ಪ್ರೀತಿ, ೬. ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವುಗಳು ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಕನಸಿನ ಗೋಪುರಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ. ೭. ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳಿಗಾಗೆ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ, ಜೊತೆಗಿನ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಒಲವು. ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ..... ಮುಂದೆ ಬರಿಯುತ್ತಿನಿ. ನಾನು ಇದಲ್ಲೆವನ್ನೂ ಮೌನದಿಂದ ವರಷದಿಂದ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದಿನಿ ಕ್ರಿಷ್ಣ. ವಂದನೆಗಳು ಕನ್ನಡವೇ ತಾಯ್ನಾಡಿಯು, ಕರುನಾಡು ತಾಯ್ನಾಡು, ಕನ್ನಡಿಗನು ನೀನೆಂಬ ಅಭಿಮಾನವಿರಲಿ. ಅರವಿಂದ್

ಕಪ್ಪಗಿದ್ರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ ನನ್ಮಸನ್ನ ಕೊನೆಗವಳು ಕೊಟ್ಟೊದ್ಲು ಬರಿ ಕನಸನ್ನ ||ನಂಬಿದ್ದೆ|| ಅವಳ ಮಾತ ನಾ ಕೇಳಿ ಮನೆಮಂದಿ ಬಿಟ್ಟೆ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತಿಗೆ ಹುಚ್ಚನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ ಅವಳ್ ಕೈ ಕೊಟ್ಟು ಹೊದಾಗಿಂದ ಕುಡಿಯೊದ್ ಕಲ್ತು ಬಿಟ್ಟೆ ||ನಂಬಿದ್ದೆ|| ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕಲ್ಲ ಅಂತಿದ್ದಳಣ್ಣ ವಿಷ ಕುಡ್ದು ಹೊದ್ದಾಡತಿದ್ರು ಅವಳು ನನ್ನ ತಿರುಗಿ ನೊಡಲಿಲ್ಲವಣ್ಣ ||ನಂಬಿದ್ದೆ ------------------------------------------- ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತಿಗೆ ಹುಚ್ಚನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ ಅವಳ್ ಕೈ ಕೊಟ್ಟು ಹೊದಾಗಿಂದ ಕುಡಿಯೊದ್ ಕಲ್ತು ಬಿಟ್ಟೆ ||ನಂಬಿದ್ದೆ|| >>>ಈ ಸಾಲು ನಂಗೆ ಬಾಣಾಳೆಯಿಂದ ಬೆಂಕಿಗೆ ನೆನಪಿಸಿತು...!! ಆದ್ಕಾಗಿ ಇದ್ನ ಓದಿ.. http://sampada.net/%E0%B2%86%E0%B2%B8%E0%B3%86-%E2%80%8D%E2%80%8D%E2%80%8D-%E0%B2%A8%E0%B2%B6%E0%B3%86#comment-162574 ವಿ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಅವ್ರೆ- ನಿಮ್ಮದೇ ಅನುಭವ ಅಂತ ಇದ್ಕೆ ಬಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನ ಓದಿ ಅಲ್ಲಿ ನೀವು ಮರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದರಲ್ಲಿ ತಿಳಿತು . ಸಮ್ಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ಈ ಕವನ ಬರೆದು ೪ ಮುಕ್ಕಾಲು ವರ್ಷ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ನೀವು ಆ ನೋವಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ಮದುವೆನೂ ಆಗಿ ಸುಖ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿರಬಹುದು... ಆಗೋದೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೇದಕ್ಕೆ ಅನ್ನೋದ್ನಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ೧೦೬ ಕಾಲ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಬಾಳಿ.. ಶುಭವಾಗಲಿ..