ಒತ್ತಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರಗಳು

"...ವ್ಯಂಜನಗಳು ’ಕ’ ದಿಂದ ’ಮ’ ವರೆಗೆ ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರ ಮಾಡಿ ಹೇೞುವುದು ತೆನ್ನುಡಿಗರಿಗೆ ಕಷ್ಟ .." ಇದು ಸರಿ ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ಎರಡೂ, ನಮಗೆ 'ಬ್ಯಾಡ', 'ಬ್ಯಾಟ'(ಬ್ಯಾಟರಾಯನಪುರ), ದ್ಯಾವಪ್ಪ ಇವು ಯಾವುದು ಉಲಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಎಡರಾಗೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀವು ಹೇಳ್ದಂಗೆ ಪ್ರಪಂಚ, ಪ್ರಸಂಗ ಉಲಿಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಗೆ ಆಗಲ್ಲ. ಪರ್ ಪಂಚ, ಪರ್ ಸಂಗ ಸರಿ "...ಹೞಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ ’ಹ’ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೊಸಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ ..." ಇದರ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಉಂಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕ.ರಾ.ಮಾ ದ ಮೊದಲನೆ ಪರಿಚ್ಚೇದದಲ್ಲಿ ೪೯ನೇ ಪದ್ಯ ಹೀಗಿದೆ "ಪೊಡವಿಪತಿ ಗೊರವನೆನೆ ಪೇ ೞ್ಪಡೆಯದುವದೆಕರಿಸಿ ಕಬ್ಬಿಗರ್ದೂಱೆನೆಯುಂ ಹಡುವಸುಮಱೆಸೆಟ್ಟಿಸು ಗೆಂ ಮುಡಿಯೊಳಮಾರ್ಗೆಂದು ನುಡಿವ ಪೞಗನ್ನಡಮಂ (?)" 'ಪೊಲಗೆಡಿಸಿದ' ಹೞಗನ್ನಡಕ್ಕೆ ಈ ಪದ್ಯ ಮಾದರಿ. ಮಾರ್ಗಕಾರನಿಗೆ ಅರ್ತವಾಗದ ಈ 'ಕನ್ನಡ' ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ತವಾಗುತ್ತೆ? 'ಹಡುವಸುಮಱೆಸೆಟ್ಟಿಸು..' ಇಲ್ಲಿನ 'ಹ' ಕಾರದ ಪ್ರಯೋಗ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದುದು. ೧. ಕ.ರಾ.ಮಾ ಕ್ಕೂ ಮೊದಲೆ 'ಹ' ಕಾರವಿತ್ತೆ ? ಅತ್ವ ಪ ಕಾರದಿಂದ 'ಹ'ಕಾರ ಮಾರ್ಪು ಆಗಲೆ ಸುರುವಾಗಿತ್ತೆ? ೨. ಅತ್ವ ಇದು ಬರೀ ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೋಸವಾಗಿತ್ತೆ? ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿ :) -- ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬೇಕು ಕನ್ನಡದೇ ಸೊಬಗು,ಸೊಗಡು

ಮೇಲೇಳಲಾರದು ಎನ್ನುವ ಬದಲು ಮೇಲೇೞಲಾಱದು ಹಾಗೆಯೇ ಕೆೞಗಿೞಿಯಲಾಱದು ಎಂದು ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಸಾಮಿ ಕನ್ನಡಕಂದರೆ, "...ಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಲಿಂಗಸೂಚಕವಾದ ’ಳ್’ ಇರಬೇಕು...". ಈ ಕಟ್ಟಳೆಯನ್ನು ಮುರಿಯುವ ಆಡುನುಡಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ ಕಡೆ (ಮಂಡಿಯ, ಚಾ.ನಗರದ ಕೆಲವು ಬಾಗಗಳು) 'ಅವ' ಅಂದ್ರೆ ಅವಳು ಅಂತಾನೆ. ಇದಕ್ಕೇನಂತಿರಿ. ಹಾಗೆಯೆ, ಅಂವ = ಅವನು ಅಂತ ಮಾದರಿ: ೧. ತಂಗ(ತಂಗಮ್ಮ) ತವ್ರಿಗೆ ಬಂದ = ತಂಗಿ ತವರಿಗೆ ಬಂದಳು. ೨. ಅವ ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರ್ ಸೇದಿಕೊಂಡು ಬಂದ = ಅವಳು ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರನ್ನು ಸೇದಿಕೊಂಡು ಬಂದಳು. ಹಾಗೆಯೆ, ೨. ಅಂವ ವೊಲಕ್ಕೆ ವಾದ = ಅವನು ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋದ(ನು). ೩. ಬಲ, ಮಂಡಿಯಕ್ಕೆ ಓಮ/ಓಗುಮ = ಬಾರೊ, ಮಂಡ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ತಿರುಳು: ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹೆಣ್ ಸೂಚಿಸಲು 'ಳ್' ಇರಲೇಬೇಕಂತ ನಿಕ್ಕುವ ಕಟ್ಟಳೆಯಿಲ್ಲ. -- ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬೇಕು ಕನ್ನಡದೇ ಸೊಬಗು,ಸೊಗಡು

ಈ ರೀತಿಯ ಉಚ್ಚಾರ ಕನ್ನಡನಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಉಪಭಾಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಇದೆ. ಅವೊ (ವೊ ಅನ್ನುವುದು ಅನುನಾಸಿಕವಾಗಿ ಬರುತ್ತೆ) - ( ಮೂಲರೂಪ ಅವನ್ ಆಗಿದ್ದಬಹುದು) - ಅವನು ಅವೆ - ಅವಳು ( ಇಲ್ಲಿ ವೆ ಅನುನಾಸಿಕವಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ) -ಹಂಸಾನಂದಿ ಪುರಂದರ ದಾಸರ ರಚನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಚಿಟಕಿಸಿ :- http://purandara.wordpress.com