ಕರಿಂಕು

ಅಲರ್ ನಿಘಂಟು (ವಿ. ಕೃಷ್ಣ)

1. 1.
   noun

   that which is burnt to charcoal.

2. 2.
   verb

   to be or become charred with excess heat or by burning.

3. 3.
   noun

   = ಕರಿಂಕು.

4. 4.
   noun

   a black paste made by burning the dried skin of plantain fruit, with water, used to have a sectarian mark on the forehead with.

ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ ನಿಘಂಟು (Učida & Rajapurohit)

1. 1.
   n.

   (colour) something charred

2. 2.
   vi.

   (fire) to get charred (n.) (fire)〈being〉charred ♢ vi. ಕರಿಗಾಗು n. (fire) something charred

ಕಿಟ್ಟೆಲ್ ನಿಘಂಟು

1. 1.

   = ಕರಕು, ಕರಿಂಕು (Śmd. 48), etc. the state of being scorched, singed, or charred, etc. ಕರಿಕುವರೆ. -ಪರೆ (ಕರಿಕುವರಿ) to become scorched, etc. (Bh. 4, 3, 54; Rśv. 5, 38).

2. 2.

   = ಕರಿಕು (Śmd. 48). [— ಕರಿಂಕುವರಿ. = ಕರಿಕುವರಿ to become scorched. ಪರವಾದಿಗಳ ಮೊಗಂಗಳ್ ಕರಿಂಕುವರಿದನ್ತೆ ಕನ್ದಿ ಕುನ್ದಿರೆ Ap. 2, 23]. — ಕರಿಂಕುವಿ/?/. -ಬಿ/?/ to grow scorched, etc. (Cpr. 5, 132). [— ಕರಿಂಕೇ/?/ಸು. -ಏ/?/ಸು to cause to scorch. ನರಗನುರಿಪಿದೊಡೆ ಕರಿಂಕೇ/?/ಸಿದಾತನ ತೇಜದ ಬೀಲನನು ಕರಿಪುವಾದುವೊಗೆದುರಿವುರಿಗಳ್ Pb. 1, 35].

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ನಿಘಂಟು

1. 1.

   ಸುಟ್ಟು ಕಪ್ಪಾದುದು.

2. 2.

   ಸುಟ್ಟು ಕರಿಕಾಗು.

3. 3.

   ಕರಿಂಕು.