ಉತ್ತರವಿದೆಯೆ ಇವರಲ್ಲಿ?

ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಅದು "ದೇವರಿದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲವೊ" ಎಂಬುದರ ಹೋರಾಟ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಬುದ್ಧಿವಂತ(ಆಸ್ತಿಕ) ನಾನು ಬುದ್ಧಿವಂತ(ನಾಸ್ತಿಕ) ಅನ್ನೋ ವಾಗ್ವಾದ. :) ಕೊನೆಗೆ ಪ್ರೂವ್ ಆಗೋದು ಇಷ್ಟೇ !

subjective ಸತ್ಯ! :) ಬೇರೇ ಮಾತಿಲ್ಲ. >> ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣ, ಈ ಕಾಲಮಾನ ಮತ್ತೆ ರಿಲೇಟಿವ್. ಈಗ್ತಲೇಲಿ ಭಾಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗ್ಳು ಬರ್ತಿವೆ ;)

ನಾನು ನನ್ನ ಮಗ ಮತ್ತು ಮಗಳನ್ನು ದೇವರ ಇರುವಿಕೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದೆ. ಈಗ ಅವರು ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬೆಳಿಸಿದ್ದು, ದೇವರು ಅವರಿಗೆ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ನಿಜ. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಾತಾಡುವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಗೊಡ್ಡು ಆಚಾರಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಚಿಂತನೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು.

ಉತ್ತರವಿದೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ. ನೀವು ಮಂಡಿಸಿದ್ದು ತರ್ಕವಲ್ಲ, ಕುತರ್ಕ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ದೇಹ ಯಾವಾಗ ಸಾಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದು ಖಾಯಿಲೆಗಳು ಬಂದಾಗ ವೈದ್ಯರು ಸಾಯುವುದನ್ನು ಮೊದಲೇ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಹೆದರಬೇಡಿ! ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸತ್ಯ ಕಹಿಯಾಗಿರುತ್ತೆ, ನಿಜ. ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಸತ್ಯವೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಮನೋಬುದ್ಧ್ಯಹಂಕಾರಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸತ್ಯ ಸಾಪೇಕ್ಷವಾದುದು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಲು, ಕಲ್ಪಿಸಲು ಮತ್ತು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅನುಭವಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ದೇವರು ಇದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಮನೋವಿಕಾರ. ದೇವರು ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಂದು ಮನೋವಿಕಾರ. ಎರಡೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ರುವಗಳು. ಮನೋವಿಕಾರ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಖಂಡಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅನುಭವವಾಗುವುದು. ಆದುದರಿಂದ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಸುಳ್ಳೆಂದು ತಿಳಿಯುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದುದು. ಅನಂತರ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ಹೊರಟಾಗ ಸತ್ಯವೆಂದು ಭಾಸವಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಪ್ರಾತಿಭಾಸಿಕ ಸತ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. (ಒಂದು ಮಂಜುಗಡ್ಡೆ ತನ್ನ ಮೂಲರೂಪವನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸಲು ಹೊರಟು ಕೊನೆಗೆ ನೀರಾಯಿತಂತೆ. ಅನಂತರ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿ ನೀರು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತಂತೆ.) ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಸಲು ಹೊರಟ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸು ಸತ್ಯವೇ ಆದಾಗ ಸತ್ಯ ಯಾವುದೆಂದು ಹೇಳುವ ಮನಸ್ಸೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯಶೋಧಕನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಸಲು ಹೋಗಿ ಸತ್ಯವೇ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಸಾಧಕನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಆಯಾ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಯಾ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಲೆಯ ಗತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ದೇವರ ಕಲ್ಪನೆ ಇರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಲ್ಪಿಸಿದ ದೇವರು ನಿರ್ಗುಣ, ನಿರಾಕಾರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮೂರ್ತವಾಗಿದ್ದರೂ ತರ್ಕದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಮಾಣಿಸಿದರೂ ಅದು ಚಿತ್ತವೃತ್ತಿಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.