ಇತ್ತೀಚೆಗೇಕೋ ನಿರಾಸಕ್ತಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಮೊದಲಿನಂತೆ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡಾ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡವೋ, ಬರಿಯ ಆರಂಭಶೂರತ್ವವಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ೮ - ೯ ಗಂಟೆಗಳು ಆನ್ಲೈನ್ ನಲ್ಲಿ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ! ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಲೇಖನಗಳು, ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳನ್ನು ಬಿಡದಂತೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ್ಯಾಕೋ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳಾಗಲೀ, ಲೇಖನಗಳಾಗಲೀ, ನನಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಮುದ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲು ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲ! ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯಂತೂ ನಿಂತೇ ಹೋಗಿದೆ! ಸಂಪದಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ‘ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಹೋಗುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಹೀಗ್ಯಾಕೆ ಹೇಳಿ ಹೋಗಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಅದು ಕೂಡಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಯಾವ ರೀತಿ ಬರುತ್ತದೆಂದು ನೋಡಲು ಮನ ಕಾತರಿಸುತ್ತಿದೆಯಾ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

‘ಸಂಪದ’ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ (ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪದ ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದಾ?), ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳಿಗೆ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವೇದಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಗೆಳೆಯರು ಸಿಕ್ಕರು. ಬಹಳ ಖುಶಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಇನ್ನೇನನ್ನು ಬರೆಯಲು ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲ! ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಾಡು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ‘ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಬಯಸಿದೆ, ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಬಾರದಿದೆ ಮಾತೊಂದು.................. ವಿದಾಯ ಗೆಳೆಯನೇ, ವಿದಾಯ ಗೆಳತಿಯೇ’ :-(