ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕನಸೊಂದು ಹುಟ್ಟಿತ್ತು
ಮುಂಜಾನೆಯವರೆಗೂ ಮೊಗ್ಗಾಗಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು
ಮಾಗಿಯ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳಿತ್ತು
ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪದಲ್ಲೂ ಕಂಪನ್ನು ಬೀರಿತ್ತು

ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಹಿಗ್ಗಾಗಿ, ಮನವೊಂದು ಮೊಗ್ಗಾಗಿ
ಕಂಡ ನೋಟವೆಲ್ಲಾ ಮನಸಿಗೆ ಹಿತವಾಗಿ
ಆಡಿದ ಪ್ರತಿ ಮಾತೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೂವಾಗಿ
ಕಾಲ ತಾನಾಗಿ ಚಲಿಸಿರಲು ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು

ಮುಂಜಾನೆಯ ಮೊಗ್ಗು ಸಂಜೆಗೆ ಬಾಡಿ ಹೋಗಿತ್ತು
ಕಂಪನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು
ಸೊರಗಿದ ಮನವೊಂದ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿರಲು
ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಗಿಡದಲ್ಲಿನ್ನೊಂದು ಕನಸು ಹುಟ್ಟಿತ್ತು