ಅಶ್ವತ್ಥರ್ಪಣ

ನಾನಿದನ್ನು ಸೌಂದರ್ಯ ತೋರಲು ಬರೆದದ್ದಲ್ಲ ಸಾಲಿಮಠ ಅವರೇ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಭಾವವನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿದ್ದು. (ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಸೂಚನೆ ಕೂಡ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ.) ಏನು ಮಾಡುವುದು, ’ಸತ್ತೆಯಾ’ ಎಂಬ ಅಚ್ಚ ಕನ್ನಡದ ಶಬ್ದ ನಮಗೆ ಅಸಹ್ಯವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ’ನಿಧನಹೊಂದಿದೆಯಾ’ ಎಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಮೂಲಕ್ಕೆ ಜೋತುಬಿದ್ದರೆ ಸುಂದರವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ! ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ, ನನ್ನ ಆ ಸಾಲುಗಳ ಭಾವವೇ ನಿಮಗೆ ಅರ್ಥವಾದಂತಿಲ್ಲ. ’ಮಾನವರಾದ ನಾವು ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ಷುಲ್ಲಕರೆಂದರೆ, ’ಅದು ಸತ್ಯ, ಇದು ನಿತ್ಯ’, ಎಂದು ಅರಚುವ ನಾವೇ ಒಂದು ದಿನ ಸತ್ತು ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗುತ್ತೇವೆ.’ ಇದು ಆ ಸಾಲುಗಳ ಭಾವ. ಇದೇ ಜಾಡಿನಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿದ ಮುಂದಿನೆರಡು ಸಾಲುಗಳೂ ಸೇರಿ ಒಟ್ಟು ಆ ಕವನಭಾಗವು ಪರಮಸತ್ಯವನ್ನು ಸಾರುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆಯಷ್ಟೆ.