‘ಹೂವ ಚುಂಬಿಸಿ ಸಿಹಿ ಹೀರಿ ಸವಿಯುವೆ ನಾ
ನೀನಾರ ಚುಂಬಿಸುವೆ ಎಲೆ ಮಾನವ?’
ಕೇಳಲೊಂದು ಜೇನ್ನೊಣ.
ಒಡನೆಯೇ ನನ್ನುತ್ತರ:
‘ನಿನ್ನರಮನೆಗೆ ಮುತ್ತಿಗೆಯಿತ್ತು
ಮುತ್ತಿಕ್ಕರೆ ಸಿಗುವುದೆನಗೆ ನೀ ಸವಿದ ಸಿಹಿ.’
ನುಗ್ಗಲು ರಾಣಿ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಸಖ-ಸಖಿಯರೊಡಗೂಡಿ:
ತೀರಿತೆನ್ನ ಸಿಹಿಯ ದಾಹ
ತುಟಿ ತೊಂಡೆಕಾಯಿ, ಮೂಗು ಮೂಸಂಬಿ, ಮುಖ ಮಡಕೆಯಂತರಳಲು!!!
ನನ್ನೂರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಫೀ ಹೂವ ಚುಂಬಿಸಿ ಸಿಹಿ ಹೀರ್ತಿದ್ದ ಜೇನ್ನೊಣ ನೋಡಿದಾಗ ಮೂಡಿದ್ದು ಈ ಕವನ...
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ (4)