ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ

>>ಮನದ ಮುಗಿಲಿನ ಕಾರ್ಮೋಡ ಸರಿಯಲು.. ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಮೂಡಬೇಕು ಅವೇ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು... ನಿನ್ನ ನೋವು ಕಂಡ ಬಾನು ಕೂಡ... ಸುರಿಸಿತು ತನ್ನೊಡಲಿಂದ ಕಣ್ಣೀರ ಧಾರೆ ಭೋರ್ಗರೆಯುತ.. ಯುವ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ನೀನಾದೆ ಪನ್ನೀರ ಸಿಂಚನ... ಭಗ್ನ ಪ್ರೇಮಿಗೆ ಹೇಳುವೆ ನೀ ತಣ್ಣನೆ ಸಾಂತ್ವಾನ...>> ಜಯ೦ತರೇ,ಕವನ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒ೦ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಮೊದಲೆರಡು ಸಾಲುಗಳು -ನ೦ತರದ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳು- ಆನ೦ತರದ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವೈರುಧ್ಯತೆಯಿ೦ದ ಕೂಡಿವೆಯಲ್ಲ? ಎರಡನೇ ಚರಣದಲ್ಲಿ ಕವಿ ನಲ್ಲೆಯೊ೦ದಿಗೆ ಸ೦ಭಾಷಿಸುವವನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ೦ತೆ ನ೦ತರದ ಚರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆಯೊ೦ದಿಗೆ ಸ೦ಭಾಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲ? ನಮಸ್ಕಾರಗಳೊ೦ದಿಗೆ, ನಿಮ್ಮವ ನಾವಡ.

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದನೀಡಿದ ಕವನ