ಮೂರ್ಛೆ

ಅಲರ್ ನಿಘಂಟು (ವಿ. ಕೃಷ್ಣ)

1. 1.
   verb

   deprivation of consciousness for a brief period; unconsciousness; a fainting; a swoon.

2. 2.
   verb

   a disorder of the nervous system, characterised by severe convulsions with loss of consciousness; grand mal; epilepsy.

3. 3.
   verb

   a becoming unconscious caused by the separation from one's lover; delusion caused by infatuating love.

4. 4.
   verb

   (yoga.) a particular mode of retaining breath within for sometime.

ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ ನಿಘಂಟು (Učida & Rajapurohit)

1. 1.
   n.

   (mind) loss of consciousness, swoon, fainting [Sk.] ↔ ಎಚ್ಚರಿಕೆ (eccarike)

ಕಿಟ್ಟೆಲ್ ನಿಘಂಟು

1. 1.

   ಮೂರ್ಛಾ. = ಮುಚ್ಚೆ 1, (ಮೂರ್ಚು 2). fainting, loss of consciousness, a swoon, stupor; spiritual stupor or blindness, hallucination (ಮರಹು Nn. 124). 2, the rising of sounds, iatonic scale. — ಮೂರ್ಛೆಗೊಳ್ಳು. -ಕೊಳ್ಳು. = ಮೂರ್ಛೆವೋಗು My.). — ಮೂರ್ಛೆ ತಿಳಿ. a swoon to pass away: to recover om fainting, etc. (ಮಲರ್ಚು G.; My.). ಮೂರ್ಛೆ ತಿಳಿದಂ (ತೆರ್ಪತ್ತಂ Kk. 91). — ಮೂರ್ಛೆದಿಳಿ. -ತಿಳಿ = ಮೂರ್ಛೆತಿಳಿ. (Abh. P. 9, 111). — ಮೂರ್ಛೆರೋಗ. epilepsy (My.). — ಮೂರ್ಛೆವೋಗು. -ಪೋಗು. to become torpid or stupefied, to become senseless, to lose consciousness, to faint, etc. (Abh. P. 10, 154; Śśv. 4, 22). ಮೂರ್ಛೆವೋದಂ (ಮುಚ್ಚಂ Kk. 75, o. r. ಮೂರ್ಚಿದಂ). see ಮುಚ್ಚುರ್. -ಮೂರ್ಛೆ ಹೊನ್ದು. = ಮೂರ್ಛೆಗೊಳ್ಳು. (My.; ಹಮ್ಮಯ್ಸು G.).

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು ನಿಘಂಟು

1. 1.

   1. ಎಚ್ಚರವನ್ನು ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿರುವ ಸ್ಥಿತಿ.
   2. ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿಬೀಳುವ ಒಂದು ಬಗೆಯ ರೋಗ.