೩ ಕವನಗಳು

<<ಇನ್ನುಳಿದವರು ಅದರ ಹಿಡಿತದಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿ ಬರಹಗಳಾಗಿ ಒದ್ದಾಡುತಿದ್ದಾರೆ<< ನಿಜವಾದ ಮಾತು

ವಿನಯ್, ಮನುಜ ಮೀನಿನಂತೆ ಈಜಬಲ್ಲ, ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರಬಲ್ಲ, ಹಾವಿನಂತೆ ಹರಿದಾಡ ಬಲ್ಲ, ಕೋಗಿಲೆಯಂತೆ ಹಾಡಬಲ್ಲ. ಆತ ದೇವರು ನೀಡಿರುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಒರೆಗೆ ಒಡ್ಡುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದೋಷ ಇಲ್ಲ. ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರುವ ತನ್ನನ್ನೇ ಹುಡುಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಮನುಜ, ಮರೆತಿರುವ ಹಾಡುವಿಕೆಗೆ ಮರಳಿ ಮತ್ತೆ ಹಾಡ ತೊಡಗಿದರೆ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ, ಮರೆತಿರುವ ಈಜನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಸೆ ತೋರಿದರೆ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಮನುಜನಿಗೆ ಯಾವುದೂ ಅಸಾಧ್ಯ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಬಹುದಾದರೆ, ತಾನು ಈ ನಡುವೆ ವಿರಾಮ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಹವ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಮನುಜ ತಾ ಮರಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲವೇ? -ಆತ್ರಾಡಿ ಸುರ‍ೇಶ್ ಹೆಗ್ಡೆ. ತಪ್ಪೊಪ್ಪುಗಳು: (ನೀವು ಒಪ್ಪುತ್ತೀರಾದರೆ, ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಬಿಡಿ) >>ಬದುಕ ಕಟ್ಟಾ ಹೊರಟವರೆಲ್ಲರೂ<< ಬದುಕ ಕಟ್ಟ ಹೊರಟವರೆಲ್ಲರೂ >>ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರೂ ಅದ << ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಅದ >>ಬರಹಗಳಾಗಿ ಒದ್ದಾಡುತಿದ್ದಾರೆ.<< ಬರಹಗಾರರಾಗೋ...ಬರಹಗಳಾಗೋ? <<ನಡೆಯುವ ಜಿಂಕೆಗೆ ನಗೆಯಬೇಕೆಂಬಾಸೆ>> ನಡೆಯುವ ಜಿಂಕೆಗೆ ನೆಗೆಯ ಬೇಕೆಂಬಾಸೆ. <<ಇವೆಲ್ಲವೂ ತನ್ನದೇ ಅಡಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕೆಂಬ>> ಇದು ಅಪೂರ್ಣ ಅಂತ ಅನಿಸಿತು ನನಗೆ..

>>ಹರಿದಾಡುವ ಹಾವಿಗೆ ಮರ ಏರಬೇಕೆಂಬಾಸೆ << ಇದೇಕೋ ಸರಿ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ ಎ೦ದು ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು :-( ಮತ್ತೆ, ಮೂರನೇ ಕವನ ಓದಿದಾಗ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ್ದು "ಇರುವುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು ಇರದುದರೆಡೆಗೆ ನಡೆವುದೇ ಜೀವನ"