ಗೆಳೆಯ.!.

ನೀ ಉಳಿಸಿ ಹೋಗಿರುವ ನೆನಪುಗಳು

ನನ್ನಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿತೆಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಅರ್ಧಬರೆದಿಟ್ಟ

ಕವನಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಕಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸದಾ ನಿನ್ನದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ

ನನ್ನ ಮನಕ್ಕೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಇನ್ನೂ ಕಾಯಲೆನೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.


ಬರಿದಾದ ಹೃದಯದೊಂದಿಗೆ ನೊಂದು

ನಡೆಯಲಾರದೆ ಬಾರವಾಗಿ

ಅಡಿಯಿಟ್ಟು ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.


ನಿನ್ನೊಳಗೊಂದು ಹೃದಯವಿದ್ದರೆ

ಅದು ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸತ್ಯವಾದರೆ

ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿ

ನಾ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರುವ ಹೂ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು

ಗಿಡವಾಗಿ ಚಿಗುರಿಸಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ…!

ನನ್ನ ಹೃದಯವನು ತೆರೆದಿಟ್ಟು

ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುತಿರುತ್ತೇನೆ … !.


                                                      ವಸಂತ್