ವಿಶೇಷ ಆರ್ಥಿಕ ವಲಯಕ್ಕೆ ಬಲಿ - ಗ್ರೆಗರಿ ಪತ್ರಾವೋ ಮನೆ

ವಿಜಯ್: ಜೆಸಿಬಿಯ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಮನೆ, ಮರ, ಮನಗಳು ಪಟ್ಟ ನೋವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು, ಯಾವ ಸೌಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕು ಈ ಬಗೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ? ರೈತರ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಇನ್‍ಫೋಸಿಸ್ ನಂತಹ ಐಟಿ ಕಂಪನಿಗಳು "ಲಾನ್" ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೂ ಹಾಗೇ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಇತೀ, ಉಉನಾಶೆ

ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳೇ ನನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲೂ ಇವೆ. ಈಗ ತಾನೆ ಟಿವಿ ೯ ನಲ್ಲಿ ಸಂಡೂರಿನ ಕಾಡು ಹೇಗೆ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಅಭಯ ಹಸ್ತದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಗಣಿ ಕಳ್ಳರ ಪಾಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ವರದಿ ಓದಿದೆ. ಸರಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ರೇಜಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಸರಕಾರ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಉದ್ಯಮಿಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಇದರಲ್ಲಿ ಶಾಮೀಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಹೇಗೆ ಕೊನೆಗಾಣುವುದೋ ಆ ಭಗವಂತನೇ ಬಲ್ಲ.

ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಾಗಿ ಜಮೀನು ಮನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ರೈತರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆದರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೂ ನೀರು ಒಸರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ಆರ್ಥಿಕ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಇದೇ ಕಂಪನಿಗಳ ಸಂಬಳ ಎಣಿಸಿ, ಏರ್ ಕಂಡಿಶನ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಆಮದಾದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೂತು, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಜಮೀನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ರೈತ ಕಟ್ಟಿದ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ 'ಅಯ್ಯೋ, ರೈತರ ಸಂಕಟ ನೋಡಲಾರೆ' ಎಂದು ಮೊಸಳೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವವರ ಆಷಾಡಭೂತಿತನ ನೋಡಿದಾಗ ಹೊಟ್ಟೆ ತೊಳಸುತ್ತದೆ. ಜಾಗತೀಕರಣದಿಂದ ಬಂದ ಇಂಟರ್ನೆಟ್, ಕಾರು, ವಿದೇಶ ಪಯಣ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಬಳ ಇವೆಲ್ಲ ಬೇಕು, ಅದರ ಜೊತೆ ಬರುವ ನೋವುಗಳು ಬೇಡ! ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಗತಿ ತರುವ ಸುಖ ಸೌಖರ್ಯ ಬೇಕು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಬೆಲೆಯನ್ನೂ ತೆರಲಾರೆವು ಎನ್ನುವುದು ಸೂಕ್ತ ಎನಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಹಳ್ಳಿ ಜೀವನವೇ ಚಂದ, ಪೇಟೆ ಜೀವನ ಹಾಳು ಎನ್ನುವ ಎಷ್ಟು ಜನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಲು ತಯಾರಿದ್ದಾರೆ? ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು 'ಈ ಹಾಳಾದವರೆಲ್ಲಇಲ್ಲೇ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತಾ' ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಗರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಛೆ-ಛೆ ಬೇರೆಯವರೆಲ್ಲಾ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡಲಿ ಎನ್ನುತಿದ್ದೇವೆ. ಭಾರತದ ಸುಮಾರು ೭೦ ಶೇಕಡಾ ಜನ ಕೃಷಿ ಸಂಬಂಧಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸಾಂದ್ರತೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ರೈತರು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸಣ್ಣ ಹಿಡುವಳಿ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅರ್ಥ ಶಾಸ್ತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿದವರಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಹಿಡುವಳಿಯಿಂದ ಲಾಭದಾಯಕ ಕೃಷಿ ಮಾಡುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ೭೦ ಶೇಕಡಾ ಜನರು ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಪೂರಕವಲ್ಲ ಎಂದೂ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ (ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಲೀ ಬಿಡಲಿ) ಭಾರತದ ನಗರಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಜಮೀನನ್ನು ತೊರೆದು ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕೃಷಿ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗೀ ಕಂಪನಿಗಳು, ಸಹಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಹಿಡುವಳಿಯ ರೈತರು ಮುಂದುವರಿದ ದೇಶಗಳಂತೆ ಯಂತ್ರಾಧಾರಿತ (ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಬೇಡದ) ಕೃಷಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನನಗೆ ಅನಿಸುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನೋವುರಹಿತವಲ್ಲ. ಗ್ರೆಗರಿಯವರಂತಹ ಅನೇಕ ರೈತರಿಗೆ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕನಿಷ್ಠ ಕೆಲಸ ಎಂದರೆ ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ, ಸಹಾನುಭೂತಿಯಿಂದ, ದೂರದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಈ ಬದಲಾವಣೆಯ ನೋವನ್ನು ಕಮ್ಮಿ ಮಾಡುವ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಆರಿಸುವುದು. ಆಗ ಗ್ರೆಗರಿಯಂತ ರೈತರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಆಗುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಈ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸುಗಮವಾಗಿ ತರಬೇಕೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬೇಕೆ ಹೊರತು ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದು ಆಷಾಡಭೂತಿತನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

ಉತ್ತಮ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಗ್ರೆಗರಿ ಪತ್ರಾವೊ ನೆಪದಲ್ಲಿ. ಸಮ್ಮರ್ ಗ್ಲೌ ಮತ್ತು ಮಹೇಶರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಓದಿ, ಈ ಕೆಳಗೆ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳನ್ನಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. 1. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯಾರದ್ದು ? ನಂಬುವುದು ಯಾರನ್ನು ? ಕೈಗಾ ಅಣುಸ್ಥಾವರ ನಿರ್ಮಾಣದ ಜನವಿರೋಧ ಗಮನಿಸಿದ ಅಣುವಿಜ್ಞಾನಿ ರಾಜಾರಾಮಣ್ಣ ಮಾತೊಂದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದರು ಏನೆಂದರೆ, ಕೈಗಾ ಅತ್ಯಂತ ಸುಧಾರಿತ, ಸುರಕ್ಷಿತ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಿರುವ ಅಣುಸ್ಥಾವರ, ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಹೆದರಿಕೆ ಆಸ್ಪದವಿಲ್ಲ, ಬೇಕಾದರೆ ತಾನೇ ಸ್ಥಾವರ ನಿರ್ಮಾಣದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಇರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು. (ಮುಂದೆ ರಾಜಾರಾಮಣ್ಣನವರು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅದು ಬೇರೆ ಮಾತು). ಕೈಗಾದಲ್ಲಿ ಆದ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳು ಉದಾ: ನಿರ್ಮಾಣ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಗೋಪುರದ ಕುಸಿತ, ಇನ್ನುವರೆಗೂ ಬಗೆಹರಿಯದ ಒಬ್ಬ ವಿಜ್ಞಾನಿಯ ಸಾವು, ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಟ್ರಿಶಿಯಂ ಸೇರಿಸಿದ ಪ್ರಕರಣ ಇವೆಲ್ಲ ನೋಡಿ ನನಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮೂಡಿವೆ.. ಕೈಗಾ ವಿಧ್ವಂಸ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಈಡಾಗದಂತೆ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದೆಯೆ? ಅದರ ನಿರ್ಮಾಣ ಸುಭದ್ರವಾಗಿದೆಯೆ?. ಕೈಗಾ ಕೆಲಸ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಿತು. ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆಯೂ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾದ ವಿದ್ಯುತ್ತೆಲ್ಲ ಹೊರರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ, ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳಿಗೆ. ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ವಿದ್ಯುತ ಖೋತಾದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ನೌಕಾನೆಲೆಯನ್ನು ಅದೇ ಕಾರವಾರದ ಹತ್ತಿರ ಮಾಡಿ, ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಜಮೀನು ಅತಿಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈವರೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹಂಚಿಕೆ, ಪುನರ್ವಸತಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಗಿಲ್ಲ..ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ, ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕ ತಡೆಗೊಡೆಯ ನಿರ್ಮಾಣದಿಂದಾಗಿ ಬಿಣಗಾದ ಜನರಿಗೆ ಮಳೆಗಾಲದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ತುಂಬ ನೀರು. ಜನರಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಪರಿಹಾರದ ಹೊಣೆ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ್ದೊ ಅಥವಾ ಕೇಂದ್ರದ್ದೊ ಎಂಬ ಗೊಂದಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಹಣಕೋಣ, ತದಡಿ ಉಷ್ಣಸ್ಥಾವರ ಮಾಡ್ತೇವೆ..ಸ್ಥಳೀಯರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡ್ತೇವೆ, ವಿದ್ಯುತ ಖೋತಾ ಮುಕ್ತ ಮಾಡ್ತೆವೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಸಲ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಎಂದಿತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ಹಾಡಿ, ಹೂ ಮುಡಿಸಲು ಬಂದರೆ ಜನರು ಕೇಳುತ್ತಾರಾ? ಆಮೇಲೆ ಹೇಳುವುದು ಉತ್ತರಕನ್ನಡದ ಜನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ವಿರೋಧಿಗಳು!. ಇನ್ನು ಅದಿರು ಸಾಗಣೆಯ ಕಥೆ. ಬಳ್ಳಾರಿಯಿಂದ ಕಾರವಾರಕ್ಕೆ ಲಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದಿರು ಬರುವಾಗ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಯಲ್ಲಾಪೂರ ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತಲಿನ ರಸ್ತೆ ಅಂಚಿನ ಮರಗಳ ಎಲೆಯ ಬಣ್ಣ ನೋಡಿದರೆ ಸ್ವಂತ ಕಣ್ಣನ್ನು ನಂಬದಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಅಪಘಾತಗಳಂತು ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಜನರು ಬೇಡಿಕೆ ಇಡುತ್ತಿರುವುದು..ಅಂಕೋಲಾ-ಹುಬ್ಭಳ್ಳಿ ರೈಲು ಮಾರ್ಗವಾಗಲಿ, ಇವೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆಯೆಂದು. ಕೇಂದ್ರ ಪರಿಸರ ಇಲಾಖೆ ಯೋಜನಾ ಕಡತದ ಮೇಲೆ ಭದ್ರವಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿದೆ..ಕೊಟ್ಟ ಕಾರಣ ಅರಣ್ಯ ನಾಶ ಮತ್ತು ರೈಲು ಮಾರ್ಗ ಹೋಗುವ ಮಾರ್ಗ ಆನೆಗಳ ಕಾರಿಡಾರ್ ಎಂಬುದು. ರೈಲು ಮಾರ್ಗ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಇದೇ ಜನ ಇರುವ ರಸ್ತೆಯ ವಿಸ್ತಾರ ದ್ವಿಗುಣ ಮಾಡಲು ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಅರಣ್ಯನಾಶದ ಮಾತಿಲ್ಲ!. ಇವುಗಳೆಲ್ಲದರ ಹಿಂದೆ ಯಾವ ಲಾಬಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆಯೊ.. ನಮಗೊಂದು ಭಾವನೆಯಿದೆ. ವಿಜ್ಞಾನ ಇರುವುದು ಅಭಿವೃದ್ದ್ಧಿಗೆ..ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸುಳ್ಳನಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಬಿ.ಟಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬೆಳೆಗಳ ಅನುಮತಿ ಸಂಬಂಧಿತ ಜಗಳದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇತ್ತ ಕಡೆ, ಕೆಲವರು ಅತ್ತ ಕಡೆ. ಕೆಸರೆರಚಾಟವೂ ನಡೆಯಿತು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಜನರಿಗೆ ಸತ್ಯವೇನೆಂಬುದು ಇನ್ನೂ ಊಹಾತ್ಮಕ!. ಇವರ ಆಟದಿಂದ ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಆಗಬಹುದಾದ ಹಾನಿಗೆ ಯಾರು ಹೊಣೆ? ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಾದರೆ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಜನ, ನಂಬುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬೈಯಬಹುದು..ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ನೈತಿಕತೆ ಬಿಟ್ಟು, ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕಿಳಿದರೆ ನಂಬುವುದು ಯಾರನ್ನು??. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದಾಗ ನಮ್ಮದು ದಿಕ್ಕು ದೆಸೆಯಿಲ್ಲದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೆ ಅನಿಸುವುದು ಸಹಜ. ದೇಶದ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯ್ಯ ಒದಗಿಸಿ ಕೊಡುವಲ್ಲಿ, ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಸುಭದ್ರ ಮಾಡುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿದ್ಯುತ್ ಸ್ಥಾವರಗಳು, ಹೊಸ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಯೋಜನೆಗಳು, ರಸ್ತೆ/ರೈಲು ಮಾರ್ಗಗಳು ಮುಂತಾದವು ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರುವಲ್ಲಿನ ಸಾಧಕ-ಬಾಧಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸರಕಾರ/ಯೋಜನೆ ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡುವವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ, ಸ್ಥಳಿಯರನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಜನಪರವಾಗಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೆ? ನಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ಯೋಜನೆಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿದರೆ..ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ 'ಇಲ್ಲ' ಎಂದೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಯ ಈ ನಂಬಲನರ್ಹ, ಬಲಪ್ರಯೋಗದ ನಡವಳಿಕೆಯ ಜನರನ್ನು ಸರ್ಕಾರದ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ..ಜಾರ್ಖಂಡದ ಆದಿವಾಸಿ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲೊಂದು ಸರ್ವ ಸುಸಜ್ಜಿತ ಪೋಲೀಸ ಠಾಣೆಯೊಂದುಂಟಂತೆ ಆದರೆ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಟ ಸೌಲಭ್ಯಗಳುಳ್ಳ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಲ್ಲ!..ಪೋಲೀಸ ಠಾಣೆ ಇರುವುದು ಹತ್ತಿರದ ಖಾಸಗಿ ಬಾಕ್ಸೈಟ್ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗದವರನ್ನು ನಕ್ಸಲರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು ಎಂಬುದು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಗುಟ್ಟೇನಲ್ಲ. ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರನ್ನು ನಗಣ್ಯ ಎಂದು ಸರ್ಕಾರ ಭಾವಿಸಿದಾಗ, ಆ ಜನರಿಗೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕಿಂತ ನಕ್ಸಲರೆ ಆಪ್ತರಾಗಿ ಕಂಡರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಸರಕಾರಗಳು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಗಳ ಬಂಡವಾಳ ತರುವುದನ್ನೆ ಸಾಧನೆಗಳ ಅಳತೆಗೋಲನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿವೆ. ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೈಗಾರಿಕೆ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಅವಶ್ಯವಿದ್ದಷ್ಟು ಜಮೀನು ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ತುಂಬು ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಈ ಯೋಜನೆಯಡಿ ಕೈಗಾರಿಕೆ ಮಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 25 ಆಳುವ ಪಕ್ಷದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಕೃಷಿಗೆ ಬರದ ಬರಡಾದ ಜಮೀನನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ತಲೆ-ಬುಡವಿಲ್ಲದಂತೆ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ನೀರಾವರಿ ಜಮೀನುಗಳು ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧುವೆ? ಇಷ್ಟು ದಿನ ಕೃಷಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತನಗೆ ತಾನೇ ಮಾಲಿಕನಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಇದ್ದವನನ್ನು ಉದ್ಯೋಗ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಸ್ಟೀಲ್ ಕಂಪನಿಯದೊ,ಮತ್ತ್ಯಾವುದೊ ಕಂಪನಿಯದೊ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆ ನಮ್ಮ ಘನ ಸರ್ಕಾರದ್ದು. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಉತ್ತಮ ಜನಪರ ನಾಯಕರಿಂದೊಡಗೂಡಿದ ಸರ್ಕಾರ ಬಂದು ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಬಹುದೆಂಬುದು ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆ. ಆ ದಿನ ದೂರವಾದಷ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ರಾಡಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತೆ..ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಾದರೂ ಉತ್ತಮ ಜನರನ್ನು ಚುನಾಯಿಸೋಣ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರೋಣ. ಆಶಾವಾದಿಗಳಾಗಿರೋಣ! :).

ಪೈಗಳೇ ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನ, ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಚರ್ಚೆ ನೋಡಿ ಆದ ಮೇಲೆ ವಿಡಿಯೋ ನೋಡಿದೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಯಿತು. ತನ್ನ ಭೂಮಿ ಮನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನೋವನ್ನು ಊಹಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಅಸಾಧ್ಯ. ಈ ರೀತಿ ಹಾಳು ಮಾಡಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಆಗುವುದಿದ್ದರೆ ಆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ ಬೇಡ.

ಪೈಗಳೇ,ಚರ್ಚೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿಡಿಯೋ ನೋಡಿ ಬೇಸರವಾಯಿತು.ಭಾರತ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕೃಷಿ ಪ್ರಧಾನ ದೇಶ.ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಸಣ್ಣ ಹಿಡುವಳಿದಾರರು ಲಾಭದಾಯಕ ಕೃಷಿಯನ್ನೇ ಕೈಗೊ೦ಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಿಶ್ರ ಬೇಸಾಯ ಪಧ್ಧತಿಯನ್ನು ಅನಿಸರಿಸಿದರೆ ಸಣ್ಣ ಹಿಡುವಳಿಯೂ ಲಾಭದಾಯಕವೇ. ಪರ೦ಪರಾಗತ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಕೈ ಬಿಟ್ಟಿರುವುದು, ಯ೦ತ್ರಗಳಿ೦ದಾದರೂ ಅದೂ ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಈಗ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳತ್ತ ಜನ ಮುಖ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ವೇತನ ಹೆಚ್ಚಳದಿ೦ದಾಗಿ. ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಮಿಕರೂ ಸಹ ಪೇಟೆಗಳತ್ತ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗ೦ತ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲವೇ? ಇದೆ. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚು ವೇತನ ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ನಗರಗಳತ್ತ ವಲಸೆ ಹೋಗುವ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗ೦ತ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳಿಗೆ ನೀಡುವುದು ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧ. ಯಾರದೋ ಗೋರಿಯ ಮೇಲೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲವೇ? ಮೂಲಭೂತವೇ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ನಮಸ್ಕಾರಗಳೊ೦ದಿಗೆ,

ನಮ್ಮ ಇವತ್ತಿನ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃಧ್ದಿಯ ಅರ್ಥವೇ ತಪ್ಪಾಗೆ ಹೋಗಿದೆ. ಹಣ, ಆಲಸ್ಯಕ್ಕೆ ಸೌಕರ್ಯಗಳು, ಧಾವಂತದ ಓಟದ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಇವುಗಳ ವೃಧ್ದಿಯೇ ಅಭಿವೃಧ್ದಿಯೆಂದು ಜನ ಬಗೆದಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಫ್ತಿನ ಪ್ರಭಾವ. ಅಭಿವೃಧ್ಧಿ ಎಂಬುದು ಪರಿಸರದೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯನೂ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಸುಖವಾಗಿರುವುದು ಹಾಗೂ ಬೌಧ್ಧಿಕವಾಗಿ ಉನ್ನತಿ ಪಡೆಯುವುದಷ್ಟೇ ಆಗಿದೆ. ಬೌಧ್ಧಿಕ ಪ್ರಗತಿ ಕೂಡ ತಂತ್ರಙ್ನಾನದ ಅದಿವಲ್ಲ ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ, ಸಹಜೀವಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗು ನಮ್ಮ ಬಗೆಗಿನ ಅರಿವು. ಇದರೆಡೆಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆ ಇವತು ಇಡದಿದ್ದರೆ, ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತ ಪ್ರಪಾತದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಭೂಮಂಡಲವೇ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಲಿದೆ.