ಕನ್ನಡ ಪದ ಪ್ರಯೋಗಗಳು

<<ಗಂಗಾ + ಉದಕವನ್ನು "ಗಂಗುದಕ" ಎಂದು ಕನ್ನಡದ ಲೋಪಸಂಧಿಯಾಗಿ, ವಾಕ್‌ + ಮಯವೆಂಬ "ವಾಙ್ಮಯ"ವನ್ನು ಕನ್ನಡ ಆದೇಶಸಂಧಿಯೆಂದೂ, ಇತಿ + ಆದಿ ಎಂಬ "ಇತ್ಯಾದಿ"ಯನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಆಗಮಸಂಧಿಯಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸುವ "ಸ್ವಂತಿಕೆ" ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸುಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲವೇಕೆ? ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ಅಂತಹ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದರೂ ಅದನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ "ಕನ್ನಡದ ಕಸವು" ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ! ಅದರ "ಒಳಗುಟ್ಟು" ಎನು>> ಕೇವಲ ಕನ್ನಡದ ನಾಲಗೆಯ ಜಾಯಮಾನ, ಕನ್ನಡದ ಸೊಲ್ಲರಿಮೆಯೆಂಬ ಕಾರಣವನ್ನೇ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ತಾವು ಹೇಳುವ ಸಂಧಿಕ್ರಿಯೆಗಳ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಗಂಗೋದಕ, ವಾಙ್ಮಯಗಳು ಖಂಡಿತಾ ಕನ್ನಡದ ಗಂಗುದಕ, ವಾಕ್ಮಯವೋ ವಾಗ್ಮಯವೋ ಏನೂ ಆಗಬಹುದು, ಏಕಿಲ್ಲ? "ಭರತ -> ಬರತ -> ಬರೆತ -> ಬರಹ -> ಲೇಖನ" ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಥಹುಟ್ಟಿಸಬಲ್ಲ ಸೊಲ್ಲರಿಗರು, ನುಡಿಯರಿಗರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವಾಗ (ಈ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ) ನಿಮ್ಮ ಈ ಸವಾಲು ತೀರ acceptable ಸವಾಲೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಸುವಿನದಲ್ಲ. ಪದಗಳ ಹುಟ್ಟು, ಬದುಕು/ಬದಲು, ಸಾವಿಗೆ ಕೇವಲ ಸೊಲ್ಲರಿಮೆಯೊಂದೇ ಮಾನದಂಡವೇ ಅನ್ನೋದು ಪ್ರಶ್ನೆ? ಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಪರಪದಗಳೆರಡೂ ಸಂಸ್ಕೃತದ್ದೇ ಆಗಿರುವಾಗ ಆ ಪದಗಳಿಗೆ, ಅವುಗಳ ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಸಹಜವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಸಂಧಿನಿಯಮಗಳೇ ಅನ್ವಯಿಸುವುದೆಂಬುದು ಸಾಧುವೇ ಆಗಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವಾಗ ಇಡೀ ಪದವಾಗೇ ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಕನ್ನಡದ ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಸಂಧಿ ಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಕೇವಲ "ಕನ್ನಡದ ಕಸುವು" ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿರುವ ಸಹಜವಾಗಿ ಸಂಧಿಯಾಗಿರುವ ಪದವನ್ನು ಒಡೆದು ಗುಣದಲ್ಲಿ ಲೋಪವನ್ನು ತುಂಬುವುದು ಎಷ್ಟು ಸಾಧು? ನಾವೊಂದು ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕವನ್ನೋ ವಾಕ್ಯಖಂಡವನ್ನೋ ಉಚ್ಚರಿಸುವಾಗ ಗಂಗೋದಕವನ್ನು ಗಂಗೋದಕವೆಂದೇ ನುಡಿಯುವ ನಾಲಗೆ, ಥಟ್ಟನೆ ಅದರ ಮುಂದಿನ ಕನ್ನಡವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪದ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗಂಗುದಕವೆಂದರೆ ಅದು ಅಭಾಸವಲ್ಲವೇ? ನಾಲಗೆ ಹೊರಳದಿದ್ದರೆ ಅದು ಬೇರೆಯೇ ಮಾತು - ಆಗ ಬರೋದು ಸೊಲ್ಲರಿಮೆ! ಹಾಗೆ ನಾಲಗೆ ಹೊರಳದೇ, ನಮ್ಮ ಜಾಯಮಾನಕ್ಕೇ ಮಾರ್ಪುಗೊಂಡ ಪದಗಳೇನಕವಿವೆ, ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಒಪ್ಪಿದ್ದೇವೆ, ಸಹಜರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ ಕೂಡ; ಕಸುವು ಏಕಿಲ್ಲ? ಇವತ್ತು ಯಾರೂ ಅಜ್ಜನನ್ನು ಆರ್ಯಾ ಎಂದೂ, ಅಮ್ಮನನ್ನು ಅಂಬಾ ಎಂದೂ ಕರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಗಂಗುದಕ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಸಹಜ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ಅದೂ ಒಪ್ಪಿತಗೊಳ್ಳುವುದೇನೋ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬದಲಿಸುವುದು ಅದೇಕೋ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಗ್ಗದು. ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದವೊಂದನ್ನು ತಂದು, ಅದನ್ನು ಮುರಿದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿಸುವುದರ ಬದಲಿಗೆ ತಣ್ಣಗೆ ಗಂಗೆನೀರು ಅನ್ನೋದೇ ನಾಲಗೆಗೂ, ಹೊಟ್ಟೆಗೂ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಹಿತ ನನಗೇನೋ.

ವಾಹ್, ಗಂಗುದಕ, ಅಚ್ಚಗನ್ನಡ ಪ್ರಯೋಗ... ಭಲೇ

ಹೌದು, ಜಗದ ಅಂಬೆ ಜಗದಂಬೆಯೆಂದು ಕರೆದು ಕನ್ನಡದಾದೇಶದ ಸಮಾಧಾನ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೇನೋ. ಆದರೆ ಜಗದಂಬೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು ಇಡೀ ಜಗದಂಬಾ ಆಗಿಯೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಡೀ ಪದವನ್ನು ಕನ್ನಡಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಅಷ್ಟೇ. "ವ್ಯಾಕರಣ ವೀರ"ನಿರಲಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶಂಖಚಕ್ರಗದಾಭಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಮುಖಭಾವದಿಂದ ಅವನು ಸೌಮ್ಯನಾರಾಯಣನೇ, ಇರಲಿ. "ವೀರನಾರಯಣ" ಪ್ರಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಮೇಲೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಎರಡೆರಡು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಹೇಗಾಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಳಿಸಿದೆ

ದಿವಾಕರರೇ, ಕನ್ನಡ ಆದಷ್ಟೂ ಕನ್ನಡವಾಗಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನ ಎಂಬ ನಿಮ್ಮಿಚ್ಛೆಯೇ ನನ್ನಿಚ್ಛೆ ಕೂಡ, ಅದು ಹೋಗಿ ಕನ್ನಡವೆನ್ನುವುದು ಎನ್ನಡಾ ಆದರೆ ಏನು ಚೆನ್ನು? ಅಂದಹಾಗೆ ನಾನು ಚಾರ್ವಾಕನೇನೋ ಹೌದು, ಆದರೆ ಮುನಿಯಲ್ಲ! ನಾನು ಚಾರ್ವಾಕಮುನಿಯಾದದ್ದು ಕೇವಲ ಲಾಗಿನ್ ಐಡಿ ಮಾತ್ರದಿಂದ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದು ಚಾರ್ವಾಕ ಭಾಗವತ.

ಅಯ್ಯೋ ದಿವಾಕರರೇ, "ಮುನಿ"ಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಮುನಿಯ ಯಾವುದೇ ಲಕ್ಷಣವೂ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಹರಕೆಯಂತೆ ಭಾಗವತಿಕೆಯ ಅನುಭಾವವಾದರೂ ದಕ್ಕೀತೋ ನೋಡೋಣ. ನನ್ನಿ