ನಾವು ( ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಶ್ರೀಮತಿ) ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಾದ ಸುಧಾ, ತರಂಗ, ಮಯೂರ, ತುಷಾರ, ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸವಿದ್ದವರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರಜಾವಾಣಿ, ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ, ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕ, ಡೆಕ್ಕನ್ ಹೆರಾಳ್ಡ್, ಹಿಂದು, ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಸುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲಂತೂ  ಉದಯವಾಣಿ, ಕರ್ನಾಟಕ ಮಲ್ಲ, ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯ ಓದುವುದು ರೂಢಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಮೆರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಲಭ್ಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ, ಎಂತಮಾಡುವುದು ? ಹಳೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನೇ ಎಲ್ಲಿಹೋದರಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅತಿಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ, ಓದುವ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಶುರುಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಸಿಯಾಟಲ್ ಟೈಮ್ಸ್, ಆರೇಂಜ್ ಕೌಂಟಿ ಟೈಮ್ಸ್, ಇಂಡಿಯ ಅಬ್ರಾಡ್, ಮತ್ತೆ ಕೊಲಂಬಿಯ ಟ್ರಿಬ್ಯೂನ್ ಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನನಗೆ ಮುಂಬೈ ಎಡಿಶನ್ ನ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯ ಓದಿದ ಸವಿದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಟೈಮ್ಸ್ ಜೊತೆ ಸಪ್ಲಿಮೆಂಟ್ ಇದೆಯಲ್ಲ, " ಮುಂಬೈ ಮಿರರ್ " ನಷ್ಟು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಮಸಾಲೆದಾರ್, ಚಕ್ಮಕಿ ಪತ್ರಿಕೆ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅದರ ಇನ್ವೆಸ್ಟಿಗೇಟೀವ್ ಲೇಖನಗಳು ಎಷ್ಟು ಖಾತ್ರಿಯಾದ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ವರದಿಮಾಡುತ್ತವೆ ! ನನಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮಣ್ ರವರ ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರ, ’ಯು ಸೆಡ್ ಇಟ್,” ಮತ್ತು ಮುಂಬೈ ಮಿರರ್ ನ ಕಾಲಂಗಳು ಅತಿಪ್ರಿಯ ಅಂದರೆ ಅತಿಪ್ರಿಯ !

ಈ ಲೇಖನ ೨೦೦೮ ರಲ್ಲೇ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅದರ ನೆನಪಾದಾಗ ನೋಡಿದರೆ  ಚಿತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಬರೆದೆ.