ಮಿಥ್ಯದ ಅರಿವು

ಕ್ರೌರ್ಯದಲಿ ಸತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು

ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕಿತ್ತೆಳೆದು ಹೊರಹಾಕಿ 

ಶುದ್ದ ಮಾನವನಾಗುವ ಹಂಬಲದಲಿ

ಪೊರೆ ಕಳಚಿ, ಮೈ ಕೊಡವಿ ಮೇಲೆದ್ದೆ.

ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಜನ, ಹೊಸರೂಪ ನೋಡದಲೆ

ಸತ್ತ ಕ್ರೌರ್ಯವ ನೆನಪಿಸಿ ಕುಹಕಿಸಿದರು;

ಅವರ ನುಡಿಗಳ ನೆನೆಯದೆ ನಡೆದೆ

ಆದಷ್ಟು ದೂರ, ಎಲ್ಲ ಬಂದನಗಳಾಚೆಗೆ.

ನನ್ನದೇ ದಾರಿಯಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ,

ನಕ್ಕರು ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಜನ, ಕೊಂಕಿಸುತ;

ಅವರ ನೋಡುತ, ನನ್ನತನವ ಮುಷ್ಟಿಹಿಡಿದೆ;

ಅವಡುಗಚ್ಚಿ ನಡೆದೆ, ಗಮ್ಯವ ನೆನೆಯುತ.

ಜಗದ ಸತ್ಯ, ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯ, ಎಲ್ಲವೂ

ಕ್ಷಣಿಕ ಈ ನಿತ್ಯ ಜನಜಂಗುಳಿಯೊಳಗೆ,

ನಾನಾರನೂ ಮೆಚ್ಚಿಸಲಿಲ್ಲ, ಆ ಅವಶ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ನನ್ನದೇ ಮನದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೆ.

ಗತಿಸಿಹೋದ ನಿನ್ನೆಗಳ ನೆನೆಯಲಿಲ್ಲ

ನಾಳೆಗಳ ಹೊಳಹಿನೊಳಗೆ ಕ್ಷಣ ಕಳೆಯಲಿಲ್ಲ

ಈ ಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನದೆನ್ನುತ, ಆಸ್ವಾದಿಸಿದೆ

ಜಲಪಾತದೆದುರಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ನೀರ ಹನಿಗಳನು.

ಕೊಂಕು ಕುಹಕವಾಡಿದ ಜನ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು

ನಾನು ನನ್ನನೇ ಹುಡುಕುವುದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ;

ಜಗವೆಲ್ಲ ಮಿಥ್ಯ, ಮತ್ತಲ್ಯಾಕೆ ಹುಡುಕಲಿ ಸತ್ಯ?

ಸವೆಸಿದ ದಾರಿ ಹೇಳಿತು, ಬದುಕೆಂದರೇನೆಂದು!

ದೂರದಲಿ ನಿಂತು ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ

ಮಾನವ ಜೀವಿಯಾಗಿ, ನೈಜ ಬದುಕು ಮರೆತು

ಬದುಕಿದಂತೆ ನಟಿಸುವುದೇ, ಬದುಕೆಂದುಕೊಂಡಂತ್ತಿತ್ತು

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೌನ ಅರಿತರೆ, ತನ್ನತನದ ಅರಿವಾಯಿತು.

-ಜೀ ಕೇ ನ 

(ಕರ್ಮವೀರ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)