ಮರೆವಿನ ಮಾಯೆ (ಶ್ರೀ ನರಸಿಂಹ 42)

ನಿಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಪ್ರಕಾಶ್ ರವರೇ >>ಮರೆತು ಬಿಡು ..ಮರೆತು ಬಿಡು ಎಲ್ಲವನ ಮರೆತುಬಿಡು ಜೀವ ಕೊಟ್ಟ ಆ ತಂದೆಯ ನೆರಳಿನಲಿ ಬದುಕಿರುವಾಗ ಮರೆತು ಬಿಡು ....ಎಲ್ಲವನು ಮರೆತು ಬಿಡು ..<< ನಿಜ ಎಲ್ಲ ಮರೆತು ಅವನಿಗೆ ಶರಣಾದಾಗಲೇ ಮನಕೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವುದು. ಧನ್ಯವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ....ಸತೀಶ್

>>ಮರೆವು ಒಳ್ಳೇದು ನಾವ್ ಯಾರಿಂದಲಾರ ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ,.....!! ಆದರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲ...:()))<< ನಾವು ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನ ಮರೆತರು ಕೊಟ್ಟವನು ಮರೆತಿರಲ್ವಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ನಾವು ಸಾಲಕೊಟ್ಟಾಗ ನಮಗೆ ಜ್ಙಾಪಕ ಇರುತ್ತೆ ನೀವು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಸಾಲತಗೊಂಡಿದ್ದನ್ನ ಮರಿಬಾರದು ಅಂತಾನೆ ಬ್ಯಾಂಕ್ ನವರು ಮನೆ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಅವರ ಬಳಿ ಇಟ್ಕೋಳುದು ಅನ್ಸುತ್ತೆ ....!! ಅಲ್ಲವೆ >>ಕೆಲವೊಂದು ಕೆಟ್ತ ಘಟನೆಗಳನ್ನ ನಾವ್ ಮರೆಯಲು ಆಗೊಲ್ಲ , ಆಗ ನನಗೆ ಅನ್ನ್ಸಿದ್ದು ಆ ತರಹದ್ದನ್ನ ಮಾತ್ರ ಮೆದುಳಿಂದ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆಯ? ಅಂತ, ಬಹುಶ ಇರ್ವ ಹಾಗಿಲ್ಲ....<< ಯಾವುದೆ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದರೂ ಸಮಯ ಕಳೆದಂತೆ ಅದರ ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬಲವಂತವಾಗಿ ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಜ್ಞಾಪಕ ಬರುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ ವೆಂಕಟೇಶ್ ರವರೇ ಧನ್ಯವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ...ಸತೀಶ್

ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಶ್ರೀಧರ್ ರವರೇ >>ದೇವರು ಮರೆವು ಕೊಟ್ಟದ್ದರಿಂದಲೆ ನಮ್ಮ ನಿಜ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಮರೆತು ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ :((<< ನಿಜ ಶ್ರೀಧರ್ ರವರೇ, ಮಾಯೆಗೊಳಗಾಗಿ ಇದು ಅರಿತು ಅರಿಯದಂತೆ ಇದ್ದೇವೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಜಾಣ ಮರೆವು ಅಂದರೆ ತಪ್ಪಲ್ಲವೇನು ...ಸತೀಶ್

ಧನ್ಯವಾದಗಳು ನಾಗರಾಜ್ ರವರೇ ....ಸತೀಶ್

>>ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರತಿಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಸುಖ ದುಖಃ ನೀಡುತ್ತೀರುತ್ತವೆ.ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳು ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಕಡೆಯವರೆಗೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದರೂ ಕಾಲವು ಅದನ್ನು ಹದಗೊಳಿಸಿ ಮಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.<< ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು ರಮೇಶ್ ರವರೇ ಧನ್ಯವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ...ಸತೀಶ್

ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಚೇತನ್ ರವರೇ ...ಸತೀಶ್