Abroad ಅನ್ನೋ ಮಾಯೆ...

ಪ್ರಿಯರೇ, ನಮಸ್ಕಾರ. ಸಂಪದ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಗತ. ನಿಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದಿ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. ಒಂದು, ನೀವು ನಮ್ಮೂರಿನವರು ಅಂತ. ಮತ್ತೊಂದು, ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಷಯವನ್ನ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗ್ತದೇನೋ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡಿ. ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶಗಳು ಇಲ್ದೇ ಇರೋದಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಿಲ್ವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಓದಿಗಾಗಿ, ವೃತ್ತಿಗಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗ್ತದೆ. ಆದ್ರೆ, ಅಲ್ಲೇ ನೆಲಸೋದು ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪು ಅಂತ ಹೇಳ್ಬೋದು, ಅದರಲ್ಲೂ ತನ್ನೋರನ್ನು ಮರೆತು. ಸಂಬಂಧಗಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ವ? ಸಂಬಂಧಗಳಿಲ್ದೆ ಹೋದ್ರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಅರ್ಥ ಏನೂ ಇರೋಲ್ಲ ಅಲ್ವ? ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡ್ದೆ ನಾವು ಏನೇ ಸಾಧಿಸಿದ್ರೂ ಅದು ವ್ಯರ್ಥವೇ... ಇಂಥ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೀತಾ ಇರಿ. ನಾವೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸ್ತಾ ಇರ್ತೇವೆ. ಈ ಮೂಲಕ ನಾವು ಜೀವನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೇ ಪಾಠ ಕಲಿತಾಗೂ ಆಗುತ್ತೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ನಿರ್ಮಾಣವೂ ಆಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ, ಬ್ಲಾಗ್ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಇರೋದೇ ಅಲ್ಲಿ. ಕಡೆಯದಾಗಿ, ಕೆಲವೊಂದು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕಾಗುಣಿತ ದೋಷಗಳ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿ. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರೀತಾ ಇರಿ. ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಗೆಲ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ. ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ, ಶಶಿ ಜಾಲತಾಣ: http://vishwamanava.mywebdunia.com

ನೀತಾರವರೆ, ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ಓದಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ guilty feeling ಬಂದೇ ಬರುತ್ತೆ :-) ಇಲ್ಲಿ ಓದಲು ಬಂದವರು, ಓದು ಮುಗಿದೊಡನೆ ವಾಪಸ್ಸು ಹೋದರೆ ಸರಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಕೆಲಸ, ವೀಸಾ, ಗ್ರೀನ್ ಕಾರ್ಡ್, ಮದುವೆ, ಮಕ್ಕಳು, ಇವುಗಳ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಮತ್ತೆ ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ( ಆಗಾಗ vacation visit ಬಿಟ್ಟು). ಬಹಳ ಹಿಂದೆ, ಇಲ್ಲಿನ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಭಾರತಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಜನ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ತಂದೆ ತಾಯಿಯರೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಏನೋ ಕೋಡು ಬಂದಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬರವಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ, ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಂತೂ 7/11 ದುರಂತವಾದ ಮೇಲೆ, ಕೆಲಸದ recessionನಿಂದಾಗಿ immigrants ಬಗ್ಗೆ ದ್ವೇಷ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ, ಈಗಿನ ಭಾರತದ ತರುಣ/ತರುಣಿಯರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ನನಗೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದು ಬಹುಶಃ ಭಾರತೀಯರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ ಮನೆಯವಗೊಂದಿಗೆ ಮೊದಲಿನ ಸಂಬಂಧವಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಮನೆಯವರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಕಷ್ಟಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ಸಹ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಪಡುವ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಬರುವವರು ಪ್ಲೇನ್ ಟಿಕೆಟ್ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಭಾರಿ ಬೆಲೆಯನ್ನು ತೆರಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಬರದಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳನ್ನು ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಇರೋದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಅದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ನಮ್ಮೂರು, ನಮ್ಮ ಜನರೇ ಚೆಂದ. ಈಗ ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತೆ. ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಅದೇ weakness ಆಗುತ್ತೆ. ಫೋನ್ಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋದು ಅಥವ ವೆಬ್ ಕ್ಯಾಮ್ ನಲ್ಲಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಇರೋದು ಪೋಷಕರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವೊ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗು ಅನಿಸುತ್ತೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಕೆಟ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ಹೋಗಿ development ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಕೊಟ್ರೆ ತುಂಬ ಜನರು ಅಲ್ಲೇ (ಭಾರತದಲ್ಲಿ) ಇರಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಕಲವರು ಇಲ್ಲೇ ಇರಲು ಒಲವು ತೋರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ , ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವರ್ತಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ವಿಪುಲರಾಗುತ್ತಾರೆ. [quote]"ಆದರೆ ಒಂದು ಬೇಸರದ ವಿಷಯ ಏನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಜನ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದಾರೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ... ಏಲ್ಲೊ ಕೇಳಿದೆ... ಹೊರದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಬರೋದಕ್ಕೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದನಂತೆ. ಕಾರಣ ತನ್ನ ವೀಸ expire ಆಗೊದ್ರಲ್ಲಿದ್ದು ತಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ್ರೆ ಮರಳಿ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊಗೊದು ಕಷ್ಟ ಅಗ್ಗುತ್ತೆ ಅಂತ."[/quote] ನಾನು ನೋಡಿದ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ತಂದೆಗೆ ೫ ಜನ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು, ತಂದೆ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರು , ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗಂತು (ಅನಾಮಿಕ ಇರೋದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ) ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ ವಿರೋಧ. ಆ ೫ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದ್ರು, ಶವ ಸಂಸ್ಕಾರ ಅಗಿತ್ತು ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕೆಲಸಗಳು ಬಾಕಿಯಿದ್ದಾಗಲೇ ಅನಾಮಿಕ ಬಂದು ನನಗೆ ಈ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ ನಾನು ಇನ್ನು ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಲಕ್ಷಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ತಾವು ತಮ್ಮ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳಗಳು ತುಂಬ ಪರಿಣಾಮವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರ ಜವಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಮನಸ್ಸು ಇರಬೇಕು.

ನೀತಾ ಅವರೆ, ನೀವು ಬರೆದಿರುವುದಕ್ಕೆ ತುಸು ಸಂಬಂಧವಿರುವ ಲೇಖನ ಇದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಓದಿ ನೋಡಿ - http://thatskannada.oneindia.in/column/nataraj/2008/0807-pain-of-losing-a-parent.html ~ಕಲ್ಪನ

ನಿಮ್ಮ ಚಿಂತನೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನೋಡಿ. ಸಮಾನ ಮಾನಸಿಕತೆ ಇದ್ದಂತಿದೆ. ಏನಾದರೂ ಸದ್ವಿಚಾರ ಬರೆಯೋಣ.ಓದೋಣ. [email protected]