ಜೀವನ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣ. ಈ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನೇಕ ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ, ಅನೇಕ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇವೆ, ಸಂತೋಷದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ದುಃಖದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಬಂದು ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ನಾವು ದಿನಗಳನ್ನು, ತಿಂಗಳುಗಳನ್ನು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವರ್ಷಗಳನ್ನೇ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಲಾಗದ ಕೆಲವು ನೋವುಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಅವನು ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಬದುಕನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುಂಟರಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿರಬಹುದು. ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ಬಾಗಿಲನ್ನೇ ಒಡೆದು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ತುಂಬಾ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ನೋವುಗಳನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಮ್ಮ ಸಂಕಟವನ್ನು ಹೇಳಿದರೂ ಅವರು ನೀಡುವ ಉತ್ತರಗಳು ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಆಳವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದು ಮಾತುಗಳು ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದರೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗಾಯದ ಆಳವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನೋವಿನ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವವನಿಗೆ "ಈಜು" ಎಂದು ಹೇಳಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನಸ್ಸಿನ ತಲ್ಲಣವು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ ನಂತರ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಧ್ವನಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ, ಜನರ ಮಾತು, ಜೀವನದ ಓಟ ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಮರೆತುಹೋಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ರಾತ್ರಿಯ ನಿಶ್ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ತಾನೇ ಹೋರಾಡುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಆಶೆಯ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ನಿರಾಶೆಯ ಧ್ವನಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು ಎಂಬ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತಲ್ಲಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ತನ್ನ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲ ಸಿಗದಾಗ ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ರೈತನು ತನ್ನ ಬೆಳೆ ಹಾಳಾದಾಗ ಉತ್ತರ ಸಿಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಒಬ್ಬ ತಂದೆ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಭಾರದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ತನ್ನ ಕನಸುಗಳು ಮುರಿದಾಗ ದಿಕ್ಕುತೋಚದೆ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಬಹುತೇಕ ಜನರು ಇದೇ ರೀತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮುಖದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಮುಖವಾಡದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ನೋವನ್ನು ಯಾರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಗಳು ತಕ್ಷಣ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜೀವನವೇ ಅದರ ಉತ್ತರವನ್ನು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇಂದು ನಮಗೆ ಅನ್ಯಾಯವೆಂದು ತೋರುವ ಘಟನೆ, ನಾಳೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಬಹುದು. ಇಂದು ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲು, ನಾಳೆ ಉತ್ತಮ ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಬಹುದು.

ಆದರೆ ಆ ಕಾಯುವ ಅವಧಿಯೇ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಕರ. ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವುದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸಾವಿರಾರು ಊಹೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಭಯಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆತಂಕಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಕುಗ್ಗುತ್ತದೆ.

ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ನೆನಪಿಡಬೇಕಾದ ಒಂದು ಸತ್ಯವಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಇರಲೇಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಬುದ್ಧರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ನೋವುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಮುರಿಯಲು ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲು ಬರುತ್ತವೆ.

ಜೀವನದ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರೈಲಿನಂತೆ ಬರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ನಿಲ್ದಾಣವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಬೇಕು. ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ನೋವುಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಬಾರದು.

ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಲಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಒಬ್ಬರೇ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಡಿ. ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೃದಯವೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮೌನ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಹೋರಾಡುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮೌನದಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ಮೌನ ಎಂದರೆ ಸೋಲು ಅಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿರುವುದು ದುರ್ಬಲತೆಯಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವುದು ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಮುಂದೆ ಸಾಗುವುದು ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಧೈರ್ಯ.

ಕೊನೆಗೆ, ಜೀವನದ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ನಮಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

ಹೀಗಾಗಿ, ಜೀವನದ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇಂದು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳನ್ನು ಹೆದರಬೇಡಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಉತ್ತರಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಉತ್ತಮ ಮನುಷ್ಯರನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ – ಎಲ್ಲ ಕತ್ತಲೆ ರಾತ್ರಿಗಳ ನಂತರವೂ ಒಂದು ಬೆಳಗು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ.

-ಶ್ರೀ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ನಾಯಕ್