ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತವೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ನಗು ಮೂಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಮುಖದ ನಗುವೇ ಯಾವಾಗ ಮಾಯವಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರಿಯದೇ ಹೋಗುವುದು. ಮನೆಯವರ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಡುತ್ತೇವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮುಂದೂಡುತ್ತೇವೆ. ಕುಟುಂಬದ ನೆಮ್ಮದಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ನೋವುಗಳನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಸ್ನೇಹಿತರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಬಾರದೆಂದು ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತ್ತೇವೆ. ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಬೆಳಕಾಗಲು ಬಯಸುವ ನಾವು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಬೆಳಕನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಇತರರಿಗಾಗಿ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ನಮ್ಮವರ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಕಾಣುವುದೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ, ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ, ನಮ್ಮ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಜಾಗವಿಲ್ಲದಂತಾದಾಗ ಬದುಕು ಒಂದು ಸುಂದರ ಅನುಭವವಾಗಿರದೆ, ಮುಗಿಯದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬವಿದೆ, ಉದ್ಯೋಗವಿದೆ, ಗೌರವವಿದೆ, ಪರಿಚಯಸ್ಥರಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ ನಂತರ, ಕೋಣೆಯ ದೀಪ ಆರಿದಾಗ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಖಾಲಿತನ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ದಿನವಿಡೀ ಯಾರಿಗೋ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ ನಾವು, ನಮ್ಮ ನೋವಿನ ಮುಂದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಿದ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲಾಗದೆ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಆ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಲು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಧೈರ್ಯವಂತರು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲವರು. ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲಾರದು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಅವರಿಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು, “ನೀನು ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ? ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದೆಯೇ? ನಿನಗೂ ಏನಾದರೂ ನೋವಿದೆಯೇ?” ಎಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನೋವಿನ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೂ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ನೋವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ದುಃಖದಿಂದ ಇತರರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಒಂದು ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸುತ್ತೇವೆ.ನಾವು ಇತರರಿಗಾಗಿ ಧರಿಸುವ ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡವೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಮರೆಮಾಡುವ ಗೋಡೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯವನು ಎಂಬ ಹೆಸರಿದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿರುವವನಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯುಳ್ಳವನು ಎಂಬ ಬಿರುದಿದೆ. ತನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುವವನನ್ನು ತ್ಯಾಗಮೂರ್ತಿ ಎಂದು ಹೊಗಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ತ್ಯಾಗದ ಹಿಂದೆ ಅವನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ನೆಮ್ಮಸಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ? ನಿರಂತರವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಒಂದು ದಿನ ದಣಿವಾಗಬಹುದು. ಅವನಿಗೂ ಯಾರಾದರೂ ತನ್ನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇರಬಹುದು. ಅವನಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುವ, ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವ, ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬೇಕಾಗಿರಬಹುದು.

ಇತರರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಸುಂದರವಾದ ಗುಣ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಮರೆತು ಬದುಕುವುದು ಆರೋಗ್ಯಕರವಲ್ಲ. ನಾವು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸರಳ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿದ್ದರೂ ಕೆಲವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ನಡೆ ಇಷ್ಟವಾಗದಿರಬಹುದು. ಎಷ್ಟೇ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೂ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಗುರುತಿಸದಿರಬಹುದು. ಎಲ್ಲರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಇತರರಿಗೆ “ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಾರ್ಥವೆಂದು ಅನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ಮೀರಿದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಸ್ವಾರ್ಥವಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು. ನಮಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸೋಲಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರವಿದ್ದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಾವೇ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದು ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುವುದಲ್ಲ; ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಕಳೆದುಹೋದ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ.

ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಆರೈಕೆ ಬೇಕು. ದೇಹಕ್ಕೆ ನೋವಾದಾಗ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ನೀಡುವ ನಾವು, ಮನಸ್ಸು ದಣಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ದೈಹಿಕ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಔಷಧಿ ಹುಡುಕುವ ನಾವು, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಕಾಲವೇ ಗುಣಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದ ನೋವು, ನಿರಂತರ ಒತ್ತಡ, ಒಂಟಿತನ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಮರೆಮಾಚುವ ಅಭ್ಯಾಸ ನಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ನಂಬಿಕಸ್ಥ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು, ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ತಜ್ಞರ ನೆರವು ಪಡೆಯುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ.

ವಿಶ್ವ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ದಿನ ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಸಂದೇಶವೂ ಇದೇ. ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯವೆಂದರೆ ಮಾನಸಿಕ ಕಾಯಿಲೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಜೀವನದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು, ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಮತ್ತು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದೂ ಹೌದು.

ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನಿಸೋಣ. ಸದಾ ಕುಟುಂಬದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ತಾಯಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳೋಣ. ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಗಾಗಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ತಂದೆಯ ದಣಿವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಓದು, ಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಂಕಗಳಿಗಿಂತ ಅವರ ಸಂತೋಷವೂ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಸೋಣ. ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡೋಣ. ಯಾವಾಗಲೂ ನಗುತ್ತಾ ಕಾಣಿಸುವ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮೌನದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ನೋವು ಅಡಗಿರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯದಿರೋಣ.

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ನಮ್ಮನ್ನೂ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಕಲಿಯೋಣ. ಪ್ರತಿದಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಡೋಣ. ನಮಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡೋಣ. ತಪ್ಪುಗಳಾದಾಗ ನಮ್ಮನ್ನೇ ದ್ವೇಷಿಸದೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ಕಲಿಯೋಣ. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಬಲಿಷ್ಠರಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಬದಿಗಿಡೋಣ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಳಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ ಅಳೋಣ, ಮಾತನಾಡಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ ಮಾತನಾಡೋಣ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯೋಣ. ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ನಾವೇ ಗೌರವ ನೀಡದಿದ್ದರೆ, ಇತರರು ಅವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು.

ನೆನಪಿಡಿ, ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇತರರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಾಗ, ನಮ್ಮ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಮೇಲಿನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ಅವರಿಗೇ ಒಪ್ಪಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸದಾ ಬಲಿಕೊಡುವುದಲ್ಲ. ತ್ಯಾಗ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಜಾಗವಿರುತ್ತದೆ.

ಜೀವನ ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕದು. ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಗಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ನೀಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಮುಂದೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯ.

ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ದಿನದಂದು ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡೋಣ. ಇತರರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಷ್ಟೇ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸೋಣ. ಇತರರ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸುವಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರಿಗೂ ಮೌಲ್ಯ ನೀಡೋಣ. ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಾಗ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ದೀಪ ಆರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ.

ಏಕೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲರ ಬದುಕನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವ ದೀಪವೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಮತ್ತು ಬತ್ತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಇತರರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಹಂಚುವ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೂ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿಲ್ಲ; ನಮ್ಮನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮರೆಯದಿರೋಣ. ಜಗತ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮ ನಗುವನ್ನು ನೀಡೋಣ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸದಿರೋಣ. ಇತರರಿಗಾಗಿ ಬದುಕೋಣ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸೋಣ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸೂ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅರ್ಹ, ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳೂ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹ, ನಮ್ಮ ನೆಮ್ಮದಿಯೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಷ್ಟೇ ಅಮೂಲ್ಯ.

ವಿಶ್ವ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ದಿನದಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನೆನಪಿಡಬೇಕಾದ ಸಂದೇಶವೊಂದೇ — ಇತರರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಮೊದಲು, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿಯನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಲಿಸೋಣ.

"ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಶ್ವ ಮಾನಸಿಕ ಅರೋಗ್ಯ ದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು"

-ಶ್ರೀ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ನಾಯಕ್