ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಗಾಯಗಳು ರಕ್ತ ಹರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ನೋವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ನೋವುಗಳು ಕಣ್ಣೀರು ತರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹೃದಯವನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಚೂರುಚೂರಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಗಾಯಗಳು ದೇಹದಲ್ಲಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಅವು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಅನೇಕರು ಪ್ರತಿದಿನ ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನೋವಿನ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆದ ಕೆಲವು ಗಾಯಗಳನ್ನು ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರುವುದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೋವಿಗಿಂತ ಆ ನೋವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ನಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಎಷ್ಟು ನೋವು ಅಡಗಿದೆಯೋ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅನೇಕ ಗಾಯಗಳು ಮಾತುಗಳ ರೂಪ ಪಡೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಪೋಷಕರ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿದ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬೈಗುಳ, ಅವಮಾನ ಅಥವಾ ನಿರಾಸಕ್ತಿ ಮಾತ್ರವಾಗಿರಬಹುದು. ಆ ಮಗು ದೊಡ್ಡವನಾಗುತ್ತದೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ "ನಿನ್ನಿಂದ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂಬ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಗಾಯವನ್ನು ಅದು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿರ್ಧಾರದಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಆ ನೋವಿನ ನೆರಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವು ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮಿಂದ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೋವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೇ ಅರಿತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಮಾತು, ತೋರಿದ ಒಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಮಾಡಿದ ಒಂದು ಅವಮಾನ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಗಾಯ ಮಾಡಿರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಾತಿನಿಂದ ಆದ ಗಾಯಗಳು ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಆದ ಗಾಯಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಅತಿಯಾಗಿ ನಂಬಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರೀತಿಸಿದವರು ದೂರವಾದಾಗ, ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತ ದ್ರೋಹ ಮಾಡಿದಾಗ, ಕುಟುಂಬದವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ನೋವು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಂದ ನೋವನ್ನು ಮರೆತರೂ, ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದವರಿಂದ ಬಂದ ನೋವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಗಾಯ ಕೇವಲ ಒಂದು ಘಟನೆಯಲ್ಲ; ಅದು ನಂಬಿಕೆಯ ಮುರಿತವಾಗಿದೆ.

ಕೆಲವರು ಪ್ರತಿದಿನ ನಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬರೇ ಇದ್ದಾಗ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಸಾವಿರ ನೋವುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಚಿದ ಕಣ್ಣೀರು ರಾತ್ರಿ ಮೌನವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಏಕಾಂತದ ಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕ್ಷಣ.

ಕೆಲವು ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಹೆಸರುಗಳೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಒಂದು ಖಾಲಿತನ, ಏನೋ ಒಂದು ಕೊರತೆ, ಏನೋ ಒಂದು ಅರ್ಥವಾಗದ ದುಃಖ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ ಏನೋ ಕಳೆದುಹೋದ ಭಾವನೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೂ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭಾರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಈ ನೋವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇತರರ ಬದುಕಿನ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆಗ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕೊರತೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಲು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ಹೋಲಿಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಗಾಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಮನಸ್ಸಿನ ಗಾಯಗಳ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೇಷತೆ ಎಂದರೆ ಅವು ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಅಳಿದುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಒಂದು ನೆನಪು, ಒಂದು ಹಾಡು, ಒಂದು ಸ್ಥಳ ಅಥವಾ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರು ಆ ಹಳೆಯ ಗಾಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿರುವಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಒಳಗೆ ಹಳೆಯ ನೋವು ಮತ್ತೆ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಅತ್ಯಂತ ನೋವಿನ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಕಲಿತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. "ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜವು ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ದುರ್ಬಲತೆ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆ ಭಾವನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಗಾಯಗಳಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಾಯಕ್ಕೂ ಗುಣಮುಖವಾಗುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮೊದಲಿಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನೋವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ದುರ್ಬಲತೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಧೈರ್ಯದ ಲಕ್ಷಣ. ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿನ ನೋವನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಕಲಿಯುವುದು ಗುಣಮುಖವಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಾಗಿವೆ.

ನಾವು ಇತರರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಒಂದು ಮಾತು ಯಾರದೋ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಉಳಿಯುವ ಗಾಯವಾಗಬಹುದು. ಅದೇ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಒಂದು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ಮಾತು, ಒಂದು ಕಾಳಜಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ, ಒಂದು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ನಗು ಯಾರದೋ ಮುರಿದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವ ತುಂಬಬಹುದು.

ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮುಖದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಥೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳು ಸಂತೋಷದವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳು ಹೇಳಲಾಗದ ನೋವಿನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜನರನ್ನು ತೀರ್ಪು ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಅವರನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ. ಏಕೆಂದರೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಗುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು.

ದೇಹದ ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಔಷಧಿ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಿಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ, ಸಹಾನುಭೂತಿ ಮತ್ತು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಎಂಬ ಔಷಧಿಗಳೇ ಪರಿಹಾರ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಹೃದಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಮಾಜ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯವಾಗುತ್ತದೆ.ಈ ಆವೃತ್ತಿ ಹೆಚ್ಚು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ, ಮೌನವಾಗಿ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಗಾಯಗಳು, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ದ್ರೋಹ, ಏಕಾಂತ ಮತ್ತು ಹೇಳಲಾಗದ ನೋವಿನ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿದೆ.

-ಶ್ರೀ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ನಾಯಕ್