ಮಗಳಿಗೊಂದು ಅಮ್ಮನ ಪತ್ರ

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಗಳಿಗೆ,

ಇಂದು ನೀನು ಹದಿನೆಂಟನೇ ವಸಂತಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ. ಎಲ್ಲರೂ ನಿನಗೆ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. "ಈಗ ನೀನು ದೊಡ್ಡವಳಾದೆ" ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಮನೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇಂದು ಸಂತೋಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಾವಿರ ಭಾವನೆಗಳು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸಿವೆ.

ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಇದು ನನ್ನ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇಳಲು ಹೋದರೆ ಕಣ್ಣೀರು ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಮಗಳೇ...

ನೀನು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ನನಗೆ ದೇವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜನ್ಮ ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಅನಿಸಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಬೆರಳು ನನ್ನ ಬೆರಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಬದುಕುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಬದುಕಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ನಿನ್ನ ಮೊದಲ ನಗು, ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ, ಮೊದಲ ಮಾತು... ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಹಬ್ಬವಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಇಂದು ನೀನು ದೊಡ್ಡವಳಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಭಯವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿಲ್ಲ. ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ಈ ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಹೃದಯ ಯಾವತ್ತೂ ಭಯದಿಂದಲೇ ಬದುಕುತ್ತದೆ.

ನೀನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಸಮಯ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ "ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ತಲುಪಿದೆಯಾ?" ಎನ್ನುವ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾ?

ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ.

ನಿನ್ನ ನಗುವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಡುವವರಿಗಿಂತ ಅದನ್ನು ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ನೋಡುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ನಿನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವರಿಗಿಂತ ಅದನ್ನೇ ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹೇಳಿದರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೀಯೋ ಎಂಬ ಭಯ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಮಗಳೇ...

ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಸಮಾಜ ಇನ್ನೂ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯಳಾಗಿ ನೋಡಲು ಕಲಿತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು.

ಈ ಮಾತು ಹೇಳಿದರೆ ನಿನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಗೋಡೆ ಕಟ್ಟಿದಂತೆ ಆಗಬಹುದೇನೋ ಎನ್ನುವ ಭಯವಿದೆ.

ನಾನು ನಿನಗೆ ಭಯ ಕಲಿಸಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕಲಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ನಾನು ನಿನಗೆ ಅನುಮಾನ ಕಲಿಸಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಿವೇಕ ಕಲಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ನಾನು ನಿನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಾರುವಾಗ ಗಾಳಿಯ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ಮಗಳೇ...

ಒಂದು ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವರು ನಿನ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಅಹಂಕಾರವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ನಿನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಮೂರ್ಖತನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ದುರ್ಬಲತೆಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಆಗ ದಯವಿಟ್ಟು ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ.

ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ.

ನೀನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮವೇ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ ನಿನಗೆ ನೀನೇ ಇಷ್ಟವಾಗಬೇಕು.

ಅದೇ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಗೆಲುವು.

ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು...

ಒಂದು ದಿನ ನಿನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಬರಬಹುದು. ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಜೇನಿನಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಅವರ ಭರವಸೆಗಳು ಆಕಾಶದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಬಹುದು.

ಆದರೆ ನೆನಪಿರಲಿ...

ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಾತಲ್ಲ.

ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಗೌರವ.

ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ.

ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲದೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸುವ ಮನಸ್ಸು.

ನಿನ್ನನ್ನು ಅಳಿಸುವ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ.

ನಿನ್ನನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ.

ನಿನ್ನ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಬಂಧ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ.

ನಾನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರೆ, "ಅಮ್ಮ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ನೀನು ಕೇಳಬಹುದು.

ಇಲ್ಲ ಕಣೇ...

ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ.

ಆದರೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವ ಧೈರ್ಯ ನನಗಿಲ್ಲ.

ಅದೇ ನನ್ನ ಭಯ.

ನೀನು ಸೋತರೂ ನನಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ದ್ವೇಷಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಲಾರೆ.

ಅಂಕಗಳು ಕಡಿಮೆ ಬಂದರೂ ಜೀವನ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಉದ್ಯೋಗ ತಡವಾದರೂ ಬದುಕು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಸಂಬಂಧ ಮುರಿದರೂ ಜೀವನ ಮುರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮುರಿದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮುರಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಏನೇ ಆಗಲಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ.

ಮಗಳೇ...

ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರಲಾರೆ.

ಈ ಮಾತು ಬರೆಯುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ.

ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ಕೂದಲು ಬಿಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತವೆ.

ಬಹುಶಃ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಇರದೇ ಹೋಗಬಹುದು.

ಆ ದಿನ ನೀನು ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಒಂದು ವಿಷಯ ಮಾತ್ರ ಮರೆಯಬೇಡ.

ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಲು ಯಾವತ್ತೂ ತಡವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ನಿನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಂದಿಗೂ ಹೆದರಬೇಡ.

ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ನಾಚಿಕೆಪಡಬೇಡ.

ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನಗಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಸತ್ಯ...

ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಬೈದಿದ್ದೇನೆ.

ಅಳಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಆದರೆ ಪ್ರತೀ ರಾತ್ರಿ ನೀನು ಮಲಗಿದ ನಂತರ ನಿನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಸವರಿ ನಾನು ಅತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ತಾಯಿಯ ಕೋಪದ ಹಿಂದೆಯೂ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀನು ತಾಯಿಯಾದ ದಿನ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವೆ.

ನೀನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೇರಿದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಹಣ ಗಳಿಸಿದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಜನ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿದರೂ...

ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯದಿರಲಿ.

ಹಸಿದವನಿಗೆ ಅನ್ನ ಕೊಡು.

ಅಳುವವನಿಗೆ ಭುಜ ಕೊಡು.

ಒಂಟಿಯಾದವನಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಡು.

ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಬಿಡು.

ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಸಂಕೋಚ ಬಿಡು.

ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯಬೇಡ.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಜೀವನ ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕದು.

ಕೊನೆಗೆ...

ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಸಾವಿರ ಕನಸುಗಳಿವೆ.

ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಆಸೆ ಒಂದೇ ಇದೆ.

ಜನರು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ,

"ಎಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾವಂತೆ!"

"ಎಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತೆ!"

"ಎಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿ!"

ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ,

"ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯಳು!"

ಎಂದು ಹೇಳಲಿ.

ಅದೇ ನನ್ನ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ.

ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ಓದುವಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೋ.

ನಾನು ಇರದಿದ್ದರೆ...

ಈ ಪತ್ರವನ್ನೇ ನನ್ನ ಅಪ್ಪುಗೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸು.

ಯಾಕೆಂದರೆ...

ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಅದು ಅವಳ ಉಸಿರು ನಿಂತ ನಂತರವೂ ಮಗಳ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಯಾವತ್ತೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ,

ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮ.

ಬರಹಗಾರರು:

-ಶ್ರೀ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ನಾಯಕ್