ಸ್ಲೀಪರ್ ಕೋಚಿನ

ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ

ಬಿಕ್ಕಳಿಸುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಬಸ್ಸಿನಷ್ಟೇ

ವೇಗವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿವೆ..


ಪಕ್ಕದ ಕರೀ ಟೀ-ಶರ್ಟಿನ,

ಇನ್ನೂ ಗಡ್ಡ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರದ

ಮುಖದ

ಮೇಲೆ ಗುಮಾನಿ

ನನ್ನ

ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಜೇಬಲ್ಲಿದ್ದ ಪರ್ಸ್

ಅಂಗಿ ಕಿಸೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟು


ಅವನ ಹೆಡ್ ಫೋನಿನ

ಧ್ವನಿ ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಕಿವಿಗೆ

ಬಡಿದು

ಅಲವರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ, ಯಾವುದೋ

ಹಾಳು ಪದ್ಯ


ಗಾಳಿಗೆಂದು ಸರಿಸಿದ

ಕಿಟಕಿಯ ಕೆಂಪು ಕರ್ಟನ್

ಬಿಳೀ ಟ್ಯೂಬ್ ಲೈಟ್ಗಳ

ಬೆಳಕು ಹೀರಿ ವಾತಾವರಣವನ್ನು

ಉಗ್ರವಾಗಿಸಿದೆ...


ಊಟಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ

ಬಸ್ಸಿನಿಂದಿಳಿದ ಅವನ

ಸೀಟನ್ನು

ಪದೇ ಪದೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅವನ ಬ್ಯಾಗು, ಒಂದು ಕರ್ಚೀಪು

ಒಂದು ಬಿಸ್ಲೇರಿ ಬಾಟಲಿ


ಮತ್ತೆ ಕಾಲು ನೀಡುವಾಗ

ತಾಗಿದ ಅವನ ಬೆರಳು

ಸುಮಾರು ದಿನವಾದರೂ

ಕತ್ತರಿಸದ ಅವನ ಉಗುರನ್ನು

ಪರಿಚಯಿಸಿತು..


ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ

ಬ್ಯಾಗಿನ ಮೇಲೆ, ಅಡಿಡಾಸ್ ಶೂಗಳ

ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟೇ

ರೊಯ್ಯನೆ ಒಳಬರುವ ಗಾಳಿಗೆ ಕಿವಿ

ಮುಚ್ಚಿದೆ..


ಬೆಳಗಾಯಿತು..

ಅವನೆದ್ದ..

ನಾನಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆ..

ಅವನ ಸೀಟಿನಿಂದ

ಐನೂರರ ನೋಟೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದು

ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಗಾಂಧೀಜಿ

ಫೋಟೋ ನೋಡೀ ಮಾತ್ರ..


ತೇರಿಗೆಂದು ಊರಿಗೆ ಹೊರಟ

ನನಗೆ ತೇರಿನಲ್ಲಿ

ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಸಿಕ್ಕರು..

ಅವನೂ ಸಿಗಬಹುದು..

ಈಗ ಗಡ್ಡ ಬಂದಿರಬಹುದು..

ಅದು ನನಗೆ ಚುಚ್ಚಬಹುದು..