ತನ್ನ ತಾ ತಿಳಿಯುವಿಕೆ

ಶ್ರೀಧರ ಬಂದ್ರಿಯವರೆ ವಂದನೆಗಳು, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೋಡಿದೆ. ಜೀವನ ಬರಿ ಲಘು ಸ್ತರದಲ್ಲಿಯೆ ಸಾಗಬಾರದು ಅದಕೊಂದು ಅರ್ಥಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಕವನದ ಆಶಯ.ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಉದಾಹರಣೆ ಕವನದ ಆಶಯವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಶ್ರೀಧರ ಬಂದ್ರಿಯವರೆ ವಂದನೆಗಳು, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೋಡಿದೆ. ಜೀವನ ಬರಿ ಲಘು ಸ್ತರದಲ್ಲಿಯೆ ಸಾಗಬಾರದು ಅದಕೊಂದು ಅರ್ಥಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಕವನದ ಆಶಯ.ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಉದಾಹರಣೆ ಕವನದ ಆಶಯವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಶ್ರೀಧರ ಬಂದ್ರಿಯವರೆ ವಂದನೆಗಳು, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೋಡಿದೆ. ಜೀವನ ಬರಿ ಲಘು ಸ್ತರದಲ್ಲಿಯೆ ಸಾಗಬಾರದು ಅದಕೊಂದು ಅರ್ಥಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಕವನದ ಆಶಯ.ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಉದಾಹರಣೆ ಕವನದ ಆಶಯವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಸರ್ವೇಶಕುಮಾರ ರವರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಓದಿದೆ ಮೂರ್ತಿಪೂಜೆ ಬರಿ ಕಾಟಾಚಾರ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಆಗವಬಾರದು.ಅದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಬೇಕು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಸ್ಕಾರವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ.ಇದು ಕವನದ ಆಶಯ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಎನ್.ಆರ್.ಕಾಮತರಿಗೆ ನಮನಗಳು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಓದಿದೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಕವನ ಬರೆಯವವರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕವನಗಳು ಉತ್ತಮವೆ. ಯಾವ ಯಾವಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯಾವ ಯಾವ ಕವನ ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೋ ಬಲ್ಲವರಾರು. ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದೆಡೆಗೆ ವಾಲಿರುವ ವಸ್ತುವನವನೊಳಗೊಂಡಿದೆ.ಉನ್ನತ ಬದುಕಿನ ಆದರ್ಶದೆಡೆ ನಾವು ಸಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಕವನದ ಆಶಯ.ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಶ್ರೀಯುತ ಕೆ.ಎಸ್.ರಾಘವೇಂದ್ರ ನಾವಡರಿಗೆ ನಮನಗಳು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಓದಿದೆ, ನೀವು ಎತ್ತಿದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವೆ. ಈ ಕವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಳಸಿದ ಮೂರ್ತತೆ ಮತ್ತು ಅಮೂರ್ತತೆ ಇವುಗಳ ಮಧ್ಯದ ಅಂತರ ಬಹು ತೆಳು.ಸ್ಥೂಲಾರ್ಥದಲಿ ಮೂರ್ತತೆ ಎನ್ನುವುದು ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗುವಂತಹುದು. ಅಮೂರ್ತ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮನಸು ಮತ್ತು ಹೃದಯಗಳಿಗೆ ಸಬಂಧಿಸಿದಂತಹುದು. ರಾಗ ದ್ವೇಷಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದೇ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ. ಮೂರ್ತತೆ ಮತ್ತು ಅಮೂರ್ತತೆಗಳ ಮಧ್ಯ ಚಲಿಸುವಂತಹುದು ಮನಸು. ಮನಸು ನಮಗೆ ಕಾಣದೇ ಹೋದರೂ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನಸು ಹೃದಯವಂತಿಕೆಯೆಡೆಗೆ ಸರಿಯಬೇಕು ಆಗ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯ ಉತ್ತಮನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಬುದ್ಧ ಬಸವ ಗಾಂಧಿ ಶಂಕರರೆಲ್ಲರೂ ಮೂರ್ತ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದುಕೊಂಡೇ ಅಮೂರ್ತತೆಯ ಕನಸು ಕಂಡವರು. ಅದ್ಉ ನಿಜವಾದ ಸಮಾಜವಾದದ ಮಾರ್ಗ. ಮೂರ್ತತೆಯ ಅರಿವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಆಗುತ್ತೆ, ಆ ಅರಿವು ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಮೂಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಯ್ದು ಬರಬೇಕು, ಸಹಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಕೇಡು ಬಯಸಬಾರದು. ನನ್ನಂತೆ ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ಜೀವವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅರಿವಿದ್ದೂ ನಾವು ಅನೇಕರು ಆತ್ಮವಂಚನೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.ಆತ್ಮ ವಂಚನೆಯಿಲ್ಲದ ಬದುಕು ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅಮೂರ್ತತೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವವೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದೇಶ ಗ್ರಾಮ ಮನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲು ಏನಾಗಿದ್ದ , ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದ , ಸಾವಿನ ನಂತರ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ ? ಇದು ಇಂದಿಗೂ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ಸವಾಲಾಗಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆತ್ಮದಿಂದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಬಂದಿದೆ. ಆತ್ಮವಿಲ್ಲದ ದೇಹಕ್ಕೆಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ. ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಟ ಅತ್ಮ ಅಸೀಮ ಅನಂತ ಆಕಾಶವನ್ನು ಸೇರುತ್ತೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ. ಇದವೇ ಸೀಮಾನೆಲೆಯಿಂದ ಅಸೀಮತೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವಿಕೆ. ಇದನ್ನು ಮುಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ ಮುಕ್ತತೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಮೂರ್ತತೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವ ಬಗೆ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ರಾಗ ದ್ವೇಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸಂತತನದ ಮನಸು ಹೊಂದುವುದು ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳ ಲೇಸನು ಬಯಸುವುದು ಅಮೂರ್ತತೆಯೆಡೆಗಿನ ಚಲನೆ. ಅಮೂರ್ತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರು ಋಷಿ ಮುನಿಗಳು ಸಾಧಕರು ಇರಬಹುದೇನೋ. ಇನ್ನು ಆಕಾರ ನಿರಾಕಾರಗಳ ಕುರಿತು ' ದೇವನೊಬ್ಬ ನಾಮ ಹಲವು ' ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿಯನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ರಾಮ ಕೃಷ್ಣ ರಹೀಮ ಏಸು ದೇವರೆಂದೋ ಇಲ್ಲ ದೇವದೂತರೆಂದೊ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಟ್ಟೃಎ ಇದರ ತಾತ್ಪರ್ಯ. ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಒಂದೆ ಎನ್ನುವುದು. ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ರಾಮ ಕೃಷ್ಣರಷ್ಟೆ ದೇವರೆಂದರೆ ಅದು ಒಂದು ಸೀಮಿತ ವಿಚಾರ ಧಾರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ರಹೀಮ ಏಸುಗಳು ಮಾತ್ರ ದೇವರೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಇದೇ ಮಾತು ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಈ ಜಗತ್ತು ನಡೆಸುವ ಅವ್ಯಕ್ತ ಶಕ್ತಿಯೆ ಒಂದು ದೇವರೆನ್ನಬಹುದು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೆ ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ನಿರಾಕಾರದೆಡೆಗಿನ ಪಯಣ. ಇನ್ನು ಮೂರ್ತಿ ಪೂಜೆಯ ವಿಷಯ ಅದು ತಪ್ಪೆಂಬುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಲ್ಲ ಇದು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಆದರೆ ಇದು ಅಂಧಶ್ರದ್ಧೆಯಾಗಬಾರದು ಅಷ್ಟೆ. ಮೂರ್ತ ದೇವಪೂಜೆಯ ಮೂಲಕ ಅಮೂರ್ತದೆಡೆಗೆ ಸಾಗಬೇಕು ಅದು ಮುಕ್ತಿ ಇದು ನನ್ನ ಕವನದ ಸ್ಥೂಲ ಆಶಯ. ಎಡ ಬಲ ಮಾರ್ಗಗಳ ಸಮನ್ವಯತೆ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ' ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅವರವರ ಭಕುತಿಗೆ ಅವರವರ ತೆರನಾಗಿ ಇರುತಿಹನು ಶಿವಯೋಗಿ ' ಎಂಬ ನಿಜಗುಣ ಶಿವಯೋಗಿಗಳ ವಚನವನ್ನು ಈ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸೂಕ್ತವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತ ಕವಿಯೊಬ್ಬರ ಕವನವೊಂದರ ಕೆಲ ನುಡಿಗಳನ್ನು ನೆಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವು ದು ಉಚಿತವೆಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಆವಾವ ದಾರಿಯಲಿ ಹೊಳೆಹಳ್ಳ ಹರಿದರೂ ಮುನ್ನೀರನಾಳವನು ಸೇರಲೆಂದೆ ಆವಾವ ರೀತಿಯಲಿ ಶಶಿ ತಾರೆ ತಿರುಗಿದರೂ ಆ ದಿವ್ಯ ಸೂರ್ಯನನು ಸೇರಲೆಂದೆ ಆವಾವ ರೀತಿಯಲಿ ಜಗದಿ ನಾ ಭ್ರಮಿಸಿದರೂ ಆ ದಿವ್ಯ ದೇವನನು ಸೇರಲೆಂದೆ ಇಲ್ಲಿ ಮುನ್ನೀರು ( ಸಾಗರ ) ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ದೇವ ಎಲ್ಲವೂ ಅಮೂರ್ತ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು, ಉಳಿದವೆಲ್ಲ ಮೂರ್ತ ರೂಪಗಳು. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಶ್ರೀಯುತ ಕೆ ಎಸ್ ರಾಘವೇಂದ್ರ ನಾವಡರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು ಈ ಕವನದ ಸದಾಶಯ ಮತ್ತು ಕವನದ ಕೊನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಾಭಾಸದಿಂದ ಕೂಡಿವೆ ಮತ್ತು ಉದಾತ್ತ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ತಿರುಚುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಸಂಶಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ್ದೀರಿ. ನನಗೆ ಹಾಗೆನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಕಾರ ನಿರಾಕಾರಗಳ ಶಬ್ದಗಳ ಅರ್ಥವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಕವನದ ಆಶಯವನ್ನುಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟರೆ ಅದು ಗೋಜಲಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ.ಶಬ್ದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಾವು ಕವನವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಕಾರ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ದಕ್ಕುವಂತಹುದು. ನಿರಾಕಾರ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಮನಸು ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗಳ ಸಾನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ಸತ್ಯವನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸು ವಂತಹುದು. ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹ ನಿರಾಕರಿಸುವಂತಹುದಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆನ್ನುವುದೆ ನಾನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ ಆಶಯ. ನಮ್ಮ ವೇದ ಅರಣ್ಯಕ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದು ಈ ನಿಲುವನ್ನೆ. ಇನ್ನು ಮೂರ್ತಿಪೂಜೆ ಮನುಷ್ಯ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಸಾಧಿಸುವ ವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಉಪಯೋಗ ನಂತರ ಆತ ನಿರಾಕಾರದೆಡೆಗೆ ತನ್ನ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಬೇಕು. ಇದು ಋಷಿ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಮ್ಮಂಧಪಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲ, ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರೂ ಸಹ ಲೌಕಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡೆ ಅಲೌಕಿಕದೆಡೆಗೆ ಸಾಗಬೇಕು. ಅಂದರೆ ಆತ ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳ ಲೇಸನು ಬಯಸುವ ಆಶಯವನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕು. ಅದು ದಯೆ ಕರುಣೆ ಸಹಾನುಭೂತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕೆನ್ನುವುದೆ ಕವನದ ಆಶಯ. ಇಲ್ಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬೀಜ ವೃಕ್ಷದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಬೀಜದಲ್ಲಿ ವೃಕ್ಷವಿದೆ ಎಂದು ನಾನೆತ್ತೇನೆ, ನೀವು ತೋರಿಸಿ ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ನಾನು ಬೃಹತ್ತಾದ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಇದು ಬೇರೆಯ ವೃಕ್ಷ ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಆ ಬೀಜದ ಜಾತಿಯ ಬೆಳೆದ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ, ನೀವು ಅದು ಈ ಬೀಜದ್ದಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ.ಒಂದು ಬೀಜ ಮೊಳೆತು ಹೆಮ್ಮರವಾಗಲು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಸಬಲ ಬೀಜ ಮಣ್ಣು ನೀರು ಗಾಳಿ ಬೆಳಕು ದೈವ ಕೃಪೆ ಎಲ್ಲ ಬೇಕು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮರ ಗೋಣು ಚೆಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮರ ಅನುಕೂಲ ಪ[ರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬದುಕಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಎಂದರೆ ನೂರು ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ. ವಿಷಯ ಹೀಗಿರುತ್ತ ಸೀಮಿತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೀಜವನ್ನು ಮೊಳೆಸಿ ಬೃಹತ್ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ತೋರಿಸುವುದು ಹೇಗೆ. ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬೀಜವಿದೆ ಅದೇ ಜಾತಿಯ ಬೆಳೆದ ಬೃಹತ್ತಾದ ವೃಕ್ಷವಿದೆ. ಕಾರ್ಯಕಾರಣಗಳ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಬೀಜ ಈ ರೀತಿ ಬೆಳದು ವೃಕ್ಷವಾಗಬಲ್ಲದು ಎಂದು ನಾವು ನಂಬಬೇಕು. ಇದು ಮನಸಿನ ಗ್ರಹಿಕೆ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಷಯ. ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಯಯಾತಿ ಮತ್ತು ಪುರುರವರ ಒಂದು ಜನಪ್ರಿಯ ಪುರಾಣ ರೂಪಕವನ್ನು ನೋಡುವ. ಯಯಾತಿ ಮೂರ್ತತೆ ರೂಪ ಲೌಕಿಕದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾದರೆ ಪುರು ಅಮೂರ್ತತೆ ಅರೂಪ ಅಲೌಕಿಕಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿ. ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಯಯಾತಿಯ ವಿಷಯವಾಸನೆಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಂದೆಯ ವ್ಯಾಕುಲತೆ ತಿಳಿದ ಪುರು ತನ್ನ ತಂದೆ ಯಯಾತಿಗೆ ತನ್ನ ಯೌವನವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿ ವೃದ್ದಾಪ್ಯವನ್ನು ಅಪ್ಪುತ್ತಾನೆ. ಯಯಾತಿಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಸಣ್ಣತನದ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ನಾಚುಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಯಯಾತಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪುರುಗಳಿಂದ ದಾನ ಪಡೆದರೂ ಅವರನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ಹೋಗಬೇಕು ಮಾನವ ಧರ್ಮ ಜಯಿಸಬೇಕು ಪುರುಗಳು ಹೆಚ್ಚಬೇಕು ಎನ್ನುವುದೆ ಕವನದ ಆಶಯ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕೃತಿ ಕೃತಿಕಾರನ ಕೈಮೀರಿ ಬೆಳೆದು ಬಿಡುತ್ತದೆ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಕೃತಿಕಾರನ ವಿವರಣೆಗೂ ನಿಲುಕದಷ್ಟು. ಕೃತಿ ಲೋಕರ್ಪಣೆ ಆದ ನಂತರ ಅದು ಓದುಗರದ್ದು ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶಕರದು. ಈ ಕವನದ ಕುರಿತು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಗೆ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಹೀಗೆಯೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆಯೂ ಪ್ರಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾ ಇರಿ ನಾವಡರೆ.

ಶ್ರೀಹರ್ಷ ಸಾಲಿಮಠರವರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ನಾವಡರ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಆರ್ಥೈಸಿಲ್ಲ. ನೀವು ಹೇಳುವುದು ಸರಿ ಇಷ್ಟದೇವರನ್ನು ಕಲ್ಲು ಪ್ರಾಣಿ ಮೂರ್ತಿ ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಾದರೂ ಕಾಣಬಹುದು. ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯಿಷ್ಟೆ ಈ ಮೂರ್ತಿಪೂಜೆ ಕಂದಾಚಾರವಾಗಬಾರದು. ನಾವು ಅಲ್ಲಿಯೆ ವ್ಯಸ್ಥವಾಗಿ ಬಿಡೆಬಾರದು.ಅದು ಇಲ್ಲದ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ವ್ಯರ್ಥ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಬಾರದು. ದೇವರ ನಂಬಿಕೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಭಿನ್ನ ಇದನ್ನು ಆಧಾರಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಣಯಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂರ್ತ ಅಮೂರ್ತಗಳು ಭಿನ್ನವಲ್ಲ ಮೂರ್ತವನ್ನು ದಾಟಿದರೆ ಅಮೂರ್ತತೆ ಸಾಧ್ಯ. ಇನ್ನು ಅಮೂರ್ತರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಉನ್ನತಿ ಸಾಧ್ಯ ಮೂರ್ತರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ತಳಹದಿಏನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಮನುಷ್ಯ ಈ ಜಂಜಾಟದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಸರಳತೆಯೆಡೆಗೆ ಸಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆಯಷ್ಟೆ ಹಾಗೂ ಮೂರ್ತತೆಯನ್ನು ದಾಟಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಶಯ ಅಷ್ಟೆ.ಅಮೂರ್ತತೆ ಬೇಡ ಎಂದರೆ ಬೇಡ ಮೂರ್ತತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವಷ್ಟು ಶಕ್ತರೆಂದಾದರೆ ಅಷ್ಟೆ ಸಾಕು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಹರ್ಷರವರೆ.