ನಮ್ಮ ಮನೆ ನಾಯಿ, ಜಿಮ್ಮಿ. ಅಮ್ಮನ ಮುದ್ದಿನ ಗೆಳೆಯ. ಆವಳೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆಯೋದು ಅದರ ಜೊತೆ. ಜಿಮ್ಮಿ, ಅವಳ ಮಾತು ಯಾವಗಲು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ . ಆವನು ಹೆಚ್ಚು ಸೋಮಾರಿಯೆನಲ್ಲ, ಅದರೆ ಅವನದು ಆರಾಮದ ಜೀವೆನ. ನನಗೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೊಂಚ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು. ಈ ಕವನದ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಜಿಮ್ಮಿ . ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಜಿಮ್ಮಿಗೆ ಈ ಕವನ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತ..

ಜಿಮ್ಮಿ, ನಿನಗೇನು ಕಮ್ಮಿ?
ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ನಿದ್ದೆ ಹಚ್ಚಿ
ಮೈ ಮುರಿದು, ಮೂಳೆ ಕಡಿದು
ಗೆಳೆಯ ಬಳಗ ಕೂಡಿ-ಆಡಿ
ಊರ ಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ
ತಿಂದ ಅನ್ನ ಅರಗಿ
ಮನೆಯ ಮುಂದು, ಬಂದು ಬೊಗಳಿ
ಅಮ್ಮ ನಿನ್ನ ಹೊಗಳಿ..ಹೊಗಳಿ
ಹಾಲನೆರೆದು, ಸೇವೆ ಮಾಡಿ
ನೀ ಗೋಡೆ ಒರಗಿ, ಅಲ್ಲೆ ಮಲಗಿ
ಸುಖದ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ
ಮೆರೆವ ಜಿಮ್ಮಿ, ನಿನಗೇನು ಕಮ್ಮಿ?