ಸಾವಿಲ್ಲದ ಮನೆಯ ಸಾಸಿವೆ    - ಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾಂತ ಇಟ್ನಾಳ

ಬದುಕ ದಾರಿಯ ತಿರುವಲ್ಲಿ

ಗಾಯಾಳು ನೋವೊಂದು,

ನರಳುತ್ತಲಿತ್ತು,

ಗಾಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮದ್ದನ್ನು ಸವರಲು

ಖುಷಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ,

ಬೆರಗು ಹೊರಸೂಸಿತ್ತು,

ಇರುವುದೇ ಕರುಣೆ, ಇನ್ನೂ

ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ!

ಹೂ ದಳದಲ್ಲಿ ಸಾವೊಂದು

ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಗೈದಿತ್ತು,

ಬದುಕೊಂದು ಕೊಡಿರೆಂದು

ಬರೆದಿಟ್ಟು ಸತ್ತಿತ್ತು,

ತನಗೂ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕಿದೆ

ಎಂಬ ವಾದ ಸಾವಿಗೆ!

ಸಾವನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಮರಳುವಾಗ

ನೋವೊಂದು ಚೀರುತ್ತಲಿತ್ತು  

ಸಾಕು ಸಾಕೆಂದು, ನೋವ ವೃತ್ತಿ,

ಕಣ್ಣೀರ ಕೋಡಿಗಳು, ತರಿದು ಹಾಕಿವೆ,

ತಡೆಯಲಾರೆ ಇನ್ನು ತಾ, ಪೀಡಿತರ ನೋವುಗಳ,

ಸಾವು ನೋವು ದುಖ ದುಮ್ಮಾನಗಳ

ವೃತ್ತಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳ ನಿವೃತ್ತಿಗೆ ಕೂಗುತ್ತಲಿತ್ತು

ನೋವಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಾಗಿ, ಶಾಂತಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ,

ಬುದ್ಧ, ಕಿಸಾಗೌತಮಿಯರು ಎದುರಾಗಿ,

ಸೋತ ಜೀವಗಳಿಗೆ, ಸಾಸಿವೆ ತರಲು

ತಿಳಿಸುತ್ತ, ಸಾಂತ್ವನಿಸಿ, ಮೇಲೆತ್ತಿ

ಸಾವು ನೋವುಗಳಿಗೆ, ಜೀವ ತುಂಬಿ,

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಣಿಯಾಗಿಸುತಿಹರು

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಣಿಯಾಗಿಸುತಿಹರು!

    ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ