ನಾನು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಹಾಗೆ ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡೆ,
ಆದರೆ ಸಂಸಾರಿಯಾದೆ,
ನಾನು ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಹಾಗೆ ಸತ್ಯ ಹೇಳಲು ಹೊರಟೆ,
ಆದರೆ ಸುಳ್ಳಿನ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡೆ,
ನಾನು ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಹೊರಟೆ ,
ಆದರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದೆ,
ನಾನು ಗುರು ಇಲ್ಲದೆ ಗುರಿ ಇಲ್ಲದೆ ನಡೆದು ಬಂದೆ,
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ತುಳಿದು ಬಂದೆ,
ಅಂದು ಗುರುವಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇತ್ತು,
ಇಂದು ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ,
ಇದು ಮುಗಿಯಲಾರದ ಪಯಣ.......
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ (6)
ಇಂದು ನಾ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಕೇಳೋರಿಲ್ಲ!
ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಗೆ ನನ್ನ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ನಿಜ ಸರ್ ಆಸೆಯೆ ದ:ಖಕ್ಕೆ ಮೂಲ, ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲು ಚಾಚು ಎಂಬ ಹಿರಿಯರ ಅನುಭವದ ಮಾತು ಸುಳ್ಲಲ್ಲ. ಸರ್ ಸದಾ ಇರಲಿ ನಿಮ್ಮ ನುಡಿಗಳು ನಮ್ಮ ಬರಹಗಳಿಗೆ.
ಮುಗಿಯಲಾರದ ಪಯಣ ಒಂದು ಸಶಕ್ತ ಕವನ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನೊಳಗೆ ತಾನು ಸ್ವವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕಾದ ಕವನ, ಓದುಗನನ್ನು ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುವಂತಹುದು, ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
ಏನೋ ಆಗುವ ಆಸೆ, ಇನ್ನೇನೊ ಆದ ಹತಾಶೆ ಬಹುಶಃ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿ ಕಾಡುವ ಅಂಶ. ಅದರ ಸರಳ ರೂಪದ ಚಿತ್ರಣ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೂಡಿದೆ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು :-)
ಧನ್ಯವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ
ನಾಗೇಶ ಮೈಸೂರು