ಅಬ್ಬೇಪಾರಿಗಳು - ಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾಂತ ಇಟ್ನಾಳ
ಕೆಳಗೆ, ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದವರೆಲ್ಲ,
ಮೇಲೆ, ಮೇಲೆ ಕಾಣುತಿಹರಲ್ಲ!
ನಿಲ್ಲಲೇ ಹೆಣಗುತ್ತಿರುವೆ, ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಾನು,
ಇಳಿದಿಲ್ಲ ಕೆಳಗೆ, ಇಲ್ಲಿಂದ ನಾನು
ಆದರೂ ಹೇಳುವರು,
ಬಲು ಹಿಂದೆ ಉಳಿದಿರುವೆ, ನೀನು!
ಮರದ ಮೇಲೆ ಹಕ್ಕಿ, ಹೆಣೆದೊಂದು ಗೂಡು
ಖುಷಿ ಖುಷಿಯೇ, ಮರವೂ ನೀಡಿತ್ತು, ಹಸಿರು ಮಾಡು
ಹಸಿರು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಮರಿಗಳನ್ನು, ಹಾವು-ಹದ್ದಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು,
ನೀರು ಹುಡುಕಿ ಚಾಚಿತ್ತು, ಬೇರುಗಳ ಜಾಡು
ಸುತ್ತ ನೀರು ಬತ್ತಿ, ಬೇರು ಬೆಂಡಾಗಿ, ಒಣಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು ಮರ
ಮರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿತ್ತು ಹಕ್ಕಿ!
ಮಗನ ತೊಂಡು ಬೇಡಿಕೆಗೆ, ದಾಗೀನದ
ದುಡ್ಡನ್ನೇ ನೀಡಿದ್ದಳು, ಅವ್ವ, ಕಂತೆ ಕಂತೆ,
ದಿನ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು, ಗೇಣಿನಿಂದ ಎಣಿಸಿದ್ದರು ಅವರು!
ಕುಡಿಯಬಾರದೆಂದು, ಬೆವರು, ತಮ್ಮಂತೆ
ಕುವರ, ಈಗವ ದೊಡ್ಡವ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನದೇ ಹಿರೇತನ,
ಅಪ್ಪನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಣ ರೆಂಬೆಗಳಂತೆ,
ಕಡಿದುಹಾಕಿದ್ದ,
ಅವ್ವನಿಂದಲೂ ಕೆಲಸ ಕದಿಯುತ್ತಿದ್ದ,
ಕೆಲಸದವರೀಗ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲವಂತೆ!
ಮಗನಿಗೆ ಅಂಜಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ,
ಅನ್ನದ ಅಗುಳೂ, ಅವಿತಿರುತ್ತದಂತೆ!
ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಓಡಿರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ,
ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಅವನವು ಹಾರುತ್ತಿವೆ,
ಹಿಂದೆ ಬರುವ ರಸ್ತೆಯನ್ನು, ಸೋತ ಕಾಲುಗಳು
ಎಳೆಯಲಾರದೇ ಎಳೆಯುತ್ತಿವೆ
ಮಸುಕಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಗುರುತು ಹಿಡಿಯುವುದು,
ಚಾಳೀಸು ಬಂದಿರುವ, ಆ ಕನ್ನಡಿ ಮಾತ್ರ!
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಪರಿಚಿತರು ಅವರೀಗ!
ಚಿತ್ರ ಕೃತಜ್ಞತೆ: ಇಂಟರನೆಟ್
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ (5)
ನಿಮ್ಮ "ಅಬ್ಬೇಪಾರಿಗಳು" ಕವನ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಸರ್, ಇದು ಒಂದು ಓದುಗರ ಮನ ಕರಗಿಸುವ ಕವನ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು, ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
' ಸಾಥ ಹೀ ಸಾಥ, ಚಲತೇ ಚಲತೇ ಕಹೀಂ,
ಹಾಥ ಛೂಟೇ ಮಗರ್, ಪತಾ ಹೀ ನ ಚಲಾ,
.........ಆಜಕಲ್ ಬಹುತ ಅಜನಬೀ ಸೀ ಲಗತೀ ಹೋ'.
ಬದುಕು, ಪ್ರಕೃತಿ, ಕಾಲ ಕೂಡ ಒಂದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ, ಹಲವಾರು ಮುಖಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನೀಡುತ್ತ, ಬದಲಾವಣೆಯ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ಹೇಗೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತವೆ ಅಲ್ಲವೇ. ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬದಲಾವಣೆಯೋ, ಮನಷ್ಯನ ಕೃತಘ್ನತೆಯೋ. ಅಂತೂ ಬಳಲಿದ ಜೀವಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆ, ಕಷ್ಟ, ನೋವು ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯಗಳಲ್ಲೊಂದು. ವಿಚಿತ್ರವಲ್ಲವೇ....