ಧೈತ್ಯ ನಗರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ 

ನೊಂದ ಭುವಿಯ ತುಂಡೊಂದು

ಆಗಸಕ್ಕೆ ದೂರು ನೀಡಿತು,

ಭುವಿಯ ನೋವನ್ನು ಕಂಡ ಆಗಸ 

ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿತು,

ಬೆಂಗಳೂರು ಒದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು.

****************************************

ಆಳಕ್ಕಿಳಿದ ನೀರ ಹನಿಯೊಂದು,

ಭುವಿಯ ಮಡಿಲು ಸೇರುವ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ

ಭೋರ್ಗರೆವ ಬೋರ್ವೆಲ್ಲಿನ ಶಬ್ಧಕ್ಕೆ

ಹೆದರಿ ಆವಿಯಾಗಿತ್ತು.

****************************************

ಎರಡು ಕನ್ನಡಿಗಳನು 

ಎದುರು ಬದುರಾಗಿ ಇರಿಸಿದರೂ,,,,,,,

ಅವು ಏನನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ,,

ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಇಲ್ಲ,,,,,,

ಬದುಕಿದವು, ಬಂದದ್ದನ್ನು ಬಂದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ,,,

****************************************

ಮೌನ, ಬರಿಯ ಮೌನವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ,,,,

ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ದುಃಖವನೆಲ್ಲ, ಒಳಗೆ 

ಭದ್ರವಾಗಿ ಅಡಗಿಸಿ,,,,,,,

ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯ ಮೇಲ್ಪದರವಾಗಿದೆ.

****************************************

ಭಾವನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ, ಆಗಸದಲ್ಲೊಂದು 

ನಿಲ್ದಾಣ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕಿದೆ,,,,,

ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲಲೂ ಜಾಗವಿಲ್ಲ,,,,

****************************************

ಆಕಳಿಸುತ್ತಿವೆ ಟಿ. ವಿ ಗಳು,,,,

ಮಲಗಿಸೋಣ ಅವನ್ನು,,,,,,

ನಾವು ಬದುಕಲು ಎದ್ದು ನಡೆಯೋಣ 

****************************************

ಸಮನಾಂತರ ರೇಖೆಗಳ 

ಕೊನೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದದ್ದು 

ಸೇರಬೇಕೆಂಬ ತವಕ ಮಾತ್ರ,,,,

-ಜೀ ಕೇ ನ