ಸಭ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ

ಹೆಗ್ಗುರುತು ನೀರು;

ಬಾಯಾರಿದವರಿಗೆ

ಅಮೃತ ಸ್ವರೂಪಿ ನೀರು;

ಪ್ರಕೃತಿಯ ವರದಾನ

ನೀರು; ಜೀವ ಜಂತುಗಳ

ಜೀವದಾಯಿನಿ ನೀರು...

ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದೆಡೆ

ಹಸಿರು; ದಟ್ಟ ಕಾಡು

ಹರಿವ ನೀರಿನ ಜುಳು ಜುಳು

ನಿನಾದ; ಪಕ್ಷಿ ಸಂಕುಲದ

ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಗಾನ ಎಲ್ಲವೂ

ಕಾಣೆಯಾಗಿಹುದಿಲ್ಲಿ....

ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತ

ಗಗನ ಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು,

ಹೂಳು ತುಂಬಿದ ಕೆರೆಕಟ್ಟೆಗಳು,

ಗುಳೆ ಹೋದ ಪಕ್ಷಿ ಸಂಕುಲ

ಮಾಯವಾದ ಮಳೆ

ಬಟ್ಟ ಬಯಲಾದ ಕಾಡುಮೇಡು

ಬರಿದಾದ ಭೂದೇವಿಯ ಒಡಲು...

ಕಾಣೆಯಾಗಿಹುದಿಲ್ಲಿ

ಮಾನವನ ಅಂತಃಸಾಕ್ಷಿ

ಪ್ರಕೃತಿ-ಪ್ರೀತಿ;

ಅವನ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ

ಕನಸಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗಿದೆ.

ಜೀವಸೆಲೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವ

ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದೆ ಭವ್ಯ

ಭವಿತವ್ಯದ ಆಶಯ...

ಈ ನೆಲದ ಜಲವ

ಸವಿದ ಮನುಜ

ಮರೆಯದಿರಲಿ ಭುವಿಯ

ಋಣವ ; ಕರುಣೆಯಾ.

ಮುಗಿಯದಿರಲಿ

ಜಲದೊರತೆಯ ಆಯುಷ್ಯವು

ದುಸ್ತರವಾಗದಿರಲಿ

ಬದುಕಿನ ಭವಿಷ್ಯವು.....