ಬಹುವಚನವೇ ಗೌರವವೆಂದಾದರೆ ದೇವರಿಗೆ ಅಗೌರವವದೇಕೆ?

ತಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಗೌರವಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚು. ಅದಕ್ಕೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ ಕರೆಯುವುದು. ದೇವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಿದ್ದರೆ (ಭಕ್ತಿಯಿದ್ದರೆ) ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ ಕರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನು? ಇದರ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದಂತೆ 'ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ'.

ವ್ಯಾಜ ನಿಂದೆ, ವ್ಯಾಜ ಸ್ತುತ್ಯಲಂಕಾರಗಳಿಗೆ ಉದಾಹರಣೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಬಹುದೇ?

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನನ್ನ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

<ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರನ್ನು ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಏಕವಚನದಲೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇಕೆ?> ಅವರವರು ಮಾಡಿರುವ ಘನ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು... ;)

ಪ್ರೀತಿ ಜಾಸ್ತಿಯಿದ್ದಲ್ಲಿ ಏಕವಚನ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಹೌದು ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅವರವರ ಭಕುತಿಗೇ, ಅವರವರ ತೆರನಾಗಿ.......

ಶ್ರೀ ಅಸು ಹೆಗ್ಡೆಯವರೆ, ನಿಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಕವನವನ್ನೋದಿದಾಗ ಒಂದು ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸಿತು. ಆಗ ನಾನು ಬಳ್ಳಾರಿ (ನನ್ನ ಹುಟ್ಟು ಜಿಲ್ಲೆ) ಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮೈಸೂರಿನವರಾದ ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ಹೀಗೆ ನನ್ನೊಡನೆ ತಮ್ಮ ಬೇಸರವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. " ಅದೆಂಥಾ ಜನಾರೀ, ಇಲ್ಲಿಯವರು....ಇವರಿಗೆ ಬಹುವಚನ ಪ್ರಯೋಗವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ" ಎಂದಿದ್ದರು. ಪಾಪ, ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಬಂದ ಹಳ್ಳಿಗರು ಇವರಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದು, "ನೀನೇ ಕಾಪಾಡ್ಬೇಕು. ನಿನ್ನನ್ನೇ ನಂಬ್ಕಂಡು ಬಂದೀವಿ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ನಾನು ಇದನ್ನೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ "ಸರ್, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಆಪಾರ ಗೌರವದಿಂದ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ದೇವರನ್ನು ನಾವೆಂದೂ ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿ ಸಂಬೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ" . ಮುಂದೆಂದೂ ಅವರು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ಆಸು ಹೆಗ್ಡೆಯವರೆ, ಒಂದು ಚಿಂತನಾರ್ಹ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಕವನದ ರೂಪಕೊಟ್ಟ ತಮಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.