ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ತ ಸು ಶಾಮರಾಯರ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ

ಲಿಂಕ್ ಒದಗಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ನಾಡಿಗ್ ರವರೆ. ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಒಂದು ಅಪೂರ್ವವಾದ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

ನಾಡಿಗ್ ಅವರೆ, ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಕೊಂಡಿ ತೋರಿಸಿದ್ದೀರ. ಶ್ಯಾಮರಾಯರ ಔದಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರ ಕೃತಜ್ಞತೆ - ಇವೆರಡೂ ಅನುಕರಣನೀಯ. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಲೇಖನ ಓದಿಸಿದ ಪುಣ್ಯ ನಿಮಗೆ. -ನೀಲಗ್ರೀವ.

ಶಾಮರಾಯರು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ. ನನ್ನ ನೆನಪಿನಾಳದಿಂದ ಎರಡು ಮಾತುಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುವೆ. ಅವರ ಮನೆಯಿಂದ ಎರಡು ರಸ್ತೆಗಳ ಈ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಇದ್ದದ್ದು. ಆಗ ನಾನು ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ (೧೯೭೩) ದಿನವೂ ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಏನಾದರೂ ತಿಂಡಿ ಕೊಡ್ತಿದ್ರು. ಅವರ ಕೈನ ಕೋಡುಬಳೆ ರುಚಿ ಇನ್ನೂ ಮರೆಯಾಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ನಾವುಗಳು ಹೋಗೊ ವೇಳೆಗೆ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಎಂದೂ ಮಾತನಾಡಿದವರಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ 'ಏಮಿ, ಎಷ್ಟ್ಲ ಉನ್ನಾವು' ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಕೇಳ್ತಿದ್ರು. ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನನ್ನಣ್ಣನಿಗೆ ವಧುವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನನ್ನೂ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದೆವು. ಆ ಭಾವೀ ವಧು 'ಅಂಬಿಗ ನಾನಿನ್ನ ನಂಬಿದೆ' ಹಾಡಿದ್ದರು. ಹಾಡು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಏನಪ್ಪಾ ಆಕೆ ನಿನ್ನನ್ನೇ ನಂಬಿದ್ದಾಳೆ, ದಡ ಸೇರಿಸು, ಮುಳುಗಿಸಬೇಡ, ಎಂದಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಓದುತ್ತಿದ್ದ. ಆವನ ಕೆಲಸ ಅಂದ್ರೆ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕೆ.ಆರ್. ಮಾರ್ಕೆಟ್ ನಿಂದ ಅಂಬಾಳ್ ನಶ್ಯ ತರೋದು. ನಾನೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನಶ್ಯ ಹಾಕೋದೊಂದೇ ಅವರಿಗಿದ್ದ ವೀಕ್ ನೆಸ್ಸು. ಹೀಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ 'ಎದೆ ತುಂಬಿ ಹಾಡಿದೆನು' ಕವನವನ್ನು ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರು ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಿಗಾಗಿ ಬರೆದಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅದು ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ. ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅಂದು ಸಂತಸದ ದಿನ. ಶಾಮರಾಯರು ನಿಧನರಾಗಿ ಹತ್ತನೆಯ ದಿನದ ಧರ್ಮೋದಕವಾದ ಬಳಿಕ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಇವರು ನಿಮಗೇನಾಗಬೇಕು ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ನನ್ನ ತಂದೆಯಂತೆ ಎಂದಿದ್ದರು. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಪರಮಾಶ್ಚ್ಯರ್ಯ. ಅದಾದ ಬಳಿಕ ಅಲ್ಲೇ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ಊಟದಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡದೇ ಹಾಗೇ ಹೋದವರು ಅಂದ್ರೆ ಭಟ್ಟರೊಬ್ಬರೇ. ತಂದೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಅಂದು ನಾನು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದೆ. --- ತವಿಶ್ರೀನಿವಾಸ