ಸಂಸ್ಕೃತ ರಾಷ್ಟ್ರಭಾಷೆಯಾಗಲಿ... ಅನ್ನೋವ್ರೂ ಇದಾರೆ!

ಇದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುವವಂತದ್ದು ಏನು ಇಲ್ಲ, ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷೆ ರಾಷ್ಟೀಯ ಭಾಷೆ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು ಅಂತ ನಾನು ಬಹಳ ಸಾರಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಹಿಂದಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾಷೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಹಲವಾರು ರಾಜ್ಯದ ಜನರು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಗೌರವಿಸುವ ಭಾಷೆ. ಖಂಡಿತ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯದವರು ಇದನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾಷೆ ಅಂತ ಒಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದರು. ( ಬಹುಶ: ಭಾರತವನ್ನು "ಭಾರತ" ಅಥವಾ "ಹಿಂದುಸ್ತಾನ" ಅಂತ ಕರೆಯಲು ಒಪ್ಪದವರು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪುತಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ) ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷೆ ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟೀಯ ಭಾಷೆ ಆಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದು ನೆಹರು ಅವರೇ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತ ದೇಶಕ್ಕೆ ನೆಹರು ವಂಶಸ್ತರ ಕೊಡುಗೆ!!! ಅಪಾರ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೆ, ಆಗ ಸಂಸ್ಕೃತ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ಒಳ್ಳೆ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅಂತ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಮತೊಮ್ಮೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಲಿಯಬೇಕೆಂದಿರುವ ಭಾಷೆ ಸಂಸ್ಕೃತ.

ಒಂದೊಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಭಾಷೆ ಮಾತನಾಡುವ ನಮಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾಷೆಯೊಂದರ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ? ಇದ್ದರೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರದ ಭಾಷೆಯೊಂದನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾಷೆ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸಲಹೆ?

ಆಗಲಿ ಎನ್ನುವವರೆಲ್ಲ ಬೀಜೇಪಿಯವ್ರು ;) ಬೇಡ ಎನ್ನುವವರು >>>------->

ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿನ 'ಅನ್ನೋವ್ರೂ ಇದಾರೆ!' ಅನ್ನುವುದಷ್ಟೇ -ಅಂದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುವುದಷ್ಟೇ - ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೆಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು.

ತೀರ ಹಳೆಯ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು disturb ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಸಂಸ್ಕೃತ ದೇವಭಾಷೆ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ, ಅದು ಜನದ, ಜನಪದದ ಭಾಷೆ ಯಾವತ್ತೂ ಆಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ - ಅದರ ನಿಯಮ-ನಿಷ್ಠುರತೆ, ಜನ-ಸಾಮಾನ್ಯನೊಬ್ಬ ಅನುಸರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗದ perfectionismಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ. ಭಾಷೆಯೊಂದು ಬೆಳೆಯುವುದು ಜನದ ನಾಲಗೆಯಲ್ಲಿ. ಇವತ್ತು ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಬಾಹಿರವಾದ ಪ್ರಯೋಗ ಅಪಭ್ರಂಷವೆನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ನಾಳೆ ಅಪವಾದವೆನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರ್ಷಗಳನಂತರ ಮಾನ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೆ ಇಂಥ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹೊಲ್ಲ. ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅದು ತೀರ ಮಡಿ; ತೀರ ಸುಶಿಕ್ಷಿತರು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ರಚಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಯದ್ವಾತದ್ವಾ ಬೈದಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅದು ಜನಪದದಿಂದ, ಜನಬಳಕೆಯಿಂದ, ಎಟುಕಿನಿಂದ ದೂರ, ಮೇಲೆ ಸರಿದು ನಿಂತದ್ದು. ಭಾಷೆಯೊಂದು ಆಡುನುಡಿಯಾಗಲು ಅದಕ್ಕೆ ಬಳಕೆ ಬೇಕು, ತುಸು ಆಚೀಚೆ ಬಳಸುವ, ಬೀಸುವ ಸಲುಗೆ ಬೇಕು, ನಿಯಮಗಳು ಕಠೋರವಾಗಿರಬಾರದು, ಅಪಭ್ರಂಶಗಳು ನಾಳೆ ನುಡಿಯ ಅಂಗವಾಗೇ ಬೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿರಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ flawlessness ಅನ್ನುವುದು ದೇವತೆಯ ಗುಣವೇ ಹೊರತು ಮಾನವಗುಣವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ದೇವಭಾಷೆಯಾದ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ನಾವು ಮೆಚ್ಚಬಹುದು, ಗೌರವಿಸಬಹುದು, ಆನಂದಿಸಲೂ ಬಹುದು, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಳಿಸಿಕೊಂಡು ದಿನಬಳಕೆಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಉಪಯೋಗಿಸಿಯೂ ಅದರ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟುತನವನ್ನು ಕಾದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಸಾಧುವೂ ಅಲ್ಲ. ಅದು ದೇವರ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೇ ಹೊರತು ನಮ್ಮ ಹತ್ಯಾರುಗಳ ಪೆಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿದಮೇಲೆ ರಾಷ್ಟ್ರಭಾಷೆ ಏಕೆ ನೋಡೋಣ. ನಮ್ಮನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ನಾಡಭಾಷೆಗಳಿವೆ. ತೊಂದರೆ ಬರುವುದು ಇತರ ನಾಡವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಬೇಕಾದಾಗ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ (ideal but not always possible) ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಅವರ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತಾಡುವುದು (ಕನ್ನಡನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ, ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಇತ್ಯಾದಿ). ಆದರೆ ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ನಮಗೊಂದು ಸಂಪರ್ಕಭಾಷೆಯ ಅಗತ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಭಾರತದಂಥಾ ಒಂದು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಒಂದು ಭಾಷೆ ಎಲ್ಲ ನಾಡಿನ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದ ಜನದ ಜೊತೆ ಸಂಪರ್ಕಬೆಸೆಯುತ್ತದೆ? ಕನ್ನಡವೇ? ನಮ್ಮ ಗಡಿ ದಾಟಿದೊಡನೆ ಅದರ ಬಳಕೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಹಿಂದಿಯೇ? ದಕ್ಷಿಣಭಾರತದಲ್ಲಿ, ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹಿಂದಿಯ ಬಳಕೆಯೇ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇಲ್ಲ ("ಓದಿದವರು" ಮಾತಾಡಬಹುದು, ಇರಲಿ). ಇಂಗ್ಲಿಷೇ? ಮತ್ತೆ, ಅದು ಓದಿದವರ ಭಾಷೆ, ಜನಪದದ ಭಾಷೆಅಲ್ಲ (ಕೊನೇಪಕ್ಷ ಭಾರತದಲ್ಲಿ). ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಒಂದು ಸಂಪರ್ಕಭಾಷೆ ಅನ್ನುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾವು ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯನ್ನು "ರಾಷ್ಟ್ರಭಾಷೆ" ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಬಳಕೆ ಇಲ್ಲ. ಅಂದಮೇಲೆ "ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಬಳಕೆ" ಯ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ನಾವು ಕೈಬಿಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಮಾನದಂಡ? ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಬಳಸುವ ಭಾಷೆಯೇ ರಾಷ್ಟ್ರಭಾಷೆ ಅನ್ನುವುದಾದರೆ, ಹಿಂದಿ ಇವತ್ತು ಆ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಬಳಸುವ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅದು ಇಡೀ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ? ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಮಾನದಂಡವನ್ನೂ ಕೈಬಿಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದಮೇಲೆ ರಾಷ್ಟ್ರಭಾಷೆ ಕೇವಲ ಅಲಂಕಾರಿಕ, ಔಪಚಾರಿಕ ಭಾಷೆ ಎಂದಂತಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ಯಾರು ಬಳಸುವರು ಬಿಡುವರು ಅನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲವೆಂದಾಯಿತು. ಹಾಗೆಂದಮೇಲೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕಿಂತ ಅಲಂಕಾರಿಕವಾದ, ಔಪಚಾರಿಕವಾದ ಶಿಷ್ಟಭಾಷೆ ಮತ್ತೊಂದಿದೆಯೇ? ಇನ್ನೇನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದು ನಮ್ಮ ಉನ್ನತ ಪರಂಪರೆಯನ್ನಾದರೂ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದೇ ರಾಷ್ಟ್ರಭಾಷೆಯಾದರೆ ಏನು ತಪ್ಪು? ಪೂಜಿಸಲು, ಮೆರೆಸಲು ತಾನೆ, ಬಳಸಲು ಅಲ್ಲವಲ್ಲ! ಇದು, ನಮಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಭಾಷೆಯೊಂದು ಬೇಕೇಬೇಕು ಅಂದರೆ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಮೂಲಭೂತಪ್ರಶ್ನೆ, ಯಾರೂ ಬಳಸಲಾಗದ, ಬಳಸಬೇಕಿಲ್ಲದ, ಕೇವಲ ಅಲಂಕಾರಕ್ಕಾದ, ರಾಷ್ಟ್ರಭಾಷೆಯೆನ್ನುವ ಭಾಷೆಯೊಂದು ನಮ್ಮಂಥಾ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬೇಕೇ? ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ - ಖಂಡಿತ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಾಡಭಾಷೆ, ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ಹೊರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಂವಹಿಸಲು ಇಂಗ್ಲಿಷು, ಕಲಿಯುವವರಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದು "ಯಾವುದಾದರೂ" ಭಾಷೆ, ತಮಿಳೋ ತೆಲುಗೋ ಹಿಂದಿಯೋ ಸಂಸ್ಕೃತವೋ ಯಾವುದೋ ಒಂದು (ಐಚ್ಛಿಕ), ಇಷ್ಟು ಸಾಕೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.