ಸೂಳೆ ಎಂದರೂ ಸರಿಯೆ ನಲುಗದಿರು, ನನ್ನಮ್ಮನಂತವಳೆ ಸೀತೆ!

ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ರಾಮನನ್ನು ಹೊಗಳಿದ್ದಾರಲ್ವೇ? ಬಿಡಿ, ಈಗ ಸೀತೆಯ ಕಾಲ :-)

ಸುಂದರೇಶ್ ಅವರೆ, ರಾಮಾಯಣದ ಬಗ್ಗೆ ಮಂಸೋರೆಯವರು ಬರೆದ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೋಡಿ; ಆಗ‌ ರಾಮನ ಮತ್ತು ರಾಮಾಯಣದ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಿಂದ ಆಲೋಚಿಸಬಹುದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಅದು ನಾನು ಒಪ್ಪುವ/ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ರೀತಿ ಅದು ನಿಮ್ಮದೂ ಆಗಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ :)) http://sampada.net/blog/%E0%B2%A7%E0%B2%B0%E0%B3%8D%E0%B2%AE-%E0%B2%8E%E0%B2%82%E0%B2%AC-psychopathy/30/11/2011/34421#comment-155812

ಸುಂದರೇಶ್ ಅವರೆ, ಸೀತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಇರುವ ಅನುಕಂಪ ನಿಮ್ಮ ಕವನದಲ್ಲೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಸೀತೆಯ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ಜವಾಬ್ದಾರಳು. ಏಕೆಂದರೆ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಆದರ್ಶವಂತರೆ. ರಾಮ ಆದರ್ಶ ಪುರುಷ, ರಾಜ ಮತ್ತು ಅಣ್ಣನಾದರೆ; ಹನುಮಂತ ಆದರ್ಶ ಸ್ವಾಮಿ ಭಕ್ತ, ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ಭರತ ಮತ್ತು ಶತ್ರುಘ್ಙರು ಆದರ್ಶ ತಮ್ಮಂದಿರು ಹಾಗೆಯೇ ಸೀತೆ ಮತ್ತು ಊರ್ಮಿಳೆಯರು ಆದರ್ಶ ಸತಿಯರು. ಸೀತೆಯನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಬರಬೇಡವೆಂದು ರಾಮ ಹೇಳಿದಾಗ ಆದರ್ಶ ಸತಿಯಾದವಳು ಗಂಡನ ನೆರಳಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಅವನೊಡನೆ ವಾದ ಮಾಡಿ ವನವಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. ನೀವೆಂದಂತೆ ರಾವಣ ಅವಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಮಿಷಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡಿದಾಗ ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ಒಲಿಯ ಬಹುದಿತ್ತು ಅಲ್ಲೇನೂ ಅವಳನ್ನು ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಲು ರಾಮನಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಇದು ಸೀತೆ ಆಯ್ದುಕೊಂಡ ಮಾರ್ಗ ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವಳ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕುರಿತು ನಾವು ಹೊಗಳುತ್ತಿರುವುದು. ಅವಳು ತುಂಬು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದಾಗ ಲಕ್ಷ್ಮಣನನ್ನು ಗದುರಿಸಿ ತನ್ನ ತೌರುಮನೆಗೆ ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತು; ಎಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕಾಗಿ ಬರಬಹುದೋ ಎಂದು ಹೆದರಿ ಅವಳು ಆ ರೀತಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಭಾರತದ ಆದರ್ಶ ನಾರೀಮಣಿ ಮತ್ತು ಪತಿವ್ರತಾ ಶಿರೋಮಣಿ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀವೆಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಅವಳಿಗ್ಯಾವ ಶಾಪವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇವಳ ಜೀವನವೂ ರಾಮನಂತೆಯೇ ಆದರ್ಶಪಾಲನೆಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿತ್ತಲ್ಲವೆ. ಇವಳ ಬದುಕು ಕೂಡ ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿ ಕೊಡುವುದು ನಾವು ಆದರ್ಶವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪಾಲಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪಾಲಿಸಿದರೆ ಎಂತೆಂಥಹ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗ ಬಹುದೆನ್ನುವುದನ್ನು. ಅವಳು ಭೂ ಮಾತೆಯ ಒಡಲನ್ನು ಸೇರುವುದು ತನ್ನ ಅತಿಯಾದ ಆದರ್ಶದಿಂದಾಗಿ ತಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದಲೆಂದೇ ಅಲ್ಲವೇ?