ಹಸಿರು ಕ್ಷಣಗಳು
(ಗುಲ್ಜಾರರ ‘ಸಬ್ಜ ಲಮ್ಹೇ’ ಕವನದ ಅನುವಾದ)
- ಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾಂತ ಇಟ್ನಾಳ
ಬಿಳಿಯ ಹದ್ದೊಂದು ಅಯಾಸಗೊಂಡು ಕೆಳಗಿಳಿದಾಗ
ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗೆ ಹೇಳುತಿಹುದು
ಎತ್ತರದ ಮರಗಳ ಹಳೆಯ ಕಥೆಗಳನು
ಅಲ್ಲೊಂದು ಬಹುಎತ್ತರದ ದೇವದಾರ ಮರವಿತ್ತು, ಮೊದಲು,
ಅದು ಮೋಡಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಎಲೆಗಳಿಗೆ ರುಮಾಲಿನಂತೆ ಸುತ್ತುತ್ತ,
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶಾಲಿನಂತೆ ಮೈತುಂಬ ಹೊದೆಯುತಿತ್ತು,
ತಡೆದು ಗಾಳಿಯನ್ನು, ಬಾಹುಗಳಿಂದ-
ಅತ್ತಿತ್ತ ತೂಗುತ್ತ, ಅದಕೆ ಹೇಳುತಿತ್ತು,
ಈ ಕಾಲುಗಳು ನೆಲೆಯೂರದಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೇ ಬರತಿದ್ದೆ!
ಅದೋ ಅಲ್ಲಿ ಬೀಟೆ ಇತ್ತು, ಜಾಲಿಗಿಂತ ತುಸು ಮುಂದೆ,
ಬಲು ತಿಕ್ಕಾಡುತಿದ್ದವು ಅವೆರಡು-
ಆದರಿದು ಸತ್ಯ, ಜಾಲಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿತ್ತು ಅದರೆತ್ತರಕೆ,
ಇಂಪಾದ ಸಿಳ್ಳು ಹೊರಟಾಗ, ಬೀಟೆಯ ಕೊರಳಿಂದ,
ಬಾನಾಡಿಗಳು ರೆಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಅದರ ನಕಲು ಮಾಡುತಿದ್ದವು!
ಅಲ್ಲೊಂದು, ಮಾವು ಸಹವಿತ್ತು
ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಕೋಗಿಲೆ, ಎಷ್ಟೊ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರತಿತ್ತು,
ಹೂಬಿಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ-
ಅಲ್ಲಿ, ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಸಂಕೇಸರಗಳಲ್ಲಿ , ಈಗ ಉಳಿದಿರುವುದೊಂದೇ,
ಅದು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದೆ, ತನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ, ಕೊರೆದ ಹೆಸರನ್ನೇ-
ಅಲ್ಲೊಂದು ಬೇವಿತ್ತು,
ಚಂದಿರನ ಜೊತೆಗದು ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿತ್ತು-
ಅದರೆಲೆಗಳೆಲ್ಲ ನೀಲಿಯಾಗುತಿದ್ದವು, ನಾಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ!
ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆ ಕಡೆಯ, ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ,
ಗಿಡಗಿಳಿದ್ದವು ಗುಂಪಾಗಿ, ನೀಳ ಉಸಿರಾಡುತಿದ್ದವು,
ಆದರೀಗ ಕಾಣದೊಂದೂ, ಆ ಬೋಳು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ!
ನೋಡಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಆ ಮೈದಾನದ ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ,
ಆಲದ ಬೊಡ್ಡೆಗಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದೊಂದು, ಸಂಪಿಗೆ ಇರತಿತ್ತು
ಎಲ್ಲಿಂದ ಕಡಿದೊಯ್ದರೋ, ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಹಾಲು ಒಸರುತಿತ್ತು,
ಅದೆಷ್ಟೋ ತುಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಗಿತ್ತು, ನತದೃಷ್ಟೆ, ತನ್ನದೇ ಕಾಡಿನಿಂದ!
ಬಿಳಿ ಹದ್ದೊಂದು ಒಣ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು
ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗೆ ಹೇಳುತಿಹುದು, ಎತ್ತರದ ಮರಗಳ ಹಳೆಯ ಕಥೆಗಳನು
ಅವುಗಳನ್ನು ಈ ಸಣ್ಣ ಮನುಷ್ಯನು ಕಡಿದು, ಕೆಡವಿ,
ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ,
ಉರಿಸುತಿಹನು!
ಕೃಪೆ : ಗುಲ್ಜಾರ ಸಾಹಬ್
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ (3)