ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ತಂಪಲಿ  

ನಸುಗಪ್ಪಿನ ಸೊಂಪಲಿ 

ಪ್ರಣಯಕಂತ  ಸನಿಹ 

ಬಾರದಿರೋ ಇನಿಯ 

ಸೋತು ಹೋಗುವೆನು ನಿನ್ನಲಿ. 

 

ಆ ಕುಡಿ ಮೀಸೆಯ ಅಂಚಲಿ  

ನೂರಾಸೆಯು ಬಲಿತಿಹುದು 

ಬಲ ತೋಳಿನ ಬಂದಿಯಲಿ 

ನನ್ ಬಳಸೋ ಸಂಚಿಹುದು 

ದೂರದಿ ನಿಲ್ಲು ; ಕರಗಿದೆ ಕಲ್ಲು 

ಸೋತು ಹೋಗುವೆನು ನಿನ್ನಲಿ. 

 

ಬರಸೆಳೆಯೋ ನೋಟದಲಿ 

ಜಡ ಮನಸೇ ನಡುಗಿಹುದು 

ಬರಿ ಮಾತಿನ ಮೋಡಿಯಲಿ 

ಮೈ ಮನವೇ ಮರೆತಿಹುದು  

ಆವರಿಸದಿರು ನನ್ನೊಡಲ; ಬಿಸಿಯುಸಿರೊಳು ಬೆರೆತು 

ಸೋತು ಹೋಗುವೆನು ನಿನ್ನಲಿ.