ವಸಂತ

ವರುಷದ ಮೊ

ದಲ ಕವನ ಬರೆ

ದಭಿಮಾನ

ದಿನಕರನ

ಧೀರ್ಘಪಯಣ ಮರಿ

ನವಿಲ ಯಾನ.

ಹಿಗ್ಗಿದ ಹಗ

ಲು ಕಳೆದ  ದಿನಗ

ಳದೇ ನೆನಪು.

ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಲಿ

ನರಿಯೊಂದು ನಾಗರಿ

ಕನಾಯಿತಂತೆ

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ  ನಿ

ದ್ದೆ ತಿಳಿದೆದ್ದಾಗ ಕ

ತ್ತಲ ಹೊದಿಕೆ.

ಗನ್ನೇರು ಮರ

ಬೆಳ್ಳಿ ಬೆಳದಿಂಗಳು

ಕನ್ನೆಯ ನಗು

ಬೇಸಗೆ

ಅತಿಥಿ ಬರ

ಲಿಲ್ಲ. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ

ಅರಳಿತು ಹೂ.

ಅರಳಿದ ಹೂ

ದಳ ಉದುರಿ ಒಂದ

ರ ಮೇಲಿನ್ನೊಂದು.

ಚಪ್ಪಲಿ ಕೈಯ

ಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನದಿ ದಾ

ಟುವುದು ಚಂದ

ಕಲ್ಲುಕುಟಿಗ

ನ ಉಳಿಗೆ ಹೊಳೆನೀ

ರ ತಂಪು ಸ್ನಾನ.

ಕೋಗಿಲೆಯೊಂದು

ರಸಿಕನೂರಿನಲಿ

ಹಾರಾಡಿಹುದು.

ಸಂಜೆಯ ಗಾಳಿ

ಕೊಕ್ಕರೆ ಕಾಲ್ಗಳಲಿ

ನೀರ ಸಿಂಚನ

ಕಾಡಗುಲಾಬಿ

ಅರಳಿದೆ ನಾ ಹಿಡಿ

ದೆ ಊರ ದಾರಿ.

ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದ

ರೂ ಹೊಳೆಯ ನೀರಿನ

ಲಿ ಚಂದ್ರಬಿಂಬ

ವರ್ಷ

ಕಳೆದ ವರು

ಷಕ್ಕಿಂತ ಈ ವರುಷ

ಒಂಟಿಯೇ  ನಾನು?

ಒಂಟಿಯಾಗಿರು

ವುದು ವರ್ಷಕಾಲದ

ಸಂತಸವೇನು?

ಈ ಊರ ಹಾದಿ

ಯ ಮೇಲೆ ಆಗಸದೆ

ಚಂದ್ರನ ಯಾನ

ಚಳಿಗಾಲ

ಇಂದು ಮಲಗು

ಹೊಸ ವರುಷ ನಾಳೆ

ಯ ಮಾತಲ್ಲವೇ?

ಚಳಿಗಾಲದ

ಮಳೆಗಾಳಿಗೆ ಒದ್ದೆ.

ನಿಶ್ಯಬ್ದ ಸದ್ದು.

ಹಳೆಯ ಕೊಳ

ಆಲಿಕಲ್ಲಿನ ಮಳೆ

ಮುಳುಗು ಹಕ್ಕಿ