ಸ್ಪೆಶಲ್ ಆಫೀಸರ್ ಭರಮಪ್ಪ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದ್ದ ವಿಷಯ. ನಾನು ಅವರ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮುದ್ದೆ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನು ಬಂದ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಕಾಲೇಜಿನ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಹೊರಗೆ ಇದ್ದ ಗಾಡಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟರು ಭರಮಣ್ಣ. ರಸ್ತೆ ಬದಿ ತಿನ್ನಲು ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಿದ್ದೆ. 

ಅದಕ್ಕೆ ಭರಮಣ್ಣ, 

“ನಾವೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ತಿರುಗುತ್ತೇವೆ, ಎಲ್ಲ ತಿನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾದ್ವು - ಒಂದು ಸಾರೀನೂ ಜ್ವರ ಬಂದಿಲ್ಲ”  ಎಂದರು. 

ನನಗೂ ಅದು ಸರಿ ಎನಿಸಿತು. “ಇಮ್ಯೂನಿಟಿ ಬೆಳೆಯೋದೇ ಹೊರಗೆ ತಿಂದರೆ” ಎಂಬ ಭರಮಪ್ಪನವರ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತ ನಾನೂ ಅವತ್ತು ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ತಟ್ಟೆ ಇಡ್ಲೀನೇ ತಿಂದುಬಿಟ್ಟೆ. 

ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ನನಗೇನೂ ಜ್ವರ ಬರಲಿಲ್ಲ. 

ಆದರೆ ಅದಾದ ಒಂದು ವಾರಕ್ಕೆ ಭರಮಣ್ಣ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ “ಹುಷಾರಿಲ್ಲ ಸಾರ್. ಜ್ವರ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ” ಎಂದು ಕೀರಲು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು. 

“ಇದೇನು ಭರಮಣ್ಣ, ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ತಿಂತೀವಿ. ನಮಗೆ ಜ್ವರ ಎಲ್ಲ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಎಂದವರು ನೀವು. ನಿಮಗೇ ಜ್ವರ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲ” ಎಂದೆ. 

“ಏನು ಮಾಡೋದು ಸಾರ್. ಕಳೆದ ವಾರ ನನಗೆ ಪ್ರಮೋಶನ್ ಆಯ್ತಲ್ಲ. ಹೊಸ ಸಾಹೇಬ್ರು. ತುಂಬ ಕಟ್ನಿಟ್ಟು. ಒಂಚೂರೂ ಪುರ್ಸೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಹೋಗ್ತಿದೀನಿ. ರಾತ್ರಿ ಲೇಟಾಗಿ ಮಲ್ಕೊಳ್ತಿದೀನಿ. ತುಂಬಾ ಟೆನ್ಶನ್ನು ಸಾರ್” ಎಂದು ಅವರ ಅನಾ(ಆ)ರೋಗ್ಯದ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದರು.