ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ದಟ್ಟೈಸಿ, ಮೊದಲ ಮಳೆ ಹನಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬರುವ ಆ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳವಿದೆಯಲ್ಲ? ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಮಾಂತ್ರಿಕತೆ. ಅದು ಕೇವಲ ವಾಸನೆಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಟೈಮ್ ಮೆಷಿನ್ ಇದ್ದಂತೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಥಟ್ಟನೆ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಿಗೋ, ಮರೆತುಹೋದ ಯಾವುದೋ ಪಯಣದ ಕ್ಷಣಗಳಿಗೋ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರಯಾಣವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಹೊಸ ಜಾಗಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೂ ಅದೊಂದು ದಾರಿ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಳೆಗಾಲದ ಪ್ರಯಾಣಗಳಿಗೂ, ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿದೆ.

ಮಳೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶುರುವಾಗುವ ಪಕೋಡ, ಬಜ್ಜಿ, ಬೋಂಡಾದ ಘಮ. ಜೊತೆಗೆ ಶುಂಠಿ, ಏಲಕ್ಕಿ ಹಾಕಿದ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ. ಆಹಾ! ಈ ಸಮ್ಮಿಲನಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಈ ರುಚಿ ಕೇವಲ ನಾಲಿಗೆಗೆ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆದಕುತ್ತದೆ. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಬಿಸಿ ಪಕೋಡ ಸವಿಯುವಾಗ, ಥಟ್ಟನೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನ ಯಾವುದೋ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಟೀ ಅಂಗಡಿ. ಅಲ್ಲಿ ದಟ್ಟ ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೇರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕುಡಿದಿದ್ದ ಆ ಶುಂಠಿ ಚಹಾದ ರುಚಿ ಮತ್ತೆ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಚಹಾದ ಜೊತೆ ತಿಂದ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಬಜ್ಜಿಯ ಖಾರ ಇವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ. ಪ್ರಯಾಣವೆಂದರೆ ಇದೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಕಣ್ಣುಗಳು ನೋಡಿದ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆಯೂ, ನಾಲಿಗೆಯೂ ಅಚ್ಚಳಿಯದಂತೆ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು.

ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ, ಒಮ್ಮೆ ಆಗುಂಬೆಯ ಘಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಬೈಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಶುರುವಾದ ಮಳೆ. ಮುಂದೇನೂ ಕಾಣದಷ್ಟು ದಟ್ಟ ಮಂಜು, ಜೊತೆಗೆ ಮೈಕೊರೆಯುವ ಚಳಿ. ಹತ್ತಿರದ ವ್ಯೂ ಪಾಯಿಂಟ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಶೆಡ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ನಿಂತಿದ್ದೆವು. ಆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಅನುಭವ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಆ ಆರ್ಭಟದ ಮುಂದೆ ನಾವೆಷ್ಟು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಎಂದು ಅರಿವಾದ ಕ್ಷಣ. ಆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದು ತೊಪ್ಪೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಅನುಭವ ನೀಡಿದ ರೋಮಾಂಚನ ಇಂದಿಗೂ ಮಾಸಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ಥಳಗಳು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಬಾದಾಮಿಯ ಕೆಂಪು ಕಲ್ಲಿನ ಗುಹೆಗಳು ಮಳೆಗೆ ತೊಳೆದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಂಪಾದಂತೆ, ಹಂಪಿಯ ಕಲ್ಲಿನ ರಥ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಹೊಸ ಹೊಳಪು ಪಡೆದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದ ಆ ಸ್ಮಾರಕಗಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮಳೆಯ ಸಂಗೀತ ಕೇಳುವುದಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಧ್ಯಾನ, ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಮಳೆ ಹನಿಯೂ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಸರು, ಜಿಗಣೆಗಳ ಕಾಟ, ಹಾದಿ ಮಧ್ಯೆ ಸಂಚಾರಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಹೀಗೆ ನೂರೆಂಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಇದನ್ನು ಮೀರಿದ ಒಂದು ಸೌಂದರ್ಯವಿದೆ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿ ನಿಂತ ಮರಗಳೆಲ್ಲಾ ಮೈದುಂಬಿ ಹಸಿರು ಸೀರೆಯುಟ್ಟಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಬಂಡೆಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಹೊಸದಾಗಿ ಜಲಪಾತಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ವೈಭೋಗದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ದರ್ಶನ ನೀಡುವುದು ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲೇ. ಮಳೆಗಾಲದ ಪ್ರಯಾಣ ನಮಗೆ ಸಹನೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಿದ್ದಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಯೋಜನೆಯಂತೆಯೇ ನಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಹಠವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಸಾಗುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಜಿನುಗುವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ, ಬಿಸಿ ಮೆಕ್ಕೆಜೋಳದ ತೆನೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಪಯಣದ ಖುಷಿಯೇ ಬೇರೆ.

-ಶಿವರಾಜ ಸೂ. ಸಣಮನಿ, ಮದಗುಣಕಿ

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ತಾಣ