ಇದು ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕವನ ಬರೆದ ಕಥೆ. ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಬಹಳವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದ ಹಲವು ಕವಿಗಳ್ಳಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಯುತ ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ರಾಮಚಂದ್ರ ಬೇಂದ್ರೆಯವರನ್ನು ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ಮರಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಬೇಂದ್ರೆಯವರ "ಅನ್ನ ಯಜ್ಞ" ಪದ್ಯ ನನ್ನನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು. ಆ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಮ್ಮುವ ಅದಮ್ಯವಾದ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಕಳಕಳಿ ,ಎಂಥವರಲ್ಲೂ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳದ್ದು. ಅಲ್ಲದೆಯೆ ಆ ಕವನದ ಆರ್ದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿ ಬಹಳ ಕಾಲ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರದೆ ಇರಲಾರದು.
ಶ್ರೀಯುತ ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ಕನ್ನಡದ ವರಕವಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬಿತ್ತಿದ ಮಹಾಪುರುಷ. ಆ ಬಿರಿದ ಕೂದಲುಗಳು, ಜೀವನದ ಸುಖ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆಯೆ ಆ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಮಂದಹಾಸ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಜಯಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಸಾಧಕನಂತೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಒಂದು ಮಹಾನ್ ಚೇತನದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದೆ. ಆ ಕವನದಲ್ಲೆಲ್ಲ " ಅನ್ನ ಯಜ್ಞ" ದ ಪ್ರೇರಿತ ಪದಗಳ ಬಳಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತು ಹೇಗೋ ನಾನೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ಎಷ್ಟೇ ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಆ ಮೊದಲನೇ ಕವನ ನೆನೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಸುಳಿಯುವ ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಮುಖ, ನನ್ನ ಮನಸನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.