"ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಯ್ತು, ಏಳ್ರೋ ಮೇಲೆ" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಲೇ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಿದಳು ವನಜ. ಕೂಗು ಗೋಡೆಗೆ ಬಡಿದು ವಾಪಸ್ ಬಂದಂತಾಯಿತೇ ಹೊರತು ಒಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳ ಕಿವಿಗೆ ತಾಗಿದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. "ಏಳಲೇಬೇಕಾ" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತೆ ಇಬ್ಬರೂ ಇನ್ನೂ ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮುದುರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಮಹೇಶ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸರದಿಯಂತೆ ಅಲುಗಾಡಿಸಿ "ಏಳಿ, ಏಳಿ" ಎಂದ. ಪ್ರಯೋಜನ ಸೊನ್ನೆ.

ಕೊನೆಗೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಎದ್ದರು — ಆದರೆ "ಎದ್ದಿದ್ದೇ" ಒಂದು ಸಾಧನೆ ಎಂಬಂತೆ, ಮುಂದೇನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರು. ಕೈಗೆ ಹಾಲಿನ ಲೋಟ ಬಂದಿತು, ಕಣ್ಣು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟಂತೆಯೇ ಗುಟುಕರಿಸಿ ಲೋಟವನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಯಿತು. ಸಮಯ ಸರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಈ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಗಡಿಯಾರದ ಜೊತೆ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲದಂತಿತ್ತು.

ಮಗಳನ್ನು ಚಲನೆಗೆ ತರಲು ಮಹೇಶಗೆ ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು. ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಕೆಟ್ಗೆ ನೀರು ಬಿಟ್ಟು "ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗು" ಎಂದ. ಈಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಯಿತು — ಇದು ಬರೀ ಮಾತಲ್ಲ, ಇದು ಸಮಯದ ಜೊತೆ ಕಟ್ಟಿಬಿದ್ದ ಕೆಲಸ. ನೀರು ತುಂಬುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಚೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತೆ ಅಪ್ಪನ ಬೈಗುಳ ಬರುತ್ತದೆ. ಮಗಳು ಎದ್ದಳು. ಮಗನನ್ನು ಏಳಿಸಲು ಬೇರೊಂದೇ ಅಸ್ತ್ರ — ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಆ್ಯಪ್ ನಿಂದ ಟಿವಿ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ್ದೇ ತಡ, ಪರದೆ ಕಪ್ಪಾಗುತ್ತಲೇ ಅವನಿಗೂ ಎಚ್ಚರ.

ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ ಇಷ್ಟೇ: ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮುಂದೆ ತಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಚ್ಚರ ಆದದ್ದೇ ಒಂದು ಗುರಿ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ. ಎದ್ದ ಮೇಲೆ ಏನು — ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಸಹಜವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಆಕರ್ಷಕವಾದ ಟಿವಿಯ ಕಡೆಗೆ ಜಾರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬಕೆಟ್ ನೀರಿನಂತ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ, ಸಮಯಬದ್ಧ ಕೆಲಸ ಎದುರಿಗಿಟ್ಟ ಕೂಡಲೇ ಆ ಜಡತ್ವ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ದೊಡ್ಡವರಿಗೂ ಇದೇ ಕಥೆ

ಇದನ್ನ ಬರೀ ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ ಎಂದು ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವಂತಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡವರ ಮನೆಯೊಳಗೂ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೂ ಇದೇ ನಾಟಕ ಪ್ರತಿದಿನ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ — ಪಾತ್ರಗಳಷ್ಟೇ ಬದಲು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ "ಏನು ಮಾಡಬೇಕು" ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇಲ್ಲದವರು ಫೋನ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೆ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ — ಮಕ್ಕಳು ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಂತೆಯೇ. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಡೆಡ್ಲೈನ್ ಇಲ್ಲದ ಕೆಲಸ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಪೆಂಡಿಂಗ್ ಆಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಅದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ "ನಾಳೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೀಟಿಂಗ್" ಎಂಬ ಬಕೆಟ್ ನೀರು ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೇ ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸೋಮಾರಿತನವಲ್ಲ — ಇದು ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಏನೆಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯ ಕೊರತೆ.

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಂತ ಗಡಿಯಾರವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಟ್ರಿಗರ್ ಬೇಕು — ಬಕೆಟ್ ನೀರಿನ ಸದ್ದೋ, ಟಿವಿ ಆಫ್ ಆದ ಕತ್ತಲೆಯೋ, ಅಥವಾ ಒಂದು ಪಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಸಾಲೋ. ಟ್ರಿಗರ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಜಡವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ; ಒಂದು ಇದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಚಲನೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಪರಿಹಾರ: ಒಂದು ಟುಡು ಲಿಸ್ಟ್ ಇಲ್ಲಿ ಟುಡು ಲಿಸ್ಟ್ ಎಂಬುದು ಬರೀ ಒಂದು ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲ — ಅದು ಮಹೇಶನ ಬಕೆಟ್ ನೀರಿನಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ "ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಇದು" ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಒಂದು ಸಾಧನ. ದೊಡ್ಡ, ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಗುರಿಗಳ ಬದಲು — "ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಇಷ್ಟು ಮಾಡು" ಎಂಬಂತೆ ಚಿಕ್ಕ, ಸ್ಪಷ್ಟ, ಸಮಯಬದ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಾಗಿ ಒಡೆದಿಟ್ಟರೆ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಟಿವಿಯ ಆಕರ್ಷಣೆಗೆ ಬೀಳುವ ಬದಲು ಪಟ್ಟಿಯ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನ ಕಡೆಗೆ ಕೈ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಮೂರು ಸಣ್ಣ ಟ್ರಿಕ್ ಗಳು ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ: ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿಯೇ ಬರೆದಿಡುವುದು — ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಯೋಚಿಸುವ ಜಡತ್ವವನ್ನೇ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಅತಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರುವುದು — "ವರದಿ ಬರೆಯುವುದು" ಅಲ್ಲ, "ವರದಿಯ ಮೊದಲ ಪ್ಯಾರಾ ಬರೆಯುವುದು" — ಬಕೆಟ್ ಗೆ ಒಂದೇ ಸಲ ನೀರು ತುಂಬುವ ಬದಲು, ಮೊದಲ ಹನಿ ಬಿದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಚಲನೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಇಡುವುದು — ಪಟ್ಟಿ ಫೋನಿನೊಳಗೆ ಹೂತುಹೋಗದೆ ಎದುರಿಗೆ, ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇದ್ದರೆ ಅದೇ ಒಂದು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಆ್ಯಪ್ ಆಫ್ ಆದ ಟಿವಿಯಷ್ಟೇ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ.

ಕೊನೆಗೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ದೊಡ್ಡವರಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇಷ್ಟೇ — ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಕೆಟ್ ನೀರು ಬಿಡುವವರು ಬೇರೊಬ್ಬರಿರುತ್ತಾರೆ; ದೊಡ್ಡವರು ತಮ್ಮ ಬಕೆಟ್ಗೆ ತಾವೇ ನೀರು ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಟುಡು ಲಿಸ್ಟ್ ಎಂಬುದು ಆ ಸ್ವಯಂ-ನಿರ್ಮಿತ ಬಕೆಟ್ ನೀರೇ.