ಭಾವ ಇದ್ದರೆ ಕ್ಷಮಾಯಾಚನೆಗೂ ಇರಬಹುದರ್ಥ!

ಅಕ್ಷರಶಃ ನಿಜ ಹೆಗಡೆಯವರೇ

ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ, ಸುರೇಶ ಹೆಗ್ಡೆಯವರೇ. ಸುಮಾರು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆಯೊಂದು ನೆನಪಾಯಿತು. ನಾನು ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಸಲುವಾಗಿ ಹಿರಿಯ ನ್ಯಾಯವಾದಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು (ಅವರು ಪರಿಚಯದವರೇ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ) ಭೇಟಿಯಾಗಿ (ಕೋರ್ಟಿನ ಕೆಲಸವಲ್ಲ, ಅವರು ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕೆಲಸ) "ನಿಮ್ಮಿಂದ ಒಂದು ಸಹಾಯವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರು ಒರಟಾಗಿ "ನನಗೆ ಬಹಳ ಕೆಲಸವಿದೆ, ಪೀಠಿಕೆ ಬೇಡ, ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿ" ಎಂದ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅವರಲ್ಲಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು "ಸಾಯಂಕಾಲ ಬರುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟೆ. ನಾನು ಆಗತಾನೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಲಾಯರರ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡಿಸಬಾರದೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು "ಅವರ, ಕಕ್ಷಿಗಾರರ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯ ಹಾಳು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ" ಕ್ಷಮಿಸಲು ಕೋರಿ ಪತ್ರ ಬರೆದು ನನ್ನ ಸಹಾಯಕರ ಮೂಲಕ ಅವರಿಗೆ ಕಳಿಸಿದೆ. ಮರುದಿನ ಅವರಿಂದ "ತಾವು ವಿನಾಕಾರಣ ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸಲು" ಕೋರಿ ಅವರೂ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದರು. ನಂತರ ನಾನು ಅವರ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಸ್ನೇಹ ಹಾಳಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕ್ಷಮೆ ಕೋರಿದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೂ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮೂಡಿತ್ತು!