ಹೀಗೂ ಒಂದು ಕವಿತೆ…

ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಇದ್ದಿದ್ರೆ 

ಮುಂಜಾನೆ ದಿಂಬು 

ನನ್ನ ಬಣ್ಣ ಬಯಲು 

ಮಾಡಿರುತ್ತಿತ್ತು..

ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕಾಸು ಸಿಕ್ರೆ 

ನಾನೇ ಕರೋಡ್ಪತಿ 

ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಧ್ವನಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ

ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಶಾಂತಿ ಭಗ್ನವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು

ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕೂಲಿ ಸಿಗುವಂತಿದ್ದರೆ,

ಕುಬೇರನ ಸಂಪತ್ತೂ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸುರಿಯಲು ಸಾಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣವಿದ್ದಿದ್ದರೆ,

ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನ್ನ ದಿಂಬು ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು;

ಮನದ ಗಾಯಗಳು ಮಾಯುವ ಮೊದಲೇ,

ನನ್ನ ಮೌನವು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಹರಾಜಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

​ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣವಿದ್ದಿದ್ದರೆ,

ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಕೆಳಗೆ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೆರೆಯೇ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು;

ನಾನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ನೋವಿನ ಕಲೆಗಳು,

ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

​ನೀರಂತೆ ಇರುವುದಕ್ಕೇ ಈ ಕಣ್ಣೀರು ಪವಿತ್ರ,

ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳದ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ವಿಚಿತ್ರ;

ಬಣ್ಣ ಬಯಲಾಗುವ ಭಯವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣವೇ,

ಒಂಟಿತನದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಮಿತ್ರ.

​ಬಣ್ಣವಿದ್ದರೆ ಅದು ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು,

ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿದೆ;

ಸುರಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹನಿಯೂ ಈಗ,

ನನ್ನ ಆಳದ ನೋವಿಗೆ ಅನಾಮಧೇಯ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.

ಲೋಕದ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ನಗು ಅಡಮಾನ,

ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋವಿನ ಸಮ್ಮಾನ;

ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಬಣ್ಣವೇನಾದರೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ,

ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ವರ್ಣ!

​ಬೆಳಕಿನಲಿ ನಗುವ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿಹೆ,

ಇರುಳಿನಲಿ ದಿಂಬಿಗೆ ಕಂಬನಿ ಸುರಿಸುವೆ;

ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿಗಳು ಮುತ್ತಾಗುವಂತಿದ್ದರೆ,

ನಾನೇ ಈ ಧರೆಯ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತೆ!

-ನೀಲು

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ತಾಣ