ಒಂದು ಹಣ್ಣು — ಒಂದು ಕಾಲಯಂತ್ರ (ಟೈಮ್ ಮೆಶೀನ್). ಬಾಯಲ್ಲಿ ಆ ಸಿಹಿ-ಒಗರಿನ ಮಿಶ್ರ ರಸ ಒಡೆದ ಕ್ಷಣ — ನೀವು ೨೦೨೬ರಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಮತ್ತೆ ಎಂಟು ವರ್ಷದ ಆ ಹುಡುಗ! ಶಾಲೆಯ ಚೀಲ ಬೆನ್ನಿಗೆ ತೂಗುತ್ತಿದೆ, ಸಂಜೆಯ ಬಿಸಿಲು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ, ಊರಿನ ಸದ್ದು ದೂರದಿಂದ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಮುಳ್ಳಿನ ನಡುವೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತೀರಾ... ಗೊನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು, ಗೊನೆ ಎಳೆದದ್ದಾಯಿತು! ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ಆ ತೃಪ್ತಿ, ಬೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದ ಚಿಕ್ಕ ರಕ್ತದ ಚುಕ್ಕೆ, ಚಡ್ಡಿಯ ಜೇಬನ್ನು ಈಚಲು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ನಡೆದ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು — ಇವೆಲ್ಲದರ ಚಿತ್ರಣ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಕಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತದೆ!

ಆಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಎಷ್ಟೇ ಗದರಿಸಲಿ, ಅಮ್ಮ ಅದೆಷ್ಟೇ ಸಾರಿ “ಬೇಡ” ಎನ್ನಲಿ, ಮುಂದಿನ ಬೇಸಿಗೆಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಈಚಲು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೇ! ಎಂದಿನವರೆಗೆ ಆ ಮರ ಇರುತ್ತಿತ್ತೋ — ಎಂದಿನವರೆಗೆ ಆ ಮುಳ್ಳಿನ ನಡುವೆ ಸಿಹಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತೋ — ಅಂದಿನವರೆಗೆ ಆ ಬಾಲ್ಯವೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಈಚಲು ಬರೀ ಹಣ್ಣಿನ ಮರವಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಜೀವನಾಧಾರ. ಅದರ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಚಾಪೆ, ಬುಟ್ಟಿ, ಬೆಲ್ಲದ ಗೊಬ್ಬೆ, ಬೀಸಣಿಗೆಯನ್ನು ಹೆಣೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಕಾಂಡದಿಂದ ತೆಗೆದ ರಸವನ್ನು ಕುದಿಸಿ "ಈಚಲ ಬೆಲ್ಲ" ಎಂಬ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಜಾತಿಯ ಬೆಲ್ಲವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂಗಾಲದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ "ಖೇಜುರ್ ಗುಡ್" ಎಂದರೆ ಇದೇ ಈಚಲು ಬೆಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಈ ಮರ — ನಾವು ಗಮನಿಸದ ಒಂದು ಪೂರ್ಣ ಕಾಟೇಜ್ ಉದ್ಯಮ, ತನ್ನಲ್ಲೇ ಒಂದು ಜೈವಿಕ ಚಕ್ರ! ಹಣ್ಣಿಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಎಲೆಗಳಿಗಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ, ರಸಕ್ಕಾಗಿ ಪುರುಷರಿಗೆ — ಹೀಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲ. ಇಂಥ ಸಮಗ್ರತೆ ಆಧುನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾವ ಮರದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ?

ಈಗ ಊರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಈಚಲು ಮರಗಳು ಎಷ್ಟು ಉಳಿದಿವೆ? ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಬಂದಮೇಲೆ ಬದುಗಳು ಚೌಕವಾದವು. "ನಿಮ್ಮ ಬದುವಿನ ಆ ಮುಳ್ಳಿನ ಮರ ತೆಗೆಸಿಬಿಡಿ, ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ" ಎಂಬ ಒಂದು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಲಹೆಗೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಆ ಮರಗಳು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದವು. ಅವುಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಸಿಮೆಂಟ್ ಕಲ್ಲು, ತಂತಿ ಬೇಲಿ, ಬೋರ್‌ವೆಲ್‌ನ ಪೈಪುಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿವೆ. ಇನ್ನು ಜೆಸಿಬಿ ಬಂದ ಮೇಲಂತೂ ಎಲ್ಲವೂ ನೆಲಸಮ! ಈಚಲು ಇರಲಿ, ಬೇಲಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಕವಳೆ, ಕಾರೆ, ಸೀಮೆ ಹುಣಸೆ — ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾದವು. ಹುಣಸೆ ಮರಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಡದ ಕಾಲವಿದು.

ಆದರೆ, ಯಾರೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಈ ಮರಗಳಿಗಾಗಿ ಶೋಕಾಚರಣೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಒಂದು ಈಚಲ ಮರಕ್ಕಾಗಿ ಯಾರೂ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲಿಲ್ಲ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೇಖನಗಳೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಮರಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾಶವಾದದ್ದು ಬರೀ ಮರಗಳಲ್ಲ — ಆ ಬದುಗಳ ಮೇಲೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಿಪೀಲಿಕಗಳು (ಇರುವೆಗಳು), ಗೊನೆಯಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಗುಬ್ಬಿಗಳು, ಆ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ ಎತ್ತುಗಳು, ಎಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಳಿಲುಗಳು... ಅದೊಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಣ್ಣ ಜೈವಿಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು!

ಮಾಯವಾದ ಆ ಮರಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು — ಆ ಮುಳ್ಳುಗಳ ನಡುವೆ ಕೈಹಾಕಿ, ಬೆರಳು ಗೀಚಿಸಿಕೊಂಡು, ಗೊನೆ ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಇಡೀ ತಲೆಮಾರಿನ ಸೊಗಸಾದ ಬಾಲ್ಯದ ಅನುಭವವನ್ನು.