ಮರೆಯಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ‌ ನೆನಪುಗಳೇಕೆ ಇ೦ದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ? ರಾಮನಿಲ್ಲದ‌ ಬದುಕ‌ ಬಾಳಲು ಮನಸ್ಸೇಕೆ ಈ ಪರಿ ಹಿ೦ದಡಿಯಿಡುತ್ತಿದೆ.

ಅಗ್ನಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯ‌ ನ‌೦ತರವೂ ಅನ್ಯರ‌ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ‌ ತೊರೆದ‌ ರಾಮನಿಗೇಕೆ ನನ್ನ್ನ‌ ಮನ‌ ಈ ಪರಿ ಹ೦ಬಲಿಸುತ್ತಿದೆ??

ರಾಮನೆದೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ‌ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ..? ಆಥವಾ... ರಾವಣನನ್ನೇ ಸ೦ಹಾರ‌ ಮಾಡಿದಾತನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಜನತೆಯಿದಿರು ತೋರಿಸುವ‌ ಧೈರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲವೇ..???

ಪ್ರಜಾ ಪರಿಪಾಲಕನಾದ‌ ರಾಮನಿಗೆ ನನ್ನ‌ ಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಕರುಣೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೇ..? ಗರ್ಭಿಣಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಮ‌ ತೋರಿಸುವ‌ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅನುಜನ‌ ಜೊತೆ ಮಾಡಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟನೇಕೆ..???

ದೊರೆ.... ನೀನಾಗೇ ಬ೦ದು ನನ್ನನ್ನು ತೊರೆದು ಬಿಡು ಎ೦ದರೂ ನನಗೀ ಪರಿ ವೇದನೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ...ಆದರೆ ನನ್ನ‌ ಸ‌೦ಗ‌ ತೊರೆಯಲು ಹುಸಿ ನುಡಿಯ‌ ಆಸರೆಯನ್ನೇಕೆ ಪಡೆದೆ..??

ನಿನ್ನೊಡನೆ ಕಳೆದ‌ ಮಧುರ‌ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಈ ಒ೦ದು ವೇದನೆಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಹಿ೦ಸಿಸಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದೆ. ವನವಾಸದ‌ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸಿದ್ದ ನನ್ನ‌ ರಾಮನೇನು ಎ೦ಬ‌ ಅನುಮಾನ‌ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ.

ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳುಗಳ‌ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ‌ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬ‌೦ದವಳು, ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಬ‌೦ದರೂ ನಿನ್ನ‌ ನಾಮ‌ ಸ್ಮರಣೆ ಬಿಡದವಳು,ನಿನ್ನ‌ ಹೊರತು ಬೇರೇನೂ ಬಯಸದವಳು ನಾನು, ಲೋಕಕ್ಕೆ ಇದರರಿವಿಲ್ಲದಿರ‌ ಬಹುದು..ಆದರೆ..ನಿನಗಿತ್ತಲ್ಲವೇ..???

ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.. ರಾಮನಿಲ್ಲದೆ ಸೀತೆ ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ‌ ಎ೦ದು,ಆದರೆ ನಾನು ನೀನಲ್ಲದೆಯೂ ಇಷ್ಟು ದಿನ‌ ಬದುಕಿದ್ದೆ,ನಿನ್ನ‌ ವ‌೦ಶದ‌ ಕುಡಿಯನ್ನು ಧರೆಗೆ ತರುವ‌ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನ‌ ಮೇಲಿತ್ತು. ಇ೦ದಿಗೆ ನನ್ನೆಲ್ಲ‌ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಮುಗಿದಿದೆ.

ನಾನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ‌ ತಾಯ‌ ಗರ್ಭ‌ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ... ನಿನ್ನ‌ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ‌ ಎಲ್ಲ‌ ಆರೋಪಗಳು ಇ೦ದು ನನ್ನೊಡನೆ ನನ್ನ‌ ತಾಯ‌ ಮಡಿಲು ಸೇರಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮಣ್ಣಾಗುತ್ತಿದೆ....

ಲೋಕದ‌ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನನ್ನ‌ ರಾಮನೆ೦ದೂ ಆದರ್ಶ ಪುರುಷನಾಗಿಯೇ ಇರಲಿ.